እግዚአብሔር ሁልጊዜ በስራ ላይ ነው፤ እርስዎስ?

ትንሽ የማይባሉ አማኞች፣ የክርስቶስን አዳኝነት በተቀበሉ ሰአት ከእግዚአብሔር ጋር የጀመሩት ጉዞ እዛው ላይ እንደሚያበቃ ያስባሉ፡፡ ይህ ከእውነታው እጅግ የራቀ ነው። እርግጥ ነው ጌታን የመቀበል ውሳኔ የዘላለም አድራሻችንን እስከወዲያኛው ይለውጣል! ይህ ውሳኔ በሕይወታችን ከወሰነው ውሳኔ ሁሉ ታላቁና ወሳኙ ነው። በዚህ ውሳኔያችን አማካኝነት እንዲያው በጸጋው ከመንፈሳዊው ዘር ተወልደናልና (1ኛ ጴጥ 1፣23፤ ሮሜ 3፣24፤ ኤፌ 2፣8)፡፡ የእግዚአብሔር ልጆች እንሆን ዘንድ ስልጣንን አግኝተናል (ዮሐ 1፣12፤ ሮሜ 8፣16)። እናም የዘላለም ሕይወት አለን (ሮሜ 6፣23፤ 1ኛ ዮሐ 5፣11)! ነገር ግን፣ በምድር በሚኖረን ቀሪ የሕይወት ዘመን እግዚአብሔር ከእያንዳንዳችን ጋር ሊያደርገው የሚወዳቸው በርካታ መንፈሳዊ ጉዳዮች አሉ፡፡

እግዚአብሔር በአስተሳሰብህ፣ በቅደመ ሁኔታዎችህ (priorities)፣ በትምህርትህ፣ በመዝናኛዎችህ፣ በፍቅር ሕይወትህ፣ በወደፊት ሕይወትህ፣ በገንዘብህ፣ በጊዜ አጠቃቀምህ፣ በእቅዶችህ፣ እንዲሁም በማናቸውም የሕይወት ጉዳዮችህ ውስጥ እጁን ማስገባትና ዋነኛ ተዋናይ መሆን ይፈልጋል (ሮሜ 12፣2)፡፡ እግዚአብሔር በሕይወትህ ጉዳዮች ሁሉ ከአንተ ጋር ‹‹አንድ›› በመሆን እርሱ የሚያፈቅራቸውንና የሚሻቸውን ነገሮች ሁሉ አንተም በሙሉ ልብህ እንድታፈቅራቸውና እንድትሻቸው ይፈልጋል፡፡ ለአንተና የአንተ የሆነውን ሁሉ ማላቅና ማሳደግ ይሻል፣ ደግሞም ፈጣሪህ እንደመሆኑ ይህንን እንዴት መከወን እንዳለበትም ጠንቅቆ ያውቃል!
ከመፀነስህ ዘመን አንስቶ፣ ኧረ እንዳውም ከዚያም በፊት፤ እግዚአብሔር ሁለት ፈረጅ ያለው አላማ ለሕይወትህ ሰንቆልሃል፡- አንደኛው፣ ለዘላለም ከእርሱ ተለይተህ እናዳትኖር አንተን ከሲኦል መታደግ ሲሆን (የዘላለም ሕይወት/ድነት መስጠት)። ሁለተኛው ደግሞ፣ ልጁ ኢየሱስ ክርስቶስን እንድትመስል ማድረግ ነው (የክርስቶስ ደቀ-መዝሙር ማድረግ)።

የመጀመሪያው አላማ፣ ጌታን በተቀበልክበት ቅፅበት ተግባራዊ የሚሆን ሲሆን ሁለተኛው አላማ ግን የሕይወት ዘመን ጉዞህን የሚጠይቅ ነው፡፡ ይህ ጉዞ በመንፈሳዊ ልደትህ ወቅት ተጀምሮ የሚቀጥል ሂደት ሲሆን ሂደቱም ኢየሱስ በሰው አካል በምድር ላይ ሲመላለስ በነበረበት ወቅት ወደ ነበረበት ፍፁምነት እስክትደርስ ወይም ከዚህ አለም በሞት ተለይተህ በሰማይ እርሱን ለመገናኘት እስከምትሄድበት ጊዜ ድረስ የሚቀጥል ነው፡፡

እስካሁን በዚህች ምድር ላይ ወደዚህ ፍፅምና የደረሰ ፍጡር የለም፤ ሊኖርም አይችልም፡፡ ነገር ግን ይህ ጉዳይ ተስፋ ሊያስቆርጥህ አይገባም! በመንፈሳዊ የብስለት ጎዳና ባደግህ መጠን፣ እግዚአብሔር ለአንተ ያሰበውን ‹‹የተትረፈረፈ›› ሕይወት ለመለማመድ ትችላለህ (ዮሐንስ 10፣10)፡፡ በመንፈስ በጎለመስክ ቁጥር፣ መገኘቱን፣ የባርኮት እጆቹን፣ በውሳኔዎችህ ውስጥ ደግሞ የእርሱን ምሪት ይበልጥ እየተለማመድክ ትሄዳለህ፡፡ ለእርሱ ያለህ ጠቀሜታ ባደገ ቁጥር ደግሞ፣ ደስታህና የመኖር አላማህ ጥልቅ እየሆነ ይመጣል፡፡ መኖርህንም ትወደዋልህ። መልካሙን ለማድረግና ክፉውንም ለመጸየፍ ያለህ ፍላጎት እየጨመረ ይሄዳል፡፡ ለእርሱና ለሌሎች ያለህ ፍቅር ንጹህ እየሆነም ይሄዳል፡፡ በሕይወትህ ለነገሮች የምትሰጠው የቅደም ተከተል ተርታዎች ከእርሱ ቅደም ተከተሎች አንጻር የሰመሩና ግቡብ ይሆናሉ፡፡ ስለ እግዚአብሔር መንግስት እውነታ ያለህ ምልከታ ይጠራል፡፡ የእግዚአብሔር የእድገት መለኪያ እንደሆነው እንደ ኢየሱስ ክርስቶስ ማየት፣ ማድረግና ለነገሮች ምላሽ መስጠት ትጀምራለህ፡፡

ይህንን ለውጥ እውን ለማድረግ እግዚአብሔር በሉአላዊነቱ የሚወስደው ሃላፊነት እንዳለ ሆኖ፣ ቀሪው ድርሻ ግን ያንተው የራስህ ይሆናል፡፡ ድርሻህን ለመወጣት የምትንቀሳቀስበት የልብ ዝንባሌ፣ በመንፈሳዊ ጉዞህ ብስለት፣ ፍጥነት፣ ጥልቀት እና ውጤት ላይ ጠንካራ ተፅዕኖ ያሳድራል፡፡ አዎንታዊ የልብ ዝንባሌ ሲኖርህ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያለህ ሕብረት እየጠበቀ ይመጣል፣ እድገትህም አስተማማኝ ይሆናል፡፡ ዝንባሌህ አሉታዊ ሲሆን ደግሞ እድገትህ ይገታል፡፡ ይህ አይነቱ የልብ ዝንባሌ ምንኛ እግዚአብሔርን ያሳዝን ይሆን? እርሱ ሊሰጠህ፣ ሊያደርግልህ እና ከአንተ ጋር ሕብረት ሊያደርግ የሚሻባቸው በርካታ ነገሮች አሉ! እነዚህን  ነገሮች ወደጎን በመተው በአንተ ሕይወት ላይ ያለውን ድርሻ ብትቃወም፣ አያስገድድህም፡፡ ወደ እርሱ ሃሳብ በመምጣት ልብህን ከፍተህ በፍቅርና በመታዘዝ ምላሽ እስክትሰጠው ድረስ በሕይወትህ ደጃፍ ላይ ሆኖ ደጅህን በማንኳኳት በትዕግስት ይጠብቅሃል እንጂ (ዮሐንስ ራዕይ 3፣20)።

ኢየሱስ የዳዊት ልጅ ነው ማለት ምን ማለት ነው?

ኢየሱስ ፍጹም አምላክ፣ ፍጹም ሰው ከመሆኑ ጋር በተያያዘ ከሚነሱ በርካታ ጥያቄዎ መካከልለ አንዱ፣ “ኢየሱስ እንዴት የዳዊት ልጅ ሊሆን ይችላል?” የሚለው ነው፡፡ በአዲስ ኪዳን መጽሐፍ ውስጥ ኢየሱስን፣ “የዳዊት ልጅ” በማለት የሚገልጹ አስራ ሰባት ጥቅሶች እናገኛለን፡፡ ይህ አገላለጽ ጥያቄ የሚያጭርበት ዋነኛ ምክንያት፣ ዳዊት ኢየሱስ ከቅድስት ድንግል ማርያም ከመወለዱ 1,000 ዓመታት በፊት ገደማ የኖረ ሰው መሆኑ ነው፡፡ በ 2ኛ ሳሙኤል 7፡12-16 ውስጥ በትንቢት የተገለጸውና ከዳዊት ቤት እንደሚነሳ ተስፋ የተባለው መሲህ፣ ኢየሱስ ነው፡፡ ማቴዎስ በወንጌሉ የመጀመሪያ መዕራፉ ላይ፣ የኢየሱስ ሕጋዊ አባት (legal father) የነበረውን የዮሴፍን የዘር ሐረግ በማስረጃነት በመጥቀስ፣ ኢየሱስ በሰውነቱ የአብርሃምና የዳዊት ዘር እንደሆነ ገልጿል፡፡ በሉቃስ መዕራፍ 3 ላይ የሰፈረው የኢየሱስ የትውልድ ሐረግ ደግሞ የኢየሱስን የትውልድ ሐረግ በእናቱ ማርያም በኩል የሚቆጥር ነው፡፡ ኢየሱስ፣ በዮሴፍ በኩል በዮሴፍ ሕጋዊ አባትነት ምክንያት በማሪያም በኩል ደግሞ በደም፣ ከዳዊት ዘር ነው (ሮሜ 1፣3)፡፡

በመሠረቱ፣ “የዳዊት ልጅ” የሚለው ማዕረግ ከአካላዊ የትውልድ ሃረግ መግለጫነት የዘለለና የ “መሲሐዊ ማዕረጉ” ስያሜ በግለጫ ነው፡፡ ሰዎች ኢየሱስን በ “ዳዊት ልጅ” ስያሜ ሲጠቅሱ፣ ለረጅም ጊዜ ሲጠበቅ የነበረው ነፃ አውጪ (ታዳጊ) እና የብሉይ ኪዳን ትንቢቶች ፍጻሜ መሆኑን ማመልከታቸው ነው፡፡
ኢየሱስ፣ ብዙ ጊዜ ከእርሱ ምሕረትን ወይም ፈውስን በሚሹ ሰዎች፣ “የዳዊት ልጅ ሆይ” በሚል መጠሪያ ተጠርቷል፡፡ ፈሪሳውያን ግን፣ እውሮች እንኳ ያዩት የነበሩትን እና እነርሱ ደግሞ እድሚያቸውን በሙሉ ይጠብቁት የነበረውን ይህን እውነት በትዕቢታቸው ምክንያት ሊያዩት አልቻሉም ነበር፡፡ ይገባናል ብለው ያስቡት የነበረውን ክብር ከኢየሱስ ስላላገኙ በእጅጉ ይጠሉት ነበር፡፡ ከዚህም የተነሳ፣ ሰዎች ኢየሱስን እንደ አዳኛቸው ሲቀበሉት ሲያዩ በመበሳጨት (ማቴዎስ 21፣15) ሊያጠፉት ያሴሩበት ጀመር (ሉቃስ 19፣47)፡፡
ኢየሱስ፣ “የዳዊት ልጅ” ስለሚለው ማዕረግ ምንነት ጸሐፍትንና ፈሪሳውያንን፣ “ዳዊት ራሱ (ክርስቶስን) ‘ጌታ’ ካለው፣ እንዴት ተመልሶ ልጁ ይሆናል?” ሲል ሞግቷቸው ነበር (ማርቆስ 12:35-37፤ መዝ 110:1)፡፡ የሕጉ አስተማሪዎች ግን ለዚህ ጥያቄ መልስ ሊሰጡ አልቻሉም፡፡ ኢየሱስ፣ በዚህ መንገድ የአይሁድ መሪዎች ለማስተማር የማይበቁና ብሉይ ኪዳን ስለ መሲሁ እውነተኛ ማንነት የሚናገረውን ጠንቅቀው የማይገነዘቡ መሆናቸውን በመግለጡ ከእርሱ ይበልጡኑ እንዲርቁ አደረጋቸው፡፡
ኢየሱስ በማርቆስ 12:35 ጥያቄ ውስጥ፣ መሲሁ ከዳዊት ዘርነት ያለፈ መሆኑን ሊያስገነዝባቸው ፈልጎ ነበር፡፡ ዳዊት መሲሁን (ክርስቶስን) “ጌታ” ብሎ ከጠራው፣ መሲሁ ከዳዊ የሚበልጥ መሆኑን ያሳያል፡፡  ኢየሱስ በዮሐንስ ራዕይ 22:16 እንደተናገረው፣ እርሱ “የዳዊት ሥርና ዘር” ነው፡፡ ይህም ማለት ክርስቶስ የዳዊት ዘር ብቻ ሳይሆን የዳዊት ፈጣሪም ጭምር ነው፡፡ ሥጋን ከለበሰው ከእግዚአብሔር ልጅ በቀር ይህን ሊል የሚችል ማንም የለም፡፡

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ጸሐፊ፣ አዳነው ዲሮ

ከእግዚአብሔር ጋር አብረን መሆናችን በምን ይታወቃል?

ብዙ ጊዜ ክርስቲያኖች፣ አማኝ ከእግዚአብሔር (ከመንፈስ ቅዱስ) ጋር ያለውን ጤናማ ግንኙነት የሚለኩበት መሣሪያ የተሳሳተ ነው፡፡ ለአብነት፣ የተሻለ ደሞዝ፣ ጥሩ መኖሪያ ቤት፣ ልጆች፣ አካላዊ ጤና፣ ወዘተ ያሉት አማኝ ይህ የሆነለት ከእግዚአብሔር ጋር መልካም ግንኙነት ስላለው እንደሆነና እነዚህ የጎደሉት ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር በትክክለኛ መንገድ ላይ እየሄደ አለመሆኑን ያሳያል ሲሉ ይደመጣል፡፡ ከላይ የተዘረዘሩት መለኪያዎች ከእግዚአብሔር ጋር መሆናችንን የሚያሳዩ ከሆነ ወንጌልን ለባለጠጎች መስበካችንን አላስፈላጊ አያደርገውም ወይ? ከዚህ በተጨማሪስ እግዚአብሔር የለም የሚሉ ኢአማኒያንን ጨምሮ በእስልምና፣ በቡድሃ፣ ወዘተ ቤተ እምነቶች ስር ያሉ እና ከላይ የተዘረዘሩትን ነገሮች የሚያሟሉ ሰዎች ከእግዚአብሔር ጋር በመልካም መንገድ ላይ እየተጓዙ ያሉ ሰዎች ናቸው ወይ? መልሱ ግልጽ ነው፡፡ ስለዚህ መመዘኛዎቹ የተሳሳቱ ናቸው፡፡

ሁላችን በእድገት ላይ ያለን ነን፡፡ ሁላችን በግንባታ ላይ ያለን መንፈሳዊ ሕንጻዎች ነን፡፡ እናም ከሕይወታችን ፍጹም ነገር መጠበቅ ስላለንበት ሁኔታ በትክክል ካለመገንዘብ የሚመጣ ነው፡፡ ሕይወታችን በብዙ ውጣ ውረድ የተሞላች ናት (ኢዮብ 7፣1)፡፡ መውደቅና መነሳት፣ መድከምና መበርታት፣ መሳቅ እና ማዘን የሕይወቶቻችን መገለጫዎች ናቸው፡፡ እናም ከእግዚአብሔር ጋር አብሮ ስለመጓዝ ስናወራ፣ ከሃጢአት ፈጽሞ ነጻ የሆነ ሕይወት ወይም አልጋ በአልጋ ስለሆነ መንገድ እያወራን ስላለመሆኑ መጀመሪያ ግንዛቤ መውሰድ ጠቃሚ ነው፡፡ ከእግዚአብሔር ጋር አብረን እየትጓዝን መሆናችንን ፍንጭ የሚሰጡ አንዳንድ ነገሮች ከዚህ በታች ቀርበዋል፦

  • የማንንም እርዳታ ከመጠየቃችን በፊት አስቀድመን ፈጣሪያችንን በጸሎት እንጠይቃለን፣ “አቤቱ፥ በመልካሙ ጊዜ ጸሎቴ ወደ አንተ ነው፤ አቤቱ፥ በምሕረትህ ብዛት በማዳንህም እውነት አድምጠኝ።” (መዝ 69፡13)
  • የእግዚአብሔርን ቃል ለማንበብና ለማጥናት ረሃብ ይኖረናል፣ “ከአፉ ከወጣው ትእዛዝ አልራቅሁም፣ የአንደበቱን ቃል ከእለት እንጀራዬ አብልጬ ይዣለሁ፡፡” (ኢዮብ 23፡12 አ.መ.ት.)
  • ስለውጫዊው ሳይሆን ስለውስጣዊው የልብ ዝንባሌያችን እና ምኞቶቻችን ከፍተኛ ትኩረት እንሰጣለን፣ “በሃይማኖት ብትኖሩ ራሳችሁን መርምሩ፤ ራሳችሁን ፈትኑ፤ ወይስ ምናልባት የማትበቁ ባትሆኑ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ እንዳለ ስለ እናንተ አታውቁምን?” (2ቆሮ 13፡5)
  • በአለም ካሉትን አለማዊ ነገሮች እለት እለት እየራቅን እንሄዳለን፣ “የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።” (ሮሜ 12፡2)
  • በቀላሉ አንበሳጭም፣ “በነፍስህ ለቍጣ ችኩል አትሁን፥ ቍጣ በሰነፍ ብብት ያርፋልና።” (መክ 7፡9)
  • በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ከመስጋት ይልቅ በእርሱ ተስፋ እናደርጋለን፣ “ለእግዚአብሔር ተገዛ ተስፋም አድርገው። መንገድም በቀናችለትና ጥመትን በሚያደርግ ሰው አትቅና።” (መዝ 37፡7)

እነዚህም ነገሮች ቢሆኑ በሕይወታችን የሚቋረጡበት ጊዜ ሊመጣ ይችላል፡፡ ያ ማለት በጊዚያዊነት ከመንፈስ ቅዱስ ጋር ያለን ሕብረት ታውኳል ማለት እንጂ ድነታችንን (ደኅንነታችንን) አጥተናል ማለት አይደለም፡፡ ይህን ለማደስ ንስሃ መግባትና ትጋታችንን መቀጠል ነው፡፡ ትግሉ እና ውጣ ውረዱ እስከ ሕይወታችን ዘመን ፍጻሜ የሚቀጥል ነው፡፡ በዚህ ሁሉ ውስጥ ግን አንድ መርሳት የሌለብን ነገር አለ፡፡ ተስፋችንም ሆነ መተማመናችን በእኛ ጥረትና ትጋት ላይ ሳይሆን በእርሱ ጸጋ ላይ መሆን አለበት፡፡ በእኛ የጀመረውን መልካም ሥራ እስኪፈጽም ድረስ ከእኛ ጋር እንደሚሆን የተናገረውን ተስፋ አምነን በትእግስት ሩጫችንን እንሮጣለን ፡፡ “በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁና፤” (ፊል 1፡6)

አዳነው ዲሮ

በእምነት እየተመላለስን ለምን ክፉ ነገሮች እንዲገጥሙን እግዚአብሔር ይፈቅዳል?

ለዚህ ጥያቄ በቂና ሙሉ ምላሽ ማግኘት አስቸጋሪ ቢሆንም መጽሐፍ ቅዱሳችን ክፉ ወይም አስቸጋሪ ነገሮች እንዲደርሱብን ለምን እግዚአብሔር እንደሚፈቅድ መጠነኛ ፍንጮች ይሰጠናል፡፡ ከእስራኤል ሕዝብ ጉዞ አንጻር ይህን ጥያቄ ለመመለስ እንሞክር፡፡ አጭርና ጥቂት ቀናት ብቻ የሚፈጅ መንገድ እያለ እግዚአብሔር እስራኤላውያን ለምን ለ40 አመታት በምድረበዳ መራቸው? መልሱ እነሆ፣ “አምላክህ እግዚአብሔር ትእዛዞቹን መጠበቅህንና በልብህ ያለውን ለማወቅ፣ ትሑት ሊያደርግህና ሊፈትንህ በእነዚህ አርባ ዓመታት በዚህ ምድረ በዳ ጒዞህ ሁሉ እንዴት እንደ መራህ አስታውስ።ዘዳ 8፡2”

እውነተኛውን ማንነታችንን የምናውቀው (ማለትም ድካማንንን/ጥንካሬያችንን፣ ወዘተ) በአስቸጋሪ ወይም ፈታኝ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ብቻ ነው፡፡ እውነተኛ ማንነታችንን ማወቃችን ደግሞ የሚያስፈልገንን/የጎደለንን አውቀን እውነተኛ የእርዳታ ጥሪ ለማቅረብ ያስችለናል፡፡ ውድቀት/ሃጢአት አይኖቻችንን አሳውሮታል፣ ሕሊናችንን አደንዝዞታል፣ እውቀታችንን በክሎታል፣ ወዘተ፡፡ በዚህ ሁኔታ ውስጥ ሆነን ስለራሳችን ያለን ግንዛቤ የተዛባ ቢሆን አያስገርምም፡፡ እናም በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ከተኛንበት መንፈሳዊ እንቅልፍ እንነቃለን፣ እውነተኛ የልብ ሃሳቦቻችንን፣ አነሳሽ ምክንያቶቻችንን፣ ዝንባሌዎቻችንን እና ፍላጎቶቻችንን እናውቃለን፣ የጎደለንን እንረዳለን፣ ድካማችንን እናስተውላለን፣ እርዳታ ወደምናገኝበት ስፍራ እንጠጋለን፣ መፍትሄውን/መድሃኒቱን ለማግኘት እውነተኛ ጥረት እናደርጋለን፡፡

ፈተናዎች ወይም አስቸጋሪ ነገሮች ያለንበትን እውነተኛ ሁኔታ ከማሳበቃቸው በተጨማሪ ለመፍትሄው እንድንተጋም ያነሳሱናል፡፡ ለአብነት፣ በራሱ አይንና መመዘኛ ትሁት የሆነ የመሰለው ሰው፣ ትህትናውን በሚፈትን አስቸጋሪ ሁኔታ ውስጥ እንዲያልፍ ተደርጎ ትህትናው የውሸት እንደሆነ መረዳት ቢችል፣ በመጀመሪያ እውነተኛ ማንነቱን ያውቃል (የሃሰት ጭንብሉን ይወልቃል) በመቀጠልም ትህትናን ሊሰጥ የሚችለውን አምላክ በብርቱ ፍላጎትና እንባ ይጠይቃል፡፡ በአንድ ድንጋይ ሁለት ወፍ ይሉሃል ይህ ነው፡፡ አንድ ሰው ትሕትናን በሚፈትኑ አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንዲያልፍ ሳይደረግ ስለትህትናው በእርግጠኝነት መናገር አይቻልም፡፡ ትህትናን ሳይቀበል ደግሞ የእግዚአብሔርን ጸጋ በሙላት ማግኘት አይችልም (ያዕ 4፡6፣ 1ጴጥ 5፡5፣ ምሳሌ 3፡34)፡፡ እግዚአብሔርን “ለምን አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንድንገባ ፈቀድክ?” የምንለው ብዙውን ጊዜ ከአስቸጋሪዎቹ ሁኔታዎቹ በስተጀርባ ያሉትን እነዚህን ስጦታዎች ማስተዋል ስለማንችል ነው፡፡ አንድ ሕጻን የአባቱን ቅጣት እንደሚያማርር ማለት ነው፡፡ ልጁ በሕጻንነቱ ዘመን ያላስተዋለውን የቅጣት አስፈላጊነት ሲጎለምስ እንደሚያስተውለው ሁሉ እኛም በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንድናልፍ ለምን እግዚአብሔር እንደፈቀደ የምናስተውለው ብዙ ጊዜ ዘግይተን ነው፤ ምናልባትም ጭራሽ ላናስተውለውም እንችላለን፡፡

አይምሮአዊ እውቀት በራሱ ተግባራዊ እውቀት ሊሆን እንደማይችል ሁሉ ያልተፈተነ መታዘዝ፣ እውነተኛ መታዘዝ ሊባል አይችልም፡፡ አብርሃም ልጁን ለእግዚአብሔር መሰዋት አድርጎ ለማቅረብ “እሺ” ማለቱ ብቻ በቂ አልነበረም፡፡ ያ “እሺታ” በተግባር መፈተን ነበረበት፡፡ ያ ፈተና ደግሞ እጅግ አስቸጋሪ እና አስጨናቂ መሆኑን ማንም ወላጅ የሆነ ሰው ሁሉ መገመት ይችላል፡፡ አብርሃም ልጁ ላይ ቢላ እስኪያነሳ ድረስ እግዚአብሔር ዝም ያለው በአብርሃም ልብ ውስጥ ያለው መታዘዝ (እግዚአብሔርን መፍራት) በግልጽ ይታወቅ ዘንድ ነበር፡፡ “በብላቴናው ላይ እጅህን አትዘርጋ፥ አንዳችም አታድርግበት፤ አንድ ልጅህን ለእኔ አልከለከልህምና እግዚአብሔርን የምትፈራ እንደ ሆንህ አሁን አውቄአለሁ አለ (ዘፍ 22፡12)”፡፡ እግዚአብሔርን መታዘዛችንን ሳይፈትን፣ መታዘዛችን ከእውቀት ያለፈ ስለመሆኑ ሊረጋገጥ አይቻልም፡፡ የፈተና አይነቶቹ ደግሞ ብዙ መልክ ሊኖራቸው ይችላል፣ (ሥቃይ፣ የጓደኞችና ጎረቤቶች መሳለቂያ መሆን፣ እስራት፣ ሞት፣ ድህነት፣ ወዘተ)፡፡

አዳነው ዲሮ

መጽሐፍ ቅዱስ ስለ አስራት ምን ይላል? ክርስቲያን አስራት ማውጣት አለበት?

ብዙ ክርስቲያኖች በአስራት ማውጣት እና አለማውጣት ጉዳይ ሲከራከሩ ማየት እንግዳ ነገር አይደለም፡፡ ይህን ጉዳይ በተመለከተ ሁለት ጽንፎች ይስተዋላሉ፡፡ አንደኛው ጽንፍ፣ በአንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ዘንድ እንደሚታየው ገንዘብ መስጠት ከፍተኛ ትኩረት ማግኘቱ ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ ቀላል ቁጥር የሌላቸው ክርስቲያኖች ገንዘባቸውን ለጌታ ስራ መስጠትን አስመልክቶ ለመጽሐፍ ቅዱስ ማሳሰቢያዎች ለመገዛት ፈቃደኛ አለመሆናቸው ነው፡፡ መስጠት ደስታ እና በረከትን ይዞ እንዲመጣ የታቀደ እንጂ ቀድሞም የሸክም ዓላማ አልነበረውም። ሆኖም፣ ይህ እውነት በሁሉ አማኝ ዘንድ አለመገኘቱ አሳዛኝ ነው፡፡

አስራት የብሉይ ኪዳን ጽንሰ-ሀሳብ ነው። እስራኤላውያን ዘርተው ካበቀሉት እህልና ከሚያረቡት እንስሣት ሁሉ ለቤተ መቅደሱ 10 ከመቶውን እጅ በአስራት መልክ እንዲያወጡ ሕጉ ያዝ ነበር  (ዘሌዋውያን 27:30፣ ዘኁልቁ 18: 18-26፣ 2ኛ ዜና 31:5)፡፡ እንዳውም፣ የብሉይ ኪዳኑ ሕግ እስራኤላውያን ከአንድ በላይ አስራትን እንዲያወጡ ያዛል፡፡ እነዚህ አስራቶች ለሌዋውያን፣ ለቤተ መቅደስና ለበዓላት እና ለምድሪቱ ድሆች የሚሰጡ ነበር፡፡ ይህም የአስራቱን መጠን በጠቅላላው ወደ 23.3 ከመቶ ያደርሰዋል፡፡ አንዳንዶች የብሉይ ኪዳንን አስራት በመሠዊያው ስርዓት ውስጥ ለካህናቱ እና ለሌዋውያኑ ፍላጎቶች እንዲውል የሚቀርብ የግብር ዘዴ እንደ ሆነ ይገነዘባሉ፡፡

የኢየሱስ ክርስቶስ ሞት ሕጉን ከፈጸመ በኋላ፣ በአዲስ ኪዳን ክርስቲያኖች በአንድም ስፍራ ለብሉዩ አስራት ስርዓት እንዲገዙ ሲታዘዙ አይታይም፡፡ አዲስ ኪዳን በየትኛውም ቦታ አንድ አማኝ ሊሰጥ የሚገባውን ገቢ በመቶኛ ስርዓት አስልቶ አይገልጽም፡፡ ሆኖም ግን ስጦታዎችን “እያንዳንዱ እንደ ገቢው መጠን” እንዲሰጥ ያዛል (1ኛ ቆሮንቶስ 16:2)። አንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ከመቶ 10 እጅ የሚለውን የብሉይ ኪዳን የአሥራት ሥራዓት በመውሰድ ክርስቲያኖች ሊሰጡት እንደሚገባቸው “ዝቅተኛ የመጠን መመዘኛ” አድርገው ሲጠቀሙበት ይታያል፡፡

አዲስ ኪዳን ስለ መስጠት አስፈላጊነት እና ጥቅሞች ይናገራል፡፡ መስጠት የምንችለውን ያህል መስጠት አለብን፡፡ አንዳንድ ጊዜ ይህ መጠን ከገቢያችን 10 በመቶ በላይ ሊሆን ይችላል፡፡ ሌላ ጊዜ ደግሞ ከ10 በመቶ ገቢያችን ያነሰ ሊሆን ይችላል፡፡ የስጦታችን መጠን፣ በመስጠት አቅማችን (1ኛ ቆሮንቶስ 16:2) እና በቤተ ክርስቲያኒቱ ፍላጎት ይወሰናል፡፡ የስጦታችንን መጠን ለመወሰን እያንዳንዱ ክርስቲያን በትጋት መጸለይ እና የእግዚአብሔርን ጥበብ መፈለግ ይኖርበታል (ያዕ. 1:5)። ከሁሉም በላይ፣ ማንኛውም ስጦታዎቻችን በንጹህ ውስጣዊ ግፊት፣ ለእግዚአብሔር አምልኮ እና ለክርስቶስ አካል አገልግሎት ሲባል መሰጠታቸው ላይ ትኩረት ልናደርግ ይገባል፡፡ “እግዚአብሔር በደስታ የሚሰጠውን ይወዳልና እያንዳንዱ በልቡ እንዳሰበ ይስጥ፥ በኀዘን ወይም በግድ አይደለም” (2ኛ ቆሮንቶስ 9:7)።

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ትርጉም፣ አዳነው ዲሮ

ደስታችንን እንዴት እንጨምራለን (ፊልጵስዩስ 1፡1-11)

ኅብረት የሚለው ቃል ለብዙ ሰዎች የተለያየ ትርጉም ይሰጣል። ምናልባትም ለአንዳንድ ሰዎች ልክ እንደ አረጀ ሳንቲም ያህል፥ ማሳየት የሚገባውን እውነተኛ መልክ አጥቷአል ለማለት ይቻላል። እንዲህ ከሆነ የቃሉን ትክክለኛ ትርጉም ለማቆየት አንዳንድ እርምጃዎችን ብንወስድ ይሻላል። ለነገሩ፥ እንደ ኅብረት ያለው መልካም የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል በመካከላችን ብዙ ጊዜ ሊዘወተር ይገባዋል። 

ጳውሎስ በሮም እስረኛ በነበረበት ጊዜ አስቸጋሪ አጋጣሚዎች ቢደርሱበትም ደስተኛ ነበር። የደስታውም ምሥጢር አንድ አሳብ ነው፤ እርሱ የሚኖረው ለክርስቶስ እና ለወንጌል ነው። (በምዕራፍ አንድ «ክርስቶስ» 18 ጊዜ እና «ወንጌል» ደግሞ 6 ጊዜ ተጠቅሷል)። «ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ ሞትም ጥቅም ነውና» (ፊል. 2፡2)። ስለዚህ «አንድ አሳብ» ስንል ምን ማለት ነው? ለዚህ ትክክለኛው መልስ፥ «ክርስቶስ ይክበር፥ ወንጌል ለሌሉች ይዳረስ እንጂ በእኔ ላይ ምንም ቢደርስብኝም ለውጥ አያመጣም» የሚል ነው። ጳውሎስ በችግር ውስጥ ቢሆንም ደስተኛ ነው። ምክንያቱም ሁኔታዎቹ የወንጌል ኅብረትን አጠነከሩለት (1፡1-11)፥ ወንጌልን አስፋፋ (1፡12-26)እና የወንጌልንም እምነት ጠበቀ(1፡27-30)። 

ኅብረት የሚለው ቃል «በጋራ አለን» ማለት ነው። እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት አብሮ ከመብላትና ከመጠጣት፥ ከመጫወትም በላይ ሥር የሰደደ ነው። በጣም ብዙ ጊዜ «ኅብረት» የሚለው ቃል ለእኛ የሚያስታውሰን፥ ግንኙነትን (ትውውቅ) ወይም ጓደኝነትን ነው። ከአንድ ሰው ጋር በጋራ የምንካፈለው ከሌለን ኅብረት ማድረግ አንችልም፥ እናም ለክርስቲያኖች ኅብረት፡ ማለት የዘላለም ሕይወትን በልብ መያዝ ማለት 

ነው። አንድ ሰው ክርስቶስን እንደ አዳኙ ካልታመነ ስለ «ወንጌል የሆነ ኅብረት» ምንም አያውቅም። በፊልጵ. 2፡1 ውስጥ ጳውሎስ ስለ «መንፈስ የሆነ ኅብረት» ጽፏል። ምክንያቱም አንድ ሰው ዳግም በተወለደ ጊዜ የመንፈስን ስጦታ ይቀበላል (ሮሜ 8፡9)። ደግሞም «በመከራውም እንድንካፈል» የሚል ቃል አለ (ፊልጵ.3፡10)። ያለንን ከሌሎች ጋር በምንካፈልበት ጊዜ ይህም ደግሞ ኅብረት ነው (4፡15)። 

ስለዚህ፥ እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት በቤተ ክርስቲያን ስምን ከማስጠራትና በየጉባኤው ከመገኘት በብዙ የተለየ ነው። ሰዎችን በአካል አጠገባቸው ሆኖ በመንፈስ ግን ብዙ ኪሎ ሜትር መራቅ ይቻላል። አንደኛው የክርስቲያን የደስታ ምንጭ አማኞች በኢየሱስ ክርስቶስ ያላቸው ኅብረት ነው። ጳውሎስ በሮም ነበረ፥ ጓደኞቹም ደግሞ ብዙ ኪ.ሜ. ርቀው ፊልጵስዩስ ነበሩ፥ ነገር ግን መንፈሳዊ ኅብረታቸው ተጨባጭ እና የሚያረካ ነበረ። አንድ አሳብ በሚኖራችሁ ጊዜ፥ ስለ አጋጣሚዎች አታማርሩም፤ ምክንያቱም አስቸጋሪ አጋጣሚዎች የወንጌልን ኅብረት እንደሚያጠናክሩት ስለምታውቁ ነው። 

ጳውሎስ በ1፡1-11 ሦስት አሳቦችን ተጠቅሞ የክርስቲያንን እውነተኛ ኅብረት አስረዳ፡- አስታውሳችኋለሁ (ቁ. 3-6)፡ በልቤ ትኖራላችሁ (ቁ. 7-8) እጸልይላችኋለሁ (ቁ. 9-11)። 

  1. አስታውሳችኋለሁ (1፡3-6)

ጳውሎስ ስለራሱ ማሰብ ትቶ ለሌሎች ማሰቡ የሚያስደንቅ አይደለምን? ጳውሎስ በሮም ፍርዱን እየጠበቀ አሳቡን በፊልጵስዩስ ወዳሉት አማኞች በመመለስ እያንዳንዱ የሚያስታውሰው ነገር ደስታን ይሰጠው ነበር። የሐዋርያት ሥራ 16ን አንብቡ፤ ይህንን ስታነቡ ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ከተማ ስለደረሰበት በደል ማወቅ ትችላላችሁ፥ ይህ ትውስታ ሐዘንን የሚፈጥር ነው። አግባብ ያልሆነ እስራትና ድብደባ ደረሰበት፥ ከግንድ ጋር አጣብቀው አስረውት ነበር፥ በሰዎችም ፊት ተዋርዶ ነበር፤ ነገር ግን እነዚህን ሲያስታውስ እንኳን ለጳውሎስ ደስታ ይሰጠዋል፥ ምክንያቱም በዚህ መከራ ውስጥ በማለፍ ነበር የወህኒ ጠባቂው ክርስቶስን ለማግኘት የቻለው! ጳውሎስ ሊዲያንና ቤተሰቧን ያስታውሳል፥ በአጋንንት ተይዛ የነበረችውን ድሀ ልጅ፥ እንዲሁም በፊልጵስዩስ ያሉ ውድ ክርስቲያኖችን እና ሌሎችም የሚያስታውሳቸው ነገሮች የደስታው ምንጭ ነበሩ። (እንዲህ ብለን እራሳችን መጠየቅ የሚገባን ነው «ለመሆኑ መጋቢዩ ስለእኔ በሚያስብበት ጊዜ እውነተኛ ደስታን የማስገኝለት ዓይነት ክርስቲያን ነኝን?»)። 

ቁጥር 5 እነርሱ (የፊልጵስዩስ ሰዎች) ከጳውሎስ ጋር ስለነበራቸው ገንዘብ-ነክ ኅብረት ሊያወራ ይችላል፥ ይህን አርእስት በድጋሚ በ4:14-19 አንስቶታል። የፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን የጳውሎስን አገልግሎት ለማገዝ ከጳውሎስ ጋር ኅብረት ያደረገች ብቸኛ ቤተ ክርስቲያን ነበረች። በቁጥር 6 ላይ «መልካም ሥራ» ብለን የምንመለከተው ያላቸውን ነገር እንደሚከፋፈሉ ነው፤ ይህም የተጀመረው በጌታ እንደመሆኑ ጳውሉስም ጌታ በዚሁ እንደሚቀጥልና ከፍጻሜ እንደሚያደርሰው እርግጠኛ ነበር። 

ነገር ግን እነዚህን ጥቅሶች ለድነታችንና (ለደኅንነታችንና) ለክርስቲያናዊ ኑሮአችን ዋስትና እንደሚያስገኙልን አድርገን መውሰዱ ወደ ስህተት ሊያመራን አይችልም። እኛ የዳንነው በመልካም ሥራችን አይደለም (ኤፌ. 2፡8-9)። ድነት (ደኅንነት) ማለት በልጁ ስናምን እግዚአብሔር በእኛ የሚሠራው መልካም ሥራ ነው። በፊል. 2፡12-13 እንደሚናገረን እግዚኣብሔር በእኛ የጀመረውን ሥራ በመንፈሱ በኩል ይቀጥላል በሌላ አነጋገር፥ ድነት በአጠቃላይ ሦስት አቅጣጫ ያለው ነው። 

– እግዚአብሔር ለእኛ የሠራው – መዋጀት 

– እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ የሚሠራው – መቀደስ 

– እግዚአብሔር በእኛ አማካኝነት የሚሠራው – አገልግሎት 

ይህ ሥራ ክርስቶስን እስከምናየው ድረስ የሚቀጥል ሲሆን ከዚያ በኋላ ግን ሥራው ይፈጸማል «ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡2)። 

እግዚአብሔር በፊልጵስዩስ ባሉ አማኝ ጓደኞቹ ሕይወት ውስጥ እስካሁን መሥራቱን ማወቅ ለጳውሎስ የደስታው ምንጭ ነበር። በእርግጥም እውነተኛ መሠረት ያለው ደስተኛ የክርስቲያን ኅብረት አለ ለማለት የምንችለው እግዚአብሔር በየቀኑ ኑሮአችን ውስጥ ሲሠራ ነው። 

  1. በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ (ፊል 1፡7-8)

አሁን ደግሞ ትንሽ ጠለቅ ወዳለ አስተሳሰብ እንተላለፍ፤ ሌሎችን በአእምሮአችን ልናስታውሳቸው ብንችልም እንደ እውነቱ ግን በልባችን ውስጥ ላይኖሩ ይችላሉ። (አንድ ሰው እንደ ታዘበው፥ በዛሬው ጊዜ ብዙ ሰዎች፥ «አንጄቴን ቆርጠኃል!» በሚለው ገለጻ መጠቀማቸው የተለመደ ሆኗል።) ጳውሎስ ለጓደኞቹ ያለው ቅን የሆነ ፍቅር ግን የተሰወረ ወይም እንዳስመሳይ አልነበረም። 

የክርስቲያን ፍቅር «የሚያስተሳስር» ነው። ፍቅር ተድነታችን (የደኅንነታችን) ማስረጃ ነው «እኛ ወንድሞችን የምንወድ ስለሆንን ከሞት ወደ ሕይወት እንደተሸጋገርን እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡14)። ጨው አልጫ ውስጥ ቢገባ ወጡን እንደሚያጣፍጠው ሁሉ ፍቅር የማኅበራዊ ጉዳዮችን የኑሮ እንቅስቃሴ ያለምንም እንቅፋት በሰላማዊ መንገድ እንዲጓዝ ይረዳል። ጳውሎስ ሲጽፍ «ሁላችሁም» የሚለውን ሐረግ ብዙ ጊዜ እንደተጠቀመበት አስተውላችኋል? በዚህ መልእክት ቢያንስ ቢያንስ ዘጠኝ ጊዜ ጠቅሶት ነበር። ስለሁሉም ሰው በማሰብ አንድም ሰው እንኳን ቢሆን እንዲገለልበት አይፈልግም (አንዳንድ ትርጉሞች «እኔ በልብህ ውስጥ አለሁ» ይላሉ። ለምሳሌ በቁጥር 7 ውስጥ ተመልከት፤ ሆኖም ግን መሠረታዊው እውነት ኣንድ መሆኑን ልብ በል።) 

ጳውሎስ ፍቅሩን እንዴት ነበር ያሳያቸው? አንዱ ነገር፥ እርሱ ስለ እነርሱ መከራ ይቀበል ነበር። እስራቱም ፍቅሩን ያረጋግጣል። እርሱ «አሕዛብ ስለሆናችሁ ስለእናንተ የክርስቶስ እስረኛ ነበር» የተባለለት ሰው ነው (ኤፌ. 3፡1)። ጳውሎስ ለፍርድ በመቅረቡ ምክንያት፥ ክርስትና በሮም ባለሥልጣኖች ፊት በአግባቡ መታየት ጀመረ። ፊልጵስዩስ በሮም ቅኝ ግዛት ሥር ስለነበረች፥ በዚያ ያሉትን አማኞች ውሳኔው ጎድቷቸዋል። የጳውሎስ ፍቅር እንደው ለአፍ ያህል የሚናገረው ሳይሆን የተለማመደው ነገር ነበር። ለእርሱ አስቸጋሪ ሁኔታዎች ቢያጋጥሙትም፥ ዳሩ ግን ያንን አጋጣሚ ወንጌልን ለመጠበቅና እውነት መሆኑን ለማስረዳት ጥሩ ዕድል አድርጎ ቆጥሮታል። በዚህም በየቦታው ያሉት ወንድሞቹ ተጠቅመውበታል። 

ታዲያ ይህን ዓይነቱን ፍቅር ለመለማመድ ክርስቲያኖች እንዴት መማር ይችላሉ? «እኔ ካልዳኑት ዘመዶቼ ይልቅ ከዳኑት ጎረቤቶቼ ጋራ መኖር የበለጠ ይቀለኛል» ብሎ አንድ ሰው ለመጋቢው አጫወተውና በመቀጠልም «ምናልባትም አንድ ቢላዋ ስለት እንዲያወጣ በሌላ ቢላዋ መሞረድ ያሻዋል እንደሚሉት ዓይነት ለእኔም ተመሳሳይ እርዳታ ሳያስፈልገኝ አይቀርም» ሲል አከለበት። የክርስቲያን ፍቅር እኛ የምንሠራው ነገር ሳይሆን እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ እና በእኛም አማካይነት ለሌሉች የሚሠራው ነገር ነው። ጳውሎስ ከጓደኞቹ ተለያይቶ በመቆየቱ «በክርስቶስ ኢየሱስ እንደምናፍቃችሁ» ሲል ጽፏል (ቁ. 8)። ይህም ማለት የጳውሎስ ፍቅር በክርስቶስ አማካይነት ተገልጿል ማለት ሳይሆን፥ በዚያ ምትክ ግን የክርስቶስ ፍቅር በጳውሎስ አማካይነት ተላለፈ ማለት ነው። «በተሰጠን በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ሞላ ተስፋው አያሳፍረንም» (ሮሜ 5፡5 አዲስ ትርጉም)። እግዚአብሔር «መልካሙን ሥራ» በእኛ ውስጥ እንዲያከናውን ስንፈቅድ፥ እርስ በርሳችን በፍቅር እናድጋለን። 

በእውነት ከሌላው ክርስቲያን ጋር በፍቅር መተሳሰራችንን እንዴት መናገር እንችላለን? አንደኛ ነገር፥ እኛ ለሌሎች ማሰባችን ነው። በፊልጵስዩስ ያሉ አማኞች ለጳውሎስ ስለሚያስቡ አፍሮዲጡን እንዲያገለግለው ላኩለት። ጳውሎስም ደግሞ በተለይ አፍሮዲጡን በህመሙ ምክንያት መልሶ ለመላክ ባቃተው ጊዜ (2፡25-28) በፊልጵስዩስ (ስላሉት) ወዳጆቹ በጣም ያስብ ነበር። «ልጆቼ ሆይ፥ በሥራና በእውነት እንጂ በቃልና በአንደበት አንዋደድ» (1ኛ ዮሐ. 3፡18)። 

እርስ በርስ ይቅር ለመባባል ፈቃደኛ መሆን ሌላው የክርስቲያን ፍቅር መግለጫ ነው። «ፍቅር የኃጢአትን ብዛት ይሸፍናልና ከሁሉም በፊት እርስ በርሳችሁ አጥብቃችሁ ተዋደዱ(1ኛ ጴጥ. 4፡8)። 

ከዕለታት አንድ ቀን የሬዲዮ ፕሮግራም አዘጋጅ ለአንድ ሰው ቃለ መጠይቅ አቀረበለት፤ ያም ቃለ መጠይቅ እንዲህ የሚል ነበር፡- «ባለቤትህ የፈጸመችውን አንዳንድ ስሕተቶችን ልትነገረን ትችላለህን?» ብሉ ጠየቀው። 

«ምንም ነገር ማስታወስ አልችልም» ሲል ሰውየው መለሰለት። 

«ታዲያ፣ አንዳንዱን እንኳን ማስታወስ አያቅትህም» አለው የፕሮግራሙ አዘጋጅ። 

«አይ፥ በእውነቱ ማስታወስ አልችልም» አለ መልስ ሰጪው። «ባለቤቴን በጣም ስለምወዳት እንደዚህ ያለውን ነገር በትክክል አላስታውስም»። በ1ኛ ቆሮ. 13፡5 ውስጥ «ፍቅር በደልን አይቆጥርም» ተብሎ ተጠቅሷል።

  1. እጸልይላችኋለሁ (ፊል 1፡9-11) 

ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ላሉት ወዳጆቹ የሚያድግ ፍቅር ስለነበረው ሲያስታውሳቸው ደስተኛ ይሆናል። በጸሎት ወደ ጌታው የጸጋ ዙፋን በቀረበ ጊዜ ሁሉ እነርሱን በፊቱ እያስታወሰ ደስተኛ ነበር። በብሉይ ኪዳን ጊዜ ሊቀ ካህኑ በልቡ ላይ የሚደርበው ኤፉድ የተባለ ልዩ ልብስ ነበረው። በዚህም ላይ በእያንዳንዱ የእስራኤል ነገዶች ስም በከበረ ድንጋይ የተቀረጹ አሥራ ሁለት ድንጋዮች ይገኛሉ (ዘጸ. 28፡15-29)። ጳውሎስም እንደሚያደርገው ሁሉ እርሱም በፍቅር ለሕዝቡ ያለውን ፍቅር በልቡ ይሸከም ነበረ። ምናልባትም በዚህ ሕይወታችን የምንለማመደው ከፍተኛው ክርስቲያናዊ ሕብረትና ደስታ የሚገኘው፥ ከጸጋ ዙፋኑ ሥር በፍቅር አብረን ስንጸልይና አንደኛችን ለሌላው ስንጸልይ ነው። 

ይህ ጸሎት አማኞች በመንፈሳዊ ሕይወታቸው ብስለት እንዲያገኙ ነው፤ ጳውሎስ ይህንን የጀመረው በፍቅር ነው። ያም ሆነ ይህ የክርስቲያን ፍቅራችን እንደሚገባ ከሆነ የቀሩት ነገሮች ሁሉ ይከተሉናል። የሚለማመዱት ፍቅር የሞላ ፍቅርና ቀናዒ ፍቅር እንዲሆንላቸው ይጸልያል። የክርስቲያን ፍቅር እውር ፍቅር አይደለም! ልብና አሳብ አብረው ስለሚሠሩ ልንወደውና ልንጠላው የሚገባንን ለይተን እናውቃለን። ጳውሎስ ወዳጆቹ በዚህ ዓይነቱ ፍቅር በሙላት እንዲያድጉ ይፈልጋል፥ ይኸውም «የተለያዩ ነገሮችን መለየት» እንዲችሉ ነው። 

የመለየት ችሎታ የማደግ ምልክት ነው። አንድ ሕፃን ለመናገር በሚለማመድበት ጊዜ አራት እግር ያለውን እንሰሳ ሁሉ «ውው.. ውው» እያለ ይጣራል። በኋላ ግን ድመቶች፥ ውሾች፥ አይጦች፥ ላሞች እና ሌላ ባለአራት እግር ፍጥረቶች እንዳሉ ይገነዘባል። ለሕፃን ልጅ አንድ መኪና ከሌላው መኪና ጋር አንድ ነው፥ ግን ወደ ጎልማሣነቱ ሲቃረብ ወላጆቹ ከሚጠሩት የመኪና ስም ፈጥኖ የሞዴሉን ልዩነት እንኳን ይናገራል። እርግጠኛ የሆነ የማደግ ምልክቶች አንደኛው መለየት የሚችል ፍቅር ነው። 

ጳውሎስ ደግሞ ለክርስቲያኖች «ቅንና አለነውር» የሆነ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልያል። ከግሪክ ቃል የተተረጎመው ቅን የሚለው ቃል የተለያየ ትርጉም አለው። አንዳንዶቹ «በፀሐይ ብርሃን የተፈተነ» ብለው ይተረጉሙታል። ቅን የሆነ ክርስቲያን በብርሃን መቆም አይፈራም። አንድ ሰው ለታላቁ እንግሊዛዊ ሰባኪ፥ ለቻርልስ ስፐርጀን የሕይወት ታሪክህን ለመጻፍ እፈልጋለሁ ሲል ይነግረዋል። ስፐርጀን ግን «የእኔን ሕይወት ታሪክ በደመና ላይ መጻፍ ትችላለህ። ምንም የተደበቀ ነገር የለኝም» ሲል መልሶለታል። 

ሌሎች ደግሞ፥ ቅን ማለት «በወንፊት ውስጥ ተንገዋልሉ» መውጣትን ያመለክታል ይላሉ፡ ይህም አሳብ ገለባን ከማስወገድ ወይም ከማበራየት ዘዴ ጋር የተያያዘ ነው። በሁለቱም ትርጉሞች ላይ እውነቱ አንድ ነው፤ ጳውሎስ ለወዳጆቹ ፈተናን ማለፍ የሚችል የዚህ ዓይነቱ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልይላቸዋል። 

ጳውሎስ የሚጸልይላቸው የበሰለ የክርስቲያን ፍቅር እና ባሕርይ እንዲኖራቸው እና «ለክርስቶስ ቀን ያለ ነውር እንዲሆኑ» ነው (ቁ. 10)። ይህም ማለት የእኛ ሕይወት ለሌሉች መሰናከያ ምክንያት እንዳይሆንና ኢየሱስ ሲመለስ በክርስቶስ የፍርድ ወንበር ፊት ለመቅረብ ዝግጁ እንዲሆን ነው (2ኛ ቆሮ. 5:10 እና 1ኛ ዮሐ. 2:28 ተመልከት)። እኛ መንፈሳዊነትን መለየት እንድንለማመድ መከተል የሚገባን ሁለት መፈተኛ መንገዶች እንደሚከተለው ቀርበዋል፡- (1) ለሌሉች መሰናክል የሆንኩበት ጊዜ አለን? (2) ኢየሱስስ ሲመጣ አፍር ይሆንን? 

ከዚህ በተጨማሪም ጳውሎስ የበሰለ የክርስቲያን አገልግሎት እንዲኖራቸው ይጸልያል። ሕይወታቸው የጽድቅ ፍሬ የተሞላ እንዲሆን ይፈልጋል (ቁ. 11 አዲስ ትርጉም)። የእርሱ ፍላጎት «በቤተ ክርስቲያን አገልግሎት» ውስጥ በምናደርገው ተሳትፎ የተወሰነ አይደለም፥ ግን ከክርስቶስ ጋር በምናደርገው ኅብረት በምናስገኘው የመንፈስ ፍሬ ዓይነት ላይ ጭምርም ነው። «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም» (ዮሐ. 15፡4)። ብዙ ክርስቲያኖች በክርስቶስ ከመኖር እና ፍሬን ለማግኘት ሕይወታቸውን ከመስጠት ይልቅ «ውጤት ለማግኘት» በራሳቸው ጥረት ይሞክራሉ። 

እግዚአብሔር በሕይወታችን ማየት የሚፈልገው «ፍሬ» ምንድን ነው? በእውነት እርሱ የሚፈልገው «የመንፈስ ፍሬ» (ገላ. 5፡22-23) ማስገኘታችንን ነው። የክርስቲያን ባሕርይ እግዚአብሔርን ያስከብራል። ጳውሎስ የጠፋውን ነፍስ ለክርስቶስ ማዳንን ፍሬ ከማፍራት ጋር ያመሳስለዋል (ሮሜ 1፡13)። እና «ቅድስናን» ደግሞ እንደ መንፈስ ፍሬ ይጠራዋል (ሮሜ 6፡22)። «በበጎ ሥራ ሁሉ ፍሬ አፍሩ» (ቆላ. 1፡10) ብሎ አጥብቆ ያሳስባል። በዕብራውያን ላይ ደግሞ የእኛ ምስጋና «የከንፈራችን ፍሬ» (13፡15) መሆኑን ያስታውሰናል። የፍሬ ዛፍ ፍሬ በሚያፈራበት ጊዜ አንዳችም ዓይነት ጩኸት አያሰማም፤ ሕይወት በውስጡ እንዲሠራ ብቻ ይፈቅዳል፤ ውጤቱም ፍሬው ራሱ ነው። «እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተ ቅርንጫፎች ናችሁ። ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል» ( ዮሐ. 15፡5)። 

በመንፈስ ፍሬ እና በሰው «የሃይማኖት አገልግሎት» መሀል ያለው ልዩነት ለኢየሱስ ክርስቶስ ክብር በሚያመጡት ፍሬ ላይ ነው። ምንጊዜም አንድን ነገር በራሳችን ኃይል ስንሠራ፥ እኛ ስለሠራነው የመመካት ፍላጎት ይኖረናል። እውነተኛ የመንፈስ ፍሬ እጅግ ያማረ እና ግሩም ነው። ክብሩ ወደ እግዚአብሔር ብቻ እንጂ ማንም ሰው ለራሱ «ዋጋ ይገባኛል» አይልም። 

እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት ከተራ ወዳጅነት ያለፈና ያለንን በጋራ ለመካፈል የሚያስችል ጥልቅ መተሳሰብ መሆን አለበት። «አስታውሳችኋለሁ … በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ … እጸልይላችኋለሁ አላቸው»። እንዲህ ዓይነት ኅብረት ደስታን ያስገኛል፥ ይህን ኅብረት ለማግኘት ደግሞ አንድ አሳብ መሆን ነው። 

አንድ ሰው ወደ ኒውዮርክ ከተማ ለልዩ ቀዶ ጥገና ሕክምና መሄድ ግድ ቢሆንበትም እርሱ ግን ርቆ መሔዱን አልወደደውም ነበር። «ለምንድን ነው የዚህ ዓይነቱ ሕክምና በአካባቢያችን የማይሰጠው?» ብሉ ሐኪሙን ጠየቀው። «በዚያ በግር ግር በተሞላ ታላቅ ከተማ ውስጥ አንድ ሰው እንኳ አላውቅም» አለው። ነገር ግን ባለቤቱና እርሱ ከሆስፒታሉ ሲደርሱ እነርሱን ለመገናኘት የመጣ አንድ መጋቢ አገኙ። ከተማውን እስኪለማመዱትም በእርሱ ቤት እንዲቀመጡ ጋበዛቸው። ቀዶ ጥገናው አስጊ ስለነበረ በሆስፒታሉ ውስጥ ለመቆየት የነበረው ዕድል ረጅምና አስቸጋሪ ነበር፤ ነገር ግን የባለቤቱና የመጋቢው ኅብረት ደስታን አስገኘለት። እኛም እነዚህን መሰሎቹ አጋጣሚዎች ለወንጌል ኅብረት ማጠናከር መንገድ እንደሚከፍቱ እስካመንበት ድረስ ሁኔታዎች ደስታችንን ሊነጥቁን እንደማይችሉ እርግጠኞች እንሆናለን። 

በተግባር ላይ እናውለው! 

እስቲ በዚህ ሳምንት ውስጥ ሁኔታዎች ሁሉ ወደ ክርስቲያን ወዳጆችህ እንድትቀርብ እንዲያደርጉህ ሞክር። አንድ አሳብ ብቻ ካለህ – ማለትም የምትኖረው ለክርስቶስና ለወንጌል እስከሆነ፥ ያለምንም ጥርጥር ከዚያ በኋላ መከራዎችህና ችግሮችህ የወንጌልን ኅብረትን እንደሚያጠነክሩ ትገነዘባለህ፥ ያም ኅብረት ከፍተኛ ደስታን ያጎናጽፍሃል። በ1966ዓ.ም፥ በሰዓት በ90 ማይል ፍጥነት የሚበር መኪና ገጭቶኝ በአስጊ ሁኔታ ላይ እገኝ ነበር። ሆኖም በዚያ ሳቢያ የመሠረትኩት መልካም ኅብረት ውጤት የደረሰብኝን ሕመምና ችግር ሁሉ የሚያስረሳ ነበር። ያም አጋጣሚ ነበር ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ እንድቀርብ ያስቻለኝ። 

«ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ፥ ሞትም ጥቅም ነውና።» (1፡21)።

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

በክርስቲያናዊ ሕይወቴ ደስታን እንዴት ማግኘት እችላለሁ?

ደስታ ሁላችንም ሊኖረን የምንፈልገው ነገር ቢሆንም በተግባር ለመለማመድ ግን ቀላል ሲሆን አይታይም፡፡ ደስታን ማጣጣም ወይም በጥቅሉ ደስተኛ መሆን ከእያንዳንዱ ክርስቲያን ሕይወት ይጠበቃል። ደስተኛ ሕይወት መምራት፣ እግዚአብሔር ለእኛ ያለው ፈቃድ ከመሆኑ ባሻገር እርሱ ራሱ በውስጣችን የሚሰራው የመንፈሱ ፍሬ ነው፡፡ 

በመንፈሳዊ ሕይወታቸው በሳል የነበሩ የእግዚአብሔር ሰዎች ደስታ አልባ የሆነ ሕይወት ያሳለፉበት ጊዚያት እንደነበሩ እናውቃለን፡፡ ለምሳሌ፣ ኢዮብ መፈጠሩን ጠልቶ ነበር (ኢዮብ 3፣11)። ዳዊት ደግሞ የገጠመውን አስቸጋሪ ሁኔታ ወደማያይበት ስፍራ እንዲወሰድ ጸልዮ ነበር (መዝሙር 55፣6-8)። ኤልያስ በበኩሉ 450 የበኣልን ነቢያት ካሸነፈና እሳትን ከሰማይ መጥራት ከቻለ በኋላ እንኳ (1ኛ ነገሥትት 18:16–46) ወደ ምድረ በዳ ሸሽቶ ነፍሱ ከስጋው እንድትለይ እግዚአብሔርን ጠይቆ ነበር (1ኛ ነገሥትት 19:3-5)። ታዲያ፣ እነዚህ ታላላቅ ሰዎች እንዲህ ባሉት አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ አልፈው እንዲህ አይነቶቹን ምኞቶችና ጸሎቶች ካደረጉ እኛ እንዴት የማያቋርጥ ደስታን መለማመድ እንችላለን?

የመጀመሪያው ቁም ነገር፣ ደስታ የእግዚአብሔር ስጦታ መሆኑን መገንዘብ ነው፡፡ ደስታ የሚለው ቃል በግሪክ ስረወ ቃሉ ቻራ (chara) ሲሆን በትርጉሙ ቻሪስ (charis) ከሚለው የግሪክ ቃል ጋር አቻ ነው፡፡ ቻሪስ (charis)፣ ጸጋ ከሚለው ቃል ጋር ተቀራራቢ ፍቺ አለው፡፡ ደስታ የሚለው ቃል የእግዚአብሔር ስጦታን እና ለዚህ ስጦታ የምንመልሰውን ምላሽ አካቶ ይይዛል፡፡ ደስታን የምንለማመደው ስለእግዚአብሔር ጸጋ ስናውቅ ባቻ ሳይሆን በእኛ ውስጥ እንዲፈስ ስንፈቅድም ጭምር ነው።

ይህንን እውነት በአእምሯችን ይዘን ስንነጋገር፣ ደስታን የምንለማመድበት አንዱ መንገድ በእግዚአብሔር ላይ ያተኮረ ሕይወት ስንመራ መሆኑን እንገነዘባለን፡፡ ትኩረታችንን ከችግሮቻችን ወይም ደስታችንን ከሚሰርቁት ጉዳዮች ላይ አንስተን በአምላካችን ላይ የማረፍ ሕይወት መለማመድ እንችላለን። ይህ ማለት ግን የሚሰሙንን አሉታዊ ስሜቶች ሁሉ በውስጣችን መኖራቸው እንክዳለን ማለት አይደለም፡፡ ከዚህ ይልቅ፣ የብዙዎቹን የመዝሙራት ጸሃፊዎች ምሳሌ በመከተል፣ ልባችንን በእግዚአብሔር ፊት ማፍሰስ እንችላለን። ይህ ማለት የሚያሳዝኑንን እና የሚያሳምሙንን የነፍስ ሸክሞች እንደሌሉ ከመቁጠር ወይም ከመካድ ይልቅ በጸሎት በእግሩ ስር ማኖር መለማመድ ማለት ነው። ከዚያም ነገሮቹን ለእርሱ በማስገዛትና እርሱ ማን እንደ ሆነ በማስታወስ በእርሱ ደሳችንን እናገኛለን (መዝሙር 3፣ 13፣ 18፣ 43 እና 103 ጥሩ ምሳሌዎች ናቸው)።

ምንም እንኳን ጳውሎስ ከእስር ቤት የጻፈው ደብዳቤው ቢሆንም የፊልጵስዩስ መጽሐፍ ስለ ደስታ ብዙ ይላል፡፡ ፊልጵስዩስ 4፣4-8 በክርስቲያን ሕይወት ደስታ ለማግኘት የሚረዱ አንዳንድ መመሪያዎችን ይሰጣል:- “ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ፤ ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ። ገርነታችሁ ለሰው ሁሉ ይታወቅ። ጌታ ቅርብ ነው። በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል። በቀረውስ፥ ወንድሞች ሆይ፥ እውነተኛ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ጭምትነት ያለበትን ነገር ሁሉ፥ ጽድቅ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ንጹሕ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ፥ መልካም ወሬ ያለበትን ነገር ሁሉ፥ በጎነት ቢሆን ምስጋናም ቢሆን፥ እነዚህን አስቡ፤” በዚህ ጥቅስ ውስጥ፣ እግዚአብሔርን የማመስገን አስፈላጊነትን፣ ቅርብ መሆኑን የማስታወስ ጠቃሚነትን፣ ስለሚያስጨንቁን ጉዳዮች የመጸለይ አስፈላጊነትንና፣ አእምሮአችን በእግዚአብሔር መልካም ነገሮች ላይ ትኩረት የማድረግ ውጤትን እንመለከታለን፡፡ እግዚአብሔርን ሆን ብለን በማመስገን ደስታን መለማመድ ይቻላል፡፡ የእግዚአብሔርን ቃል ማሰላሰል (ማጥናት) ደስታ ሊያስገኝልን እንደሚችል ዳዊት በመዝሙሩ ጽፏል (መዝሙር 19፣8)። በጸሎት አማካኝነት ከአምላክ ጋር መነጋገራችንም ደስታን ይሰጠናል። እንዲሁም ትኩረታችንን ከአስቸጋሪ ሁኔታዎቻችን ላይ በማንሳትና በእግዚአብሔር መልካምነት ላይ በማድረግ ደስታን ልናጣጥም እንችላለን፡፡

ኢየሱስ ደስታን አስመልክቶ የተወሰኑ መመሪያዎችን ሰጥቷል፡፡ በዮሐንስ 15 ውስጥ በእርሱ ስለ መኖር እና መታዘዝ ተናግሯል:- “አብ እንደ ወደደኝ እኔ ደግሞ ወደድኋችሁ፤ በፍቅሬ ኑሩ። እኔ የአባቴን ትእዛዝ እንደ ጠበቅሁ በፍቅሩም እንደምኖር፥ ትእዛዜን ብትጠብቁ በፍቅሬ ትኖራላችሁ። ደስታዬም በእናንተ እንዲሆን ደስታችሁም እንዲፈጸም ይህን ነግሬአችኋለሁ” (ዮሐ. 15፥ 9-11)። ለደስታ ቁልፍ ከሆኑት ነገሮች አንዱ ለእግዚአብሔር በመታዘዝ መኖር ነው፡፡

በክርስትና ሕይወት ውስጥ ደስታን የምንለማመድበት ሌላኛው መንገድ ደግሞ በቅዱሳን ሕብረት ውስጥ በመሳተፍ ነው፡፡ እግዚአብሔር ለኤልያስ ረዳቱ እንዲሆን ኤልሳዕን ልኮለት ነበር (1 ነገሥት 19:19-21)፡፡ እኛም ጉዳቶቻችንን እና ህመሞቻችንን የምናጋራቸው ጓደኞች ያስፈልጉናል (መክብብ 4፥ 9-12)። ዕብራውያን 10:19-25  (አ.መ.ት) እንዲህ ይላል:- “እንግዲህ ወንድሞች ሆይ፤ …እርስ በርሳችንም ለፍቅርና ለመልካም ሥራ እንዴት እንደምንነቃቃ እናስብ። አንዳንዶች ማድረጉን እንደተዉት መሰብሰባችንን አንተው፤ ይልቁንም ቀኑ እየተቃረበ መምጣቱን ስታዩ እርስ በርሳችን እንበረታታ”፡፡ በክርስቶስ ኢየሱስ ከእግዚአብሔር በተቀበልነው ፀጋ ምክንያት በልበ ሙሉነት ወደ እግዚአብሔር መቅረብ እንደምንችል እናውቃለን (ዕብ. 10፣19)። በክርስቶስ ደም ከኃጢያታችን እንደነጻንም እናውቃለን (ዕብ 10፣22)። ከዚህ የተነሳ፣ ወደ አዲስ ማህበረሰብ ማለትም የአማኞች ቤተሰብ ውስጥ ገብተናል፡፡ ስለዚህም፣ ከእምነት ወንድሞቻችን ጋር፣ በእግዚአብሔር ባሕርይ ላይ በመታመን እምነታችንን አጥብቀን መያዝንን መለማመድ ይኖርብናል፡፡ አንዳችን ሌላውን ልናበረታታም ይገባናል፡፡ አንዳንድ ጊዜ ሕይወት ብቸኝነት እንዲሰማን ሊያደርገን እና ተስፋ አስቆራጭም ሊሆን ይችላል። በዚህ ወቅት፣ ከቅዱሳን የምናገኘው እርዳታ (ገላትያ 6:10 ፤ ቆላስይስ 3 12 እስከ 14)፣ በዚህ ሕብረት መካከል እግዚአብሔር ያስቀመጠውን ደስታ እንድናጣጥም እድል ይሰጠናል፡፡

ደስታ አማኝ የሚለይበት የሕይወት ምልክቱ ሊሆን ይገባል፡፡ ደስታ የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ እና የእግዚአብሔር ስጦታ እንደመሆኑ በእግዚአብሔር ማንነት ላይ ስናተኩር፣ በጸሎት ከእርሱ ጋር ስንነጋገር እና እርሱ በሰጠው የአማኞች ሕብረት ውስጥ ንቁ ተሳትፎ ስናደርግ ይህንን ስጦታ በተሻለ መንገድ መለማመድ እንጀምራለን፡፡

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ትርጉም፣ አዳነው ዲሮ