እግዚአብሔር ሁልጊዜ በስራ ላይ ነው፤ እርስዎስ?

ትንሽ የማይባሉ አማኞች፣ የክርስቶስን አዳኝነት በተቀበሉ ሰአት ከእግዚአብሔር ጋር የጀመሩት ጉዞ እዛው ላይ እንደሚያበቃ ያስባሉ፡፡ ይህ ከእውነታው እጅግ የራቀ ነው። እርግጥ ነው ጌታን የመቀበል ውሳኔ የዘላለም አድራሻችንን እስከወዲያኛው ይለውጣል! ይህ ውሳኔ በሕይወታችን ከወሰነው ውሳኔ ሁሉ ታላቁና ወሳኙ ነው። በዚህ ውሳኔያችን አማካኝነት እንዲያው በጸጋው ከመንፈሳዊው ዘር ተወልደናልና (1ኛ ጴጥ 1፣23፤ ሮሜ 3፣24፤ ኤፌ 2፣8)፡፡ የእግዚአብሔር ልጆች እንሆን ዘንድ ስልጣንን አግኝተናል (ዮሐ 1፣12፤ ሮሜ 8፣16)። እናም የዘላለም ሕይወት አለን (ሮሜ 6፣23፤ 1ኛ ዮሐ 5፣11)! ነገር ግን፣ በምድር በሚኖረን ቀሪ የሕይወት ዘመን እግዚአብሔር ከእያንዳንዳችን ጋር ሊያደርገው የሚወዳቸው በርካታ መንፈሳዊ ጉዳዮች አሉ፡፡

እግዚአብሔር በአስተሳሰብህ፣ በቅደመ ሁኔታዎችህ (priorities)፣ በትምህርትህ፣ በመዝናኛዎችህ፣ በፍቅር ሕይወትህ፣ በወደፊት ሕይወትህ፣ በገንዘብህ፣ በጊዜ አጠቃቀምህ፣ በእቅዶችህ፣ እንዲሁም በማናቸውም የሕይወት ጉዳዮችህ ውስጥ እጁን ማስገባትና ዋነኛ ተዋናይ መሆን ይፈልጋል (ሮሜ 12፣2)፡፡ እግዚአብሔር በሕይወትህ ጉዳዮች ሁሉ ከአንተ ጋር ‹‹አንድ›› በመሆን እርሱ የሚያፈቅራቸውንና የሚሻቸውን ነገሮች ሁሉ አንተም በሙሉ ልብህ እንድታፈቅራቸውና እንድትሻቸው ይፈልጋል፡፡ ለአንተና የአንተ የሆነውን ሁሉ ማላቅና ማሳደግ ይሻል፣ ደግሞም ፈጣሪህ እንደመሆኑ ይህንን እንዴት መከወን እንዳለበትም ጠንቅቆ ያውቃል!
ከመፀነስህ ዘመን አንስቶ፣ ኧረ እንዳውም ከዚያም በፊት፤ እግዚአብሔር ሁለት ፈረጅ ያለው አላማ ለሕይወትህ ሰንቆልሃል፡- አንደኛው፣ ለዘላለም ከእርሱ ተለይተህ እናዳትኖር አንተን ከሲኦል መታደግ ሲሆን (የዘላለም ሕይወት/ድነት መስጠት)። ሁለተኛው ደግሞ፣ ልጁ ኢየሱስ ክርስቶስን እንድትመስል ማድረግ ነው (የክርስቶስ ደቀ-መዝሙር ማድረግ)።

የመጀመሪያው አላማ፣ ጌታን በተቀበልክበት ቅፅበት ተግባራዊ የሚሆን ሲሆን ሁለተኛው አላማ ግን የሕይወት ዘመን ጉዞህን የሚጠይቅ ነው፡፡ ይህ ጉዞ በመንፈሳዊ ልደትህ ወቅት ተጀምሮ የሚቀጥል ሂደት ሲሆን ሂደቱም ኢየሱስ በሰው አካል በምድር ላይ ሲመላለስ በነበረበት ወቅት ወደ ነበረበት ፍፁምነት እስክትደርስ ወይም ከዚህ አለም በሞት ተለይተህ በሰማይ እርሱን ለመገናኘት እስከምትሄድበት ጊዜ ድረስ የሚቀጥል ነው፡፡

እስካሁን በዚህች ምድር ላይ ወደዚህ ፍፅምና የደረሰ ፍጡር የለም፤ ሊኖርም አይችልም፡፡ ነገር ግን ይህ ጉዳይ ተስፋ ሊያስቆርጥህ አይገባም! በመንፈሳዊ የብስለት ጎዳና ባደግህ መጠን፣ እግዚአብሔር ለአንተ ያሰበውን ‹‹የተትረፈረፈ›› ሕይወት ለመለማመድ ትችላለህ (ዮሐንስ 10፣10)፡፡ በመንፈስ በጎለመስክ ቁጥር፣ መገኘቱን፣ የባርኮት እጆቹን፣ በውሳኔዎችህ ውስጥ ደግሞ የእርሱን ምሪት ይበልጥ እየተለማመድክ ትሄዳለህ፡፡ ለእርሱ ያለህ ጠቀሜታ ባደገ ቁጥር ደግሞ፣ ደስታህና የመኖር አላማህ ጥልቅ እየሆነ ይመጣል፡፡ መኖርህንም ትወደዋልህ። መልካሙን ለማድረግና ክፉውንም ለመጸየፍ ያለህ ፍላጎት እየጨመረ ይሄዳል፡፡ ለእርሱና ለሌሎች ያለህ ፍቅር ንጹህ እየሆነም ይሄዳል፡፡ በሕይወትህ ለነገሮች የምትሰጠው የቅደም ተከተል ተርታዎች ከእርሱ ቅደም ተከተሎች አንጻር የሰመሩና ግቡብ ይሆናሉ፡፡ ስለ እግዚአብሔር መንግስት እውነታ ያለህ ምልከታ ይጠራል፡፡ የእግዚአብሔር የእድገት መለኪያ እንደሆነው እንደ ኢየሱስ ክርስቶስ ማየት፣ ማድረግና ለነገሮች ምላሽ መስጠት ትጀምራለህ፡፡

ይህንን ለውጥ እውን ለማድረግ እግዚአብሔር በሉአላዊነቱ የሚወስደው ሃላፊነት እንዳለ ሆኖ፣ ቀሪው ድርሻ ግን ያንተው የራስህ ይሆናል፡፡ ድርሻህን ለመወጣት የምትንቀሳቀስበት የልብ ዝንባሌ፣ በመንፈሳዊ ጉዞህ ብስለት፣ ፍጥነት፣ ጥልቀት እና ውጤት ላይ ጠንካራ ተፅዕኖ ያሳድራል፡፡ አዎንታዊ የልብ ዝንባሌ ሲኖርህ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያለህ ሕብረት እየጠበቀ ይመጣል፣ እድገትህም አስተማማኝ ይሆናል፡፡ ዝንባሌህ አሉታዊ ሲሆን ደግሞ እድገትህ ይገታል፡፡ ይህ አይነቱ የልብ ዝንባሌ ምንኛ እግዚአብሔርን ያሳዝን ይሆን? እርሱ ሊሰጠህ፣ ሊያደርግልህ እና ከአንተ ጋር ሕብረት ሊያደርግ የሚሻባቸው በርካታ ነገሮች አሉ! እነዚህን  ነገሮች ወደጎን በመተው በአንተ ሕይወት ላይ ያለውን ድርሻ ብትቃወም፣ አያስገድድህም፡፡ ወደ እርሱ ሃሳብ በመምጣት ልብህን ከፍተህ በፍቅርና በመታዘዝ ምላሽ እስክትሰጠው ድረስ በሕይወትህ ደጃፍ ላይ ሆኖ ደጅህን በማንኳኳት በትዕግስት ይጠብቅሃል እንጂ (ዮሐንስ ራዕይ 3፣20)።

ኢየሱስ የዳዊት ልጅ ነው ማለት ምን ማለት ነው?

ኢየሱስ ፍጹም አምላክ፣ ፍጹም ሰው ከመሆኑ ጋር በተያያዘ ከሚነሱ በርካታ ጥያቄዎ መካከልለ አንዱ፣ “ኢየሱስ እንዴት የዳዊት ልጅ ሊሆን ይችላል?” የሚለው ነው፡፡ በአዲስ ኪዳን መጽሐፍ ውስጥ ኢየሱስን፣ “የዳዊት ልጅ” በማለት የሚገልጹ አስራ ሰባት ጥቅሶች እናገኛለን፡፡ ይህ አገላለጽ ጥያቄ የሚያጭርበት ዋነኛ ምክንያት፣ ዳዊት ኢየሱስ ከቅድስት ድንግል ማርያም ከመወለዱ 1,000 ዓመታት በፊት ገደማ የኖረ ሰው መሆኑ ነው፡፡ በ 2ኛ ሳሙኤል 7፡12-16 ውስጥ በትንቢት የተገለጸውና ከዳዊት ቤት እንደሚነሳ ተስፋ የተባለው መሲህ፣ ኢየሱስ ነው፡፡ ማቴዎስ በወንጌሉ የመጀመሪያ መዕራፉ ላይ፣ የኢየሱስ ሕጋዊ አባት (legal father) የነበረውን የዮሴፍን የዘር ሐረግ በማስረጃነት በመጥቀስ፣ ኢየሱስ በሰውነቱ የአብርሃምና የዳዊት ዘር እንደሆነ ገልጿል፡፡ በሉቃስ መዕራፍ 3 ላይ የሰፈረው የኢየሱስ የትውልድ ሐረግ ደግሞ የኢየሱስን የትውልድ ሐረግ በእናቱ ማርያም በኩል የሚቆጥር ነው፡፡ ኢየሱስ፣ በዮሴፍ በኩል በዮሴፍ ሕጋዊ አባትነት ምክንያት በማሪያም በኩል ደግሞ በደም፣ ከዳዊት ዘር ነው (ሮሜ 1፣3)፡፡

በመሠረቱ፣ “የዳዊት ልጅ” የሚለው ማዕረግ ከአካላዊ የትውልድ ሃረግ መግለጫነት የዘለለና የ “መሲሐዊ ማዕረጉ” ስያሜ በግለጫ ነው፡፡ ሰዎች ኢየሱስን በ “ዳዊት ልጅ” ስያሜ ሲጠቅሱ፣ ለረጅም ጊዜ ሲጠበቅ የነበረው ነፃ አውጪ (ታዳጊ) እና የብሉይ ኪዳን ትንቢቶች ፍጻሜ መሆኑን ማመልከታቸው ነው፡፡
ኢየሱስ፣ ብዙ ጊዜ ከእርሱ ምሕረትን ወይም ፈውስን በሚሹ ሰዎች፣ “የዳዊት ልጅ ሆይ” በሚል መጠሪያ ተጠርቷል፡፡ ፈሪሳውያን ግን፣ እውሮች እንኳ ያዩት የነበሩትን እና እነርሱ ደግሞ እድሚያቸውን በሙሉ ይጠብቁት የነበረውን ይህን እውነት በትዕቢታቸው ምክንያት ሊያዩት አልቻሉም ነበር፡፡ ይገባናል ብለው ያስቡት የነበረውን ክብር ከኢየሱስ ስላላገኙ በእጅጉ ይጠሉት ነበር፡፡ ከዚህም የተነሳ፣ ሰዎች ኢየሱስን እንደ አዳኛቸው ሲቀበሉት ሲያዩ በመበሳጨት (ማቴዎስ 21፣15) ሊያጠፉት ያሴሩበት ጀመር (ሉቃስ 19፣47)፡፡
ኢየሱስ፣ “የዳዊት ልጅ” ስለሚለው ማዕረግ ምንነት ጸሐፍትንና ፈሪሳውያንን፣ “ዳዊት ራሱ (ክርስቶስን) ‘ጌታ’ ካለው፣ እንዴት ተመልሶ ልጁ ይሆናል?” ሲል ሞግቷቸው ነበር (ማርቆስ 12:35-37፤ መዝ 110:1)፡፡ የሕጉ አስተማሪዎች ግን ለዚህ ጥያቄ መልስ ሊሰጡ አልቻሉም፡፡ ኢየሱስ፣ በዚህ መንገድ የአይሁድ መሪዎች ለማስተማር የማይበቁና ብሉይ ኪዳን ስለ መሲሁ እውነተኛ ማንነት የሚናገረውን ጠንቅቀው የማይገነዘቡ መሆናቸውን በመግለጡ ከእርሱ ይበልጡኑ እንዲርቁ አደረጋቸው፡፡
ኢየሱስ በማርቆስ 12:35 ጥያቄ ውስጥ፣ መሲሁ ከዳዊት ዘርነት ያለፈ መሆኑን ሊያስገነዝባቸው ፈልጎ ነበር፡፡ ዳዊት መሲሁን (ክርስቶስን) “ጌታ” ብሎ ከጠራው፣ መሲሁ ከዳዊ የሚበልጥ መሆኑን ያሳያል፡፡  ኢየሱስ በዮሐንስ ራዕይ 22:16 እንደተናገረው፣ እርሱ “የዳዊት ሥርና ዘር” ነው፡፡ ይህም ማለት ክርስቶስ የዳዊት ዘር ብቻ ሳይሆን የዳዊት ፈጣሪም ጭምር ነው፡፡ ሥጋን ከለበሰው ከእግዚአብሔር ልጅ በቀር ይህን ሊል የሚችል ማንም የለም፡፡

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ጸሐፊ፣ አዳነው ዲሮ

ከእግዚአብሔር ጋር አብረን መሆናችን በምን ይታወቃል?

ብዙ ጊዜ ክርስቲያኖች፣ አማኝ ከእግዚአብሔር (ከመንፈስ ቅዱስ) ጋር ያለውን ጤናማ ግንኙነት የሚለኩበት መሣሪያ የተሳሳተ ነው፡፡ ለአብነት፣ የተሻለ ደሞዝ፣ ጥሩ መኖሪያ ቤት፣ ልጆች፣ አካላዊ ጤና፣ ወዘተ ያሉት አማኝ ይህ የሆነለት ከእግዚአብሔር ጋር መልካም ግንኙነት ስላለው እንደሆነና እነዚህ የጎደሉት ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር በትክክለኛ መንገድ ላይ እየሄደ አለመሆኑን ያሳያል ሲሉ ይደመጣል፡፡ ከላይ የተዘረዘሩት መለኪያዎች ከእግዚአብሔር ጋር መሆናችንን የሚያሳዩ ከሆነ ወንጌልን ለባለጠጎች መስበካችንን አላስፈላጊ አያደርገውም ወይ? ከዚህ በተጨማሪስ እግዚአብሔር የለም የሚሉ ኢአማኒያንን ጨምሮ በእስልምና፣ በቡድሃ፣ ወዘተ ቤተ እምነቶች ስር ያሉ እና ከላይ የተዘረዘሩትን ነገሮች የሚያሟሉ ሰዎች ከእግዚአብሔር ጋር በመልካም መንገድ ላይ እየተጓዙ ያሉ ሰዎች ናቸው ወይ? መልሱ ግልጽ ነው፡፡ ስለዚህ መመዘኛዎቹ የተሳሳቱ ናቸው፡፡

ሁላችን በእድገት ላይ ያለን ነን፡፡ ሁላችን በግንባታ ላይ ያለን መንፈሳዊ ሕንጻዎች ነን፡፡ እናም ከሕይወታችን ፍጹም ነገር መጠበቅ ስላለንበት ሁኔታ በትክክል ካለመገንዘብ የሚመጣ ነው፡፡ ሕይወታችን በብዙ ውጣ ውረድ የተሞላች ናት (ኢዮብ 7፣1)፡፡ መውደቅና መነሳት፣ መድከምና መበርታት፣ መሳቅ እና ማዘን የሕይወቶቻችን መገለጫዎች ናቸው፡፡ እናም ከእግዚአብሔር ጋር አብሮ ስለመጓዝ ስናወራ፣ ከሃጢአት ፈጽሞ ነጻ የሆነ ሕይወት ወይም አልጋ በአልጋ ስለሆነ መንገድ እያወራን ስላለመሆኑ መጀመሪያ ግንዛቤ መውሰድ ጠቃሚ ነው፡፡ ከእግዚአብሔር ጋር አብረን እየትጓዝን መሆናችንን ፍንጭ የሚሰጡ አንዳንድ ነገሮች ከዚህ በታች ቀርበዋል፦

  • የማንንም እርዳታ ከመጠየቃችን በፊት አስቀድመን ፈጣሪያችንን በጸሎት እንጠይቃለን፣ “አቤቱ፥ በመልካሙ ጊዜ ጸሎቴ ወደ አንተ ነው፤ አቤቱ፥ በምሕረትህ ብዛት በማዳንህም እውነት አድምጠኝ።” (መዝ 69፡13)
  • የእግዚአብሔርን ቃል ለማንበብና ለማጥናት ረሃብ ይኖረናል፣ “ከአፉ ከወጣው ትእዛዝ አልራቅሁም፣ የአንደበቱን ቃል ከእለት እንጀራዬ አብልጬ ይዣለሁ፡፡” (ኢዮብ 23፡12 አ.መ.ት.)
  • ስለውጫዊው ሳይሆን ስለውስጣዊው የልብ ዝንባሌያችን እና ምኞቶቻችን ከፍተኛ ትኩረት እንሰጣለን፣ “በሃይማኖት ብትኖሩ ራሳችሁን መርምሩ፤ ራሳችሁን ፈትኑ፤ ወይስ ምናልባት የማትበቁ ባትሆኑ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ እንዳለ ስለ እናንተ አታውቁምን?” (2ቆሮ 13፡5)
  • በአለም ካሉትን አለማዊ ነገሮች እለት እለት እየራቅን እንሄዳለን፣ “የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።” (ሮሜ 12፡2)
  • በቀላሉ አንበሳጭም፣ “በነፍስህ ለቍጣ ችኩል አትሁን፥ ቍጣ በሰነፍ ብብት ያርፋልና።” (መክ 7፡9)
  • በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ከመስጋት ይልቅ በእርሱ ተስፋ እናደርጋለን፣ “ለእግዚአብሔር ተገዛ ተስፋም አድርገው። መንገድም በቀናችለትና ጥመትን በሚያደርግ ሰው አትቅና።” (መዝ 37፡7)

እነዚህም ነገሮች ቢሆኑ በሕይወታችን የሚቋረጡበት ጊዜ ሊመጣ ይችላል፡፡ ያ ማለት በጊዚያዊነት ከመንፈስ ቅዱስ ጋር ያለን ሕብረት ታውኳል ማለት እንጂ ድነታችንን (ደኅንነታችንን) አጥተናል ማለት አይደለም፡፡ ይህን ለማደስ ንስሃ መግባትና ትጋታችንን መቀጠል ነው፡፡ ትግሉ እና ውጣ ውረዱ እስከ ሕይወታችን ዘመን ፍጻሜ የሚቀጥል ነው፡፡ በዚህ ሁሉ ውስጥ ግን አንድ መርሳት የሌለብን ነገር አለ፡፡ ተስፋችንም ሆነ መተማመናችን በእኛ ጥረትና ትጋት ላይ ሳይሆን በእርሱ ጸጋ ላይ መሆን አለበት፡፡ በእኛ የጀመረውን መልካም ሥራ እስኪፈጽም ድረስ ከእኛ ጋር እንደሚሆን የተናገረውን ተስፋ አምነን በትእግስት ሩጫችንን እንሮጣለን ፡፡ “በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁና፤” (ፊል 1፡6)

አዳነው ዲሮ

በእምነት እየተመላለስን ለምን ክፉ ነገሮች እንዲገጥሙን እግዚአብሔር ይፈቅዳል?

ለዚህ ጥያቄ በቂና ሙሉ ምላሽ ማግኘት አስቸጋሪ ቢሆንም መጽሐፍ ቅዱሳችን ክፉ ወይም አስቸጋሪ ነገሮች እንዲደርሱብን ለምን እግዚአብሔር እንደሚፈቅድ መጠነኛ ፍንጮች ይሰጠናል፡፡ ከእስራኤል ሕዝብ ጉዞ አንጻር ይህን ጥያቄ ለመመለስ እንሞክር፡፡ አጭርና ጥቂት ቀናት ብቻ የሚፈጅ መንገድ እያለ እግዚአብሔር እስራኤላውያን ለምን ለ40 አመታት በምድረበዳ መራቸው? መልሱ እነሆ፣ “አምላክህ እግዚአብሔር ትእዛዞቹን መጠበቅህንና በልብህ ያለውን ለማወቅ፣ ትሑት ሊያደርግህና ሊፈትንህ በእነዚህ አርባ ዓመታት በዚህ ምድረ በዳ ጒዞህ ሁሉ እንዴት እንደ መራህ አስታውስ።ዘዳ 8፡2”

እውነተኛውን ማንነታችንን የምናውቀው (ማለትም ድካማንንን/ጥንካሬያችንን፣ ወዘተ) በአስቸጋሪ ወይም ፈታኝ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ብቻ ነው፡፡ እውነተኛ ማንነታችንን ማወቃችን ደግሞ የሚያስፈልገንን/የጎደለንን አውቀን እውነተኛ የእርዳታ ጥሪ ለማቅረብ ያስችለናል፡፡ ውድቀት/ሃጢአት አይኖቻችንን አሳውሮታል፣ ሕሊናችንን አደንዝዞታል፣ እውቀታችንን በክሎታል፣ ወዘተ፡፡ በዚህ ሁኔታ ውስጥ ሆነን ስለራሳችን ያለን ግንዛቤ የተዛባ ቢሆን አያስገርምም፡፡ እናም በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ ስናልፍ ከተኛንበት መንፈሳዊ እንቅልፍ እንነቃለን፣ እውነተኛ የልብ ሃሳቦቻችንን፣ አነሳሽ ምክንያቶቻችንን፣ ዝንባሌዎቻችንን እና ፍላጎቶቻችንን እናውቃለን፣ የጎደለንን እንረዳለን፣ ድካማችንን እናስተውላለን፣ እርዳታ ወደምናገኝበት ስፍራ እንጠጋለን፣ መፍትሄውን/መድሃኒቱን ለማግኘት እውነተኛ ጥረት እናደርጋለን፡፡

ፈተናዎች ወይም አስቸጋሪ ነገሮች ያለንበትን እውነተኛ ሁኔታ ከማሳበቃቸው በተጨማሪ ለመፍትሄው እንድንተጋም ያነሳሱናል፡፡ ለአብነት፣ በራሱ አይንና መመዘኛ ትሁት የሆነ የመሰለው ሰው፣ ትህትናውን በሚፈትን አስቸጋሪ ሁኔታ ውስጥ እንዲያልፍ ተደርጎ ትህትናው የውሸት እንደሆነ መረዳት ቢችል፣ በመጀመሪያ እውነተኛ ማንነቱን ያውቃል (የሃሰት ጭንብሉን ይወልቃል) በመቀጠልም ትህትናን ሊሰጥ የሚችለውን አምላክ በብርቱ ፍላጎትና እንባ ይጠይቃል፡፡ በአንድ ድንጋይ ሁለት ወፍ ይሉሃል ይህ ነው፡፡ አንድ ሰው ትሕትናን በሚፈትኑ አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንዲያልፍ ሳይደረግ ስለትህትናው በእርግጠኝነት መናገር አይቻልም፡፡ ትህትናን ሳይቀበል ደግሞ የእግዚአብሔርን ጸጋ በሙላት ማግኘት አይችልም (ያዕ 4፡6፣ 1ጴጥ 5፡5፣ ምሳሌ 3፡34)፡፡ እግዚአብሔርን “ለምን አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንድንገባ ፈቀድክ?” የምንለው ብዙውን ጊዜ ከአስቸጋሪዎቹ ሁኔታዎቹ በስተጀርባ ያሉትን እነዚህን ስጦታዎች ማስተዋል ስለማንችል ነው፡፡ አንድ ሕጻን የአባቱን ቅጣት እንደሚያማርር ማለት ነው፡፡ ልጁ በሕጻንነቱ ዘመን ያላስተዋለውን የቅጣት አስፈላጊነት ሲጎለምስ እንደሚያስተውለው ሁሉ እኛም በአስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ እንድናልፍ ለምን እግዚአብሔር እንደፈቀደ የምናስተውለው ብዙ ጊዜ ዘግይተን ነው፤ ምናልባትም ጭራሽ ላናስተውለውም እንችላለን፡፡

አይምሮአዊ እውቀት በራሱ ተግባራዊ እውቀት ሊሆን እንደማይችል ሁሉ ያልተፈተነ መታዘዝ፣ እውነተኛ መታዘዝ ሊባል አይችልም፡፡ አብርሃም ልጁን ለእግዚአብሔር መሰዋት አድርጎ ለማቅረብ “እሺ” ማለቱ ብቻ በቂ አልነበረም፡፡ ያ “እሺታ” በተግባር መፈተን ነበረበት፡፡ ያ ፈተና ደግሞ እጅግ አስቸጋሪ እና አስጨናቂ መሆኑን ማንም ወላጅ የሆነ ሰው ሁሉ መገመት ይችላል፡፡ አብርሃም ልጁ ላይ ቢላ እስኪያነሳ ድረስ እግዚአብሔር ዝም ያለው በአብርሃም ልብ ውስጥ ያለው መታዘዝ (እግዚአብሔርን መፍራት) በግልጽ ይታወቅ ዘንድ ነበር፡፡ “በብላቴናው ላይ እጅህን አትዘርጋ፥ አንዳችም አታድርግበት፤ አንድ ልጅህን ለእኔ አልከለከልህምና እግዚአብሔርን የምትፈራ እንደ ሆንህ አሁን አውቄአለሁ አለ (ዘፍ 22፡12)”፡፡ እግዚአብሔርን መታዘዛችንን ሳይፈትን፣ መታዘዛችን ከእውቀት ያለፈ ስለመሆኑ ሊረጋገጥ አይቻልም፡፡ የፈተና አይነቶቹ ደግሞ ብዙ መልክ ሊኖራቸው ይችላል፣ (ሥቃይ፣ የጓደኞችና ጎረቤቶች መሳለቂያ መሆን፣ እስራት፣ ሞት፣ ድህነት፣ ወዘተ)፡፡

አዳነው ዲሮ

መጽሐፍ ቅዱስ ስለ አስራት ምን ይላል? ክርስቲያን አስራት ማውጣት አለበት?

ብዙ ክርስቲያኖች በአስራት ማውጣት እና አለማውጣት ጉዳይ ሲከራከሩ ማየት እንግዳ ነገር አይደለም፡፡ ይህን ጉዳይ በተመለከተ ሁለት ጽንፎች ይስተዋላሉ፡፡ አንደኛው ጽንፍ፣ በአንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ዘንድ እንደሚታየው ገንዘብ መስጠት ከፍተኛ ትኩረት ማግኘቱ ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ ቀላል ቁጥር የሌላቸው ክርስቲያኖች ገንዘባቸውን ለጌታ ስራ መስጠትን አስመልክቶ ለመጽሐፍ ቅዱስ ማሳሰቢያዎች ለመገዛት ፈቃደኛ አለመሆናቸው ነው፡፡ መስጠት ደስታ እና በረከትን ይዞ እንዲመጣ የታቀደ እንጂ ቀድሞም የሸክም ዓላማ አልነበረውም። ሆኖም፣ ይህ እውነት በሁሉ አማኝ ዘንድ አለመገኘቱ አሳዛኝ ነው፡፡

አስራት የብሉይ ኪዳን ጽንሰ-ሀሳብ ነው። እስራኤላውያን ዘርተው ካበቀሉት እህልና ከሚያረቡት እንስሣት ሁሉ ለቤተ መቅደሱ 10 ከመቶውን እጅ በአስራት መልክ እንዲያወጡ ሕጉ ያዝ ነበር  (ዘሌዋውያን 27:30፣ ዘኁልቁ 18: 18-26፣ 2ኛ ዜና 31:5)፡፡ እንዳውም፣ የብሉይ ኪዳኑ ሕግ እስራኤላውያን ከአንድ በላይ አስራትን እንዲያወጡ ያዛል፡፡ እነዚህ አስራቶች ለሌዋውያን፣ ለቤተ መቅደስና ለበዓላት እና ለምድሪቱ ድሆች የሚሰጡ ነበር፡፡ ይህም የአስራቱን መጠን በጠቅላላው ወደ 23.3 ከመቶ ያደርሰዋል፡፡ አንዳንዶች የብሉይ ኪዳንን አስራት በመሠዊያው ስርዓት ውስጥ ለካህናቱ እና ለሌዋውያኑ ፍላጎቶች እንዲውል የሚቀርብ የግብር ዘዴ እንደ ሆነ ይገነዘባሉ፡፡

የኢየሱስ ክርስቶስ ሞት ሕጉን ከፈጸመ በኋላ፣ በአዲስ ኪዳን ክርስቲያኖች በአንድም ስፍራ ለብሉዩ አስራት ስርዓት እንዲገዙ ሲታዘዙ አይታይም፡፡ አዲስ ኪዳን በየትኛውም ቦታ አንድ አማኝ ሊሰጥ የሚገባውን ገቢ በመቶኛ ስርዓት አስልቶ አይገልጽም፡፡ ሆኖም ግን ስጦታዎችን “እያንዳንዱ እንደ ገቢው መጠን” እንዲሰጥ ያዛል (1ኛ ቆሮንቶስ 16:2)። አንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ከመቶ 10 እጅ የሚለውን የብሉይ ኪዳን የአሥራት ሥራዓት በመውሰድ ክርስቲያኖች ሊሰጡት እንደሚገባቸው “ዝቅተኛ የመጠን መመዘኛ” አድርገው ሲጠቀሙበት ይታያል፡፡

አዲስ ኪዳን ስለ መስጠት አስፈላጊነት እና ጥቅሞች ይናገራል፡፡ መስጠት የምንችለውን ያህል መስጠት አለብን፡፡ አንዳንድ ጊዜ ይህ መጠን ከገቢያችን 10 በመቶ በላይ ሊሆን ይችላል፡፡ ሌላ ጊዜ ደግሞ ከ10 በመቶ ገቢያችን ያነሰ ሊሆን ይችላል፡፡ የስጦታችን መጠን፣ በመስጠት አቅማችን (1ኛ ቆሮንቶስ 16:2) እና በቤተ ክርስቲያኒቱ ፍላጎት ይወሰናል፡፡ የስጦታችንን መጠን ለመወሰን እያንዳንዱ ክርስቲያን በትጋት መጸለይ እና የእግዚአብሔርን ጥበብ መፈለግ ይኖርበታል (ያዕ. 1:5)። ከሁሉም በላይ፣ ማንኛውም ስጦታዎቻችን በንጹህ ውስጣዊ ግፊት፣ ለእግዚአብሔር አምልኮ እና ለክርስቶስ አካል አገልግሎት ሲባል መሰጠታቸው ላይ ትኩረት ልናደርግ ይገባል፡፡ “እግዚአብሔር በደስታ የሚሰጠውን ይወዳልና እያንዳንዱ በልቡ እንዳሰበ ይስጥ፥ በኀዘን ወይም በግድ አይደለም” (2ኛ ቆሮንቶስ 9:7)።

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ትርጉም፣ አዳነው ዲሮ

በክርስቲያናዊ ሕይወቴ ደስታን እንዴት ማግኘት እችላለሁ?

ደስታ ሁላችንም ሊኖረን የምንፈልገው ነገር ቢሆንም በተግባር ለመለማመድ ግን ቀላል ሲሆን አይታይም፡፡ ደስታን ማጣጣም ወይም በጥቅሉ ደስተኛ መሆን ከእያንዳንዱ ክርስቲያን ሕይወት ይጠበቃል። ደስተኛ ሕይወት መምራት፣ እግዚአብሔር ለእኛ ያለው ፈቃድ ከመሆኑ ባሻገር እርሱ ራሱ በውስጣችን የሚሰራው የመንፈሱ ፍሬ ነው፡፡ 

በመንፈሳዊ ሕይወታቸው በሳል የነበሩ የእግዚአብሔር ሰዎች ደስታ አልባ የሆነ ሕይወት ያሳለፉበት ጊዚያት እንደነበሩ እናውቃለን፡፡ ለምሳሌ፣ ኢዮብ መፈጠሩን ጠልቶ ነበር (ኢዮብ 3፣11)። ዳዊት ደግሞ የገጠመውን አስቸጋሪ ሁኔታ ወደማያይበት ስፍራ እንዲወሰድ ጸልዮ ነበር (መዝሙር 55፣6-8)። ኤልያስ በበኩሉ 450 የበኣልን ነቢያት ካሸነፈና እሳትን ከሰማይ መጥራት ከቻለ በኋላ እንኳ (1ኛ ነገሥትት 18:16–46) ወደ ምድረ በዳ ሸሽቶ ነፍሱ ከስጋው እንድትለይ እግዚአብሔርን ጠይቆ ነበር (1ኛ ነገሥትት 19:3-5)። ታዲያ፣ እነዚህ ታላላቅ ሰዎች እንዲህ ባሉት አስቸጋሪ ሁኔታዎች ውስጥ አልፈው እንዲህ አይነቶቹን ምኞቶችና ጸሎቶች ካደረጉ እኛ እንዴት የማያቋርጥ ደስታን መለማመድ እንችላለን?

የመጀመሪያው ቁም ነገር፣ ደስታ የእግዚአብሔር ስጦታ መሆኑን መገንዘብ ነው፡፡ ደስታ የሚለው ቃል በግሪክ ስረወ ቃሉ ቻራ (chara) ሲሆን በትርጉሙ ቻሪስ (charis) ከሚለው የግሪክ ቃል ጋር አቻ ነው፡፡ ቻሪስ (charis)፣ ጸጋ ከሚለው ቃል ጋር ተቀራራቢ ፍቺ አለው፡፡ ደስታ የሚለው ቃል የእግዚአብሔር ስጦታን እና ለዚህ ስጦታ የምንመልሰውን ምላሽ አካቶ ይይዛል፡፡ ደስታን የምንለማመደው ስለእግዚአብሔር ጸጋ ስናውቅ ባቻ ሳይሆን በእኛ ውስጥ እንዲፈስ ስንፈቅድም ጭምር ነው።

ይህንን እውነት በአእምሯችን ይዘን ስንነጋገር፣ ደስታን የምንለማመድበት አንዱ መንገድ በእግዚአብሔር ላይ ያተኮረ ሕይወት ስንመራ መሆኑን እንገነዘባለን፡፡ ትኩረታችንን ከችግሮቻችን ወይም ደስታችንን ከሚሰርቁት ጉዳዮች ላይ አንስተን በአምላካችን ላይ የማረፍ ሕይወት መለማመድ እንችላለን። ይህ ማለት ግን የሚሰሙንን አሉታዊ ስሜቶች ሁሉ በውስጣችን መኖራቸው እንክዳለን ማለት አይደለም፡፡ ከዚህ ይልቅ፣ የብዙዎቹን የመዝሙራት ጸሃፊዎች ምሳሌ በመከተል፣ ልባችንን በእግዚአብሔር ፊት ማፍሰስ እንችላለን። ይህ ማለት የሚያሳዝኑንን እና የሚያሳምሙንን የነፍስ ሸክሞች እንደሌሉ ከመቁጠር ወይም ከመካድ ይልቅ በጸሎት በእግሩ ስር ማኖር መለማመድ ማለት ነው። ከዚያም ነገሮቹን ለእርሱ በማስገዛትና እርሱ ማን እንደ ሆነ በማስታወስ በእርሱ ደሳችንን እናገኛለን (መዝሙር 3፣ 13፣ 18፣ 43 እና 103 ጥሩ ምሳሌዎች ናቸው)።

ምንም እንኳን ጳውሎስ ከእስር ቤት የጻፈው ደብዳቤው ቢሆንም የፊልጵስዩስ መጽሐፍ ስለ ደስታ ብዙ ይላል፡፡ ፊልጵስዩስ 4፣4-8 በክርስቲያን ሕይወት ደስታ ለማግኘት የሚረዱ አንዳንድ መመሪያዎችን ይሰጣል:- “ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ፤ ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ። ገርነታችሁ ለሰው ሁሉ ይታወቅ። ጌታ ቅርብ ነው። በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል። በቀረውስ፥ ወንድሞች ሆይ፥ እውነተኛ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ጭምትነት ያለበትን ነገር ሁሉ፥ ጽድቅ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ንጹሕ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ፥ መልካም ወሬ ያለበትን ነገር ሁሉ፥ በጎነት ቢሆን ምስጋናም ቢሆን፥ እነዚህን አስቡ፤” በዚህ ጥቅስ ውስጥ፣ እግዚአብሔርን የማመስገን አስፈላጊነትን፣ ቅርብ መሆኑን የማስታወስ ጠቃሚነትን፣ ስለሚያስጨንቁን ጉዳዮች የመጸለይ አስፈላጊነትንና፣ አእምሮአችን በእግዚአብሔር መልካም ነገሮች ላይ ትኩረት የማድረግ ውጤትን እንመለከታለን፡፡ እግዚአብሔርን ሆን ብለን በማመስገን ደስታን መለማመድ ይቻላል፡፡ የእግዚአብሔርን ቃል ማሰላሰል (ማጥናት) ደስታ ሊያስገኝልን እንደሚችል ዳዊት በመዝሙሩ ጽፏል (መዝሙር 19፣8)። በጸሎት አማካኝነት ከአምላክ ጋር መነጋገራችንም ደስታን ይሰጠናል። እንዲሁም ትኩረታችንን ከአስቸጋሪ ሁኔታዎቻችን ላይ በማንሳትና በእግዚአብሔር መልካምነት ላይ በማድረግ ደስታን ልናጣጥም እንችላለን፡፡

ኢየሱስ ደስታን አስመልክቶ የተወሰኑ መመሪያዎችን ሰጥቷል፡፡ በዮሐንስ 15 ውስጥ በእርሱ ስለ መኖር እና መታዘዝ ተናግሯል:- “አብ እንደ ወደደኝ እኔ ደግሞ ወደድኋችሁ፤ በፍቅሬ ኑሩ። እኔ የአባቴን ትእዛዝ እንደ ጠበቅሁ በፍቅሩም እንደምኖር፥ ትእዛዜን ብትጠብቁ በፍቅሬ ትኖራላችሁ። ደስታዬም በእናንተ እንዲሆን ደስታችሁም እንዲፈጸም ይህን ነግሬአችኋለሁ” (ዮሐ. 15፥ 9-11)። ለደስታ ቁልፍ ከሆኑት ነገሮች አንዱ ለእግዚአብሔር በመታዘዝ መኖር ነው፡፡

በክርስትና ሕይወት ውስጥ ደስታን የምንለማመድበት ሌላኛው መንገድ ደግሞ በቅዱሳን ሕብረት ውስጥ በመሳተፍ ነው፡፡ እግዚአብሔር ለኤልያስ ረዳቱ እንዲሆን ኤልሳዕን ልኮለት ነበር (1 ነገሥት 19:19-21)፡፡ እኛም ጉዳቶቻችንን እና ህመሞቻችንን የምናጋራቸው ጓደኞች ያስፈልጉናል (መክብብ 4፥ 9-12)። ዕብራውያን 10:19-25  (አ.መ.ት) እንዲህ ይላል:- “እንግዲህ ወንድሞች ሆይ፤ …እርስ በርሳችንም ለፍቅርና ለመልካም ሥራ እንዴት እንደምንነቃቃ እናስብ። አንዳንዶች ማድረጉን እንደተዉት መሰብሰባችንን አንተው፤ ይልቁንም ቀኑ እየተቃረበ መምጣቱን ስታዩ እርስ በርሳችን እንበረታታ”፡፡ በክርስቶስ ኢየሱስ ከእግዚአብሔር በተቀበልነው ፀጋ ምክንያት በልበ ሙሉነት ወደ እግዚአብሔር መቅረብ እንደምንችል እናውቃለን (ዕብ. 10፣19)። በክርስቶስ ደም ከኃጢያታችን እንደነጻንም እናውቃለን (ዕብ 10፣22)። ከዚህ የተነሳ፣ ወደ አዲስ ማህበረሰብ ማለትም የአማኞች ቤተሰብ ውስጥ ገብተናል፡፡ ስለዚህም፣ ከእምነት ወንድሞቻችን ጋር፣ በእግዚአብሔር ባሕርይ ላይ በመታመን እምነታችንን አጥብቀን መያዝንን መለማመድ ይኖርብናል፡፡ አንዳችን ሌላውን ልናበረታታም ይገባናል፡፡ አንዳንድ ጊዜ ሕይወት ብቸኝነት እንዲሰማን ሊያደርገን እና ተስፋ አስቆራጭም ሊሆን ይችላል። በዚህ ወቅት፣ ከቅዱሳን የምናገኘው እርዳታ (ገላትያ 6:10 ፤ ቆላስይስ 3 12 እስከ 14)፣ በዚህ ሕብረት መካከል እግዚአብሔር ያስቀመጠውን ደስታ እንድናጣጥም እድል ይሰጠናል፡፡

ደስታ አማኝ የሚለይበት የሕይወት ምልክቱ ሊሆን ይገባል፡፡ ደስታ የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ እና የእግዚአብሔር ስጦታ እንደመሆኑ በእግዚአብሔር ማንነት ላይ ስናተኩር፣ በጸሎት ከእርሱ ጋር ስንነጋገር እና እርሱ በሰጠው የአማኞች ሕብረት ውስጥ ንቁ ተሳትፎ ስናደርግ ይህንን ስጦታ በተሻለ መንገድ መለማመድ እንጀምራለን፡፡

ምንጭ፣ https://www.gotquestions.org/

ትርጉም፣ አዳነው ዲሮ

ስለ ክርስቶስ መከራን መቀበል (ፊልጵስዩስ 1፡27-30) 

የክርስቲያን ሕይወት የጨዋታ ሜዳ ሳይሆን የጦር ሜዳ ነው። እኛ በወንጌል አንድነት ደስ የሚለን የአንድ ቤተሰብ ልጆች ነን (1፡1-11)። እኛ ወንጌልን ለማስፋፋት የተሰማራን አገልጋዮች ነን (1፡12-26)። ከሁሉም በላይ ደግሞ እኛ የወንጌልን እምነት የምንጠብቅ ወታደሮች ነን፥ እና በአንድ አሳብ የሚመሩ አማኞች በጦርነት መሃል ቢሆኑ እንኳን የመንፈስ ቅዱስ ደስታ ይኖራቸዋል። 

«የወንጌል እምነት» ለቤተ ክርስቲያን የተሰጠ መለኮታዊ እውነት ነው። ይሁዳ በመልእክቱ ላይ «ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ስለተሰጠ» (ቁ. 3) ብሉ ይጠራዋል። ጳውሎስ በ1ኛ ጢሞ. 4፡1 ላይ «በኋለኛው ዘመናት አንዳንዶች ሃይማኖትን ይክዳሉ» ብሎ ያስጠነቅቃል። እግዚአብሔር ለጳውሎስ ይህን መንፈሳዊ ሀብት አደራ ሰጥቶታል (1ኛ ጢሞ. 1፡1)። እና እሱም በተራው ለጢሞቴዎስ እንደሰጠው ሁሉ አደራውን ለሌሎችም አስተላልፏል (1ኛ ጢሞ. 6፡20)። የእርሱም ኃላፊነት ከጳውሎስ የተማረውን ለሌሎች ማስተላለፍ ነው (2ኛ ጢሞ. 2፡2)። ቤተ ክርስቲያንም በማስተማር አገልግሎት የተሰማራችው ለዚህ ነው፥ ይኸውም የእያንዳንዱ የአዲስ ትውልድ አማኞች የእምነታቸውን ቅርስ በማወቅ፥ እንዲወዱትና እንዲጠቀሙበት ለማስቻል ነው። 

ነገር ግን ጠላት የከበረውን ነገር ከእግዚአብሔር ሕዝብ ሊሰርቅ በደጅ ነው። ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ጠላቱን አግኝቶታል፥ አሁንም በሮም አግኝቶት ነበር። ሰይጣን የአማኞችን የክርስትና እምነት ለመስረቅ እስከቻለ፥ የእነርሱም የሆኑትን የሥነ መለኮት ሕግጋት ለመቀማት እስከደፈረ፥ የወንጌልን አገልግሎት ለማሰናከልና ድል ለማድረግ ይችላል። አንዳንድ ሰዎች «ትክክለኛ ሕይወት እስከመራ ድረስ፥ ስለሰውየው እምነት ግድ የለኝም» ብለው ሲናገሩ መስማት ምንኛ ያሳዝናል። እንደ እውነቱ ግን እንዴት እንደምንኖር የሚወስነው እምነታችን ነው። የተሳሳተ እምነት ውሎ አድሮ ኑሮአችንን ማበላሸቱ የማይቀር ነው። ሰይጣን በተለይ ወጣቶችን ከእምነት ለማራቅ ያለማቋረጥ ትግል ማካሄዱ ሊያስገርመን አይችልም። 

ክርስቲያኖች እንዴት ይህንን ጠላት መዋጋት ይችላሉ? «የጦር ዕቃችን ሥጋዊ አይደለምና» (2ኛ ቆሮ. 10፡4)። በአትክልት ስፍራ ጴጥሮስ ሰይፉን መዘዘ፥ ኢየሱስ ግን ገሠጸው (ዮሐ. 18፡10-11)። እኛ የምንጠቀመው በመንፈሳዊ የጦር ዕቃ ነው። እነርሱም የእግዚአብሔር ቃል እና ጸሉት ናቸው (ዕብ. 4፡12፤ ኤፌ. 6፡11-18)። የሚያስፈልገንን ኃይል እንዲሰጠን በመንፈስ ቅዱስ መተማመን አለብን፤ ነገር ግን ጦርነቱን አንድ ላይ ነው መዋጋት ያለብን። ለዚህም ነው ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ላሉ ወዳጆቹ ኅብረታቸውን እንዲያጠነክሩ አስጠንቅቆ የላከው። በዚህም አንቀጽ ላይ ውጊያውን ድል ለማድረግና «እምነትን» ለመጠበቅ የሚያስችሉ ሦስት ጠቃሚ ነገሮች ማስፈሩን እንመለከታለን። 

  1. አሳበ ጽኑነት (1፡27) 

«እንግዲህ በጣም አስፈላጊው ነገር ሕይወታችሁ የክርስቶስን የምሥራች ቃል ዋጋ ያለው እንዲያደርግ ነው» (አዲሱ ትርጉም)። ጠላትን ለመቃወም በጣም ጠቃሚው የጦር ዕቃችን ቀስቃሽ ስብከት ወይም ኃይለኛ መጽሐፍ አይደለም፤ ግን አሳበ ጽኑ የሆነ የአማኝ ኑሮ ነው። 

ጳውሎስ የተጠቀመበት ግሥ እኛ ፖለቲካ ከምንለው ቃል ጋር የተገናኘ ነው። እርሱ የሚለን ዜጎች መሆን እንደሚገባቸው መንገድ ሁኑ» ነው። እኔና ሚስቴ ለንደንን እየጎበኘን እያለን አንድ ቀን አራዊቶች ወደሚጠበቁበት ቦታ ለመሄድ ወሰንን። በጉዞው ለመደሰት ስንል በአውቶቡስ ተሳፍረን ከኋላ ተቀመጥን። ታዲያ ከፊታችን ካሉት ተሳፋሪዎች ጩኸትና ያልታረመ ንግግር የተነሳ መደሰት አልቻልንም። ለክፋቱ ደግሞ ሁሉም አሜሪካኖች ነበሩ። በእኛ አካባቢ ያሉት እንግሊዛውያኖችን ስናያቸው በትዝብት እየተመለከቷቸውና እራሳቸውን እየነቀነቁ «አዎን፥ እነዚህ ከአሜሪካ የመጡ መሆን አለባቸው!» በማለት በሆዳቸው ያሟቸዋል። እኛ አፈርን፥ ምክንያቱም እነዚህ ሰዎች እንደ አሜሪካዊ ዜግነታቸው በእውነቱ ጥሩ ሥነ ምግባር አላሳዩም። 

ጳውሎስ እንደሚያስበው እኛ ክርስቲያኖች ሰማያዊ ዜጎች ነን። በመሆኑም በምድር ላይ በምንኖርበት ጊዜ እንኳን ሕይወታችንን እንደ ሰማያዊ ዜጎች መምራት አለብን። ይህን አሳብ በ3፡20 ላይ በድጋሚ አንስቶታል። ይህ ለፊልጵስዩስ ሰዎች በጣም ትርጉም ያለው አባባል ነው። ምክንያቱም ፊልጵስዩስ በሮም ቅኝ ግዛት ሥር የምትገኝ፥ ነዋሪዎችዋም የሮም ዜግነት ያላቸውና መብታቸውም በሮማ ሕግ የተጠበቀላቸው ነበሩ። ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ ያለ የኢየሱስ ክርስቶስ ቅኝ ግዛት ነው። ስለዚህ እኛም እራሳችንን እንደ ሰማያዊ ዜጎች መቁጠር አለብን። 

«እኔ ተገቢ በሆነው በወንጌል ሥርዓት መሠረት ራሴን መርቻለሁን?» የሚለውን ጥሩ ጥያቄ ዘወትር ራሳችንን መጠየቅ አለብን። «እኛ በክርስቶስ ያለን እንደተጠራንበት መጠራት በሚገባ መመላለስ …» አለብን (ኤፌ. 4፡ 1)። መመላለስ ማለት «እንደ ጌታ ፈቃድ በመኖር በሁሉ ነገር ጌታን ታስደስታላችሁ» ማለት ነው (ቆላ. 1፡10)። እንደዚህ የምንሆነው ወደ መንግሥተ ሰማይ ለመግባት ስንል አይደለም ምክንያቱም በመልካም ሥራችን አልዳንንም። ግን እንደዚህ የምንሆነው አስቀድሞ ስማችን በመንግሥተ ሰማይ ስለተጻፈ እና ዜግነታችን ሰማያዊ ስለሆነ ነው። 

እዚህ ላይ በሚገባ ማስታወስ ያለብን፥ በዙሪያችን ያለው ዓለም የሚያውቀው፥ እኛ በምድራዊ ሕይወታችን የምናንፀባርቀውን ወንጌል መሆኑን ነው። 

በምትሠራው ሥራ፥ በአነጋገርህ 

አንድ ምዕራፍ ወንጌል በቀን መጻፍህ 

እንዳይዘነጋህ፥ እንዳይረሳህ፤ 

ሰዎች ያነቡታል ያንን የጻፍከውን 

በእምነት ጸንተህ እንደሁ ለእውነት መቆምህን 

ወንጌልህ ያሳይ ዘንድ፥ ብቃት ያለው ይሁን! 

(ጸሐፊው ማን እንደሆነ አይታወቅም።) 

«ወንጌል» ማለት የምሥራች ቃል ማለት ሲሆን፥ ይኸውም ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን መሞቱን፥ መቀበሩንና ከሞት መነሣቱን የሚያበስረን ነው (1ኛ ቆሮ. 15፡1-8)። ለድነታችን (ለደኅንነታችን) መንገድ «የምሥራቹ ቃል» ብቻ ሲሆን፥ ማንኛውም ሌላ መልእክት ውሸት ነው (ገላ. 1፡6-10)። የወንጌል መልእክት ግን የምሥራች ቃል ነው። የሚያበስርልን መልካም ዜናም ኃጢአተኞች በኢየሱስ ክርስቶስ በእግዚአብሔር ልጅ በማመን እነርሱም የእግዚአብሔር ልጆች ለመሆን የመቻላቸውን ተስፋ ነው (ዮሐ. 3፡16)። በወንጌል ላይ አንዳች መጨመር ኃይሉን መቀነስ ነው። እኛ ከኃጢአታችን የዳንነው በክርስቶስ በማመን ላይ ሌላ ነገር ጨምረን አይደለም። እኛ የዳንነው በክርስቶስ በማመን ብቻ ነው። 

«ከጎረቤቶቼ አንዳንዶቹ በሐሰተኛ ወንጌል የሚያምኑ ናቸው» ሲል አንድ የቤተ ክርስቲያን አባል የሆነ ሰው ለመጋቢው ነግሮት፥ እግረ መንገዱንም «ልሰጣቸው የምችለው የተጻፈ ነገር አለህን?» በማለት ጠየቀው። መጋቢውም መጽሐፍ ቅዱሱን በማውጣት ከ2ኛ ቆሮ. 3፡2 ላይ፥ «ሰዎች ሁሉ የሚያውቁትና የሚያነቡት በልባቸው የተጻፈ መልእክታችን እናንተ ናችሁ» የሚለውን አነበበለት። በመቀጠልም «በዓለም ውስጥ ካለው ምርጥ ሥነ-ጽሑፍ ውስጥ አንዱም እንኳን የአንተን ሕይወት መተካት አይችልም። በአንተ ባሕርይ ውስጥ ክርስቶስ እንዳለ አሳያቸው፥ እና ይህ በራሱ የክርስቶስን ወንጌል እንድታካፍላቸው እድል ይከፍትልሃል» በማለት መከረው። 

ሰይጣንን ለመቃወም ታላቁ የጦር ዕቃ እግዚአብሔርን እየመሰሉ መኖር ነው፤ ስለዚህ አጥቢያ ቤተ ክርስቲያናት ይህንን እውነት ከተለማመዱ፥ «የሚያምኑትን ይሆናሉ»። ይህ ደግሞ ጠላትን ድል ያደርጋል። በዚህም ውጊያ ላይ ድል ለማድረግ የመጀመሪያው ጠቃሚ ነገር ይኼው ብቻ ነው። 

  1. መተባበር (1፡27) 

ጳውሎስ አሁን የሚያብራራውን ከፖለቲካ ወደ ሩጫ ለውጦታል። (በጋራ መታገል) የሚለው ሲተረጎም (የሩጫ ውድድር) «አትሌቲክስ» የሚለውን የእንግሊዘኛ ቃል ይሰጣል። ጳውሎስ ቤተ ክርስቲያንን የሳለው በቡድን መስሉ ሲሆን፥ በዚህም ተባብሮ በመሥራት ድል እንደሚገኝ ያሳስባቸዋል። 

በፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ መከፋፈል እንደ ነበረ በአሳባችሁ ያዙት። አንደኛ ነገር፥ ሁለት ሴቶች በአንድ ላይ ተስማምተው ሊኖሩ አልቻሉም (4፡2)። የኅብረቱ አባሉችም ወገን የለዩ ይመስላል፥ ጉዳዩ ለብዙ ጊዜ በዚሁ ሁኔታ ቀጠለ፤ እናም የመከፋፈሉ ውጤት የቤተ ክርስቲያኑን ሥራ እንዲደናቀፍ አደረገ። ጠላት በአገልግሎት ውስጥ ያለውን መከፋፈል እያየ ሁልጊዜ ይደሰታል። «ከፋፍል እና ግዛ» የእርሱ መመሪያ ነው። ይህም ዘዴው ብዙ ጊዜ ያዋጣዋል። ሆኖም አማኞች በአንድ ላይ በመቆም ክፉውን ማስወገድ ይችላሉ። 

በዚህ ደብዳቤ ውስጥ ዳር እስከ ዳር ድረስ ጳውሎስ የአንድነትን ጥቅም በማጉላት አስደናቂ በሆነ መንገድ አቅርቦታል። በግሪክ ቋንቋ የአንድ ቃል መነሻው «ሰን» ከሆነ፥ ትርጉሙ «ጋር» ወይንም «በአንድነት» መሆንን ያመለክታል። ከሌላ ቃል ጋር አብረን በምንጠቀምበት ጊዜ የመተባበርንና አንድ ግንባር የመመሥረትን አሳብ ያጠናክራል። (ይህም እኛ «አብሮ» በማለት ከምንጠቀምበት መነሻ ጋር ይመሳሰላል)። ጳውሎስ ይህንን መነሻ ቃል በፊልጵስዩስ መልእክት ውስጥ ቢያንስ 16 ጊዜ ተጠቅሞበታል። አንባቢዎች መልእክቱን ሊያጡት አይችሉም! በ1፡27 ውስጥ በግሪክ ቃል ሰን አቴሊዮ የሚለው «ለማሸነፍ አብሮ መታገል» ማለት ነው። 

ጄሪ በልምምዱ በመሰላቸቱ፥ ለአሰልጣኙ ምን እንደሚሰማው ሊነግረው ወስኗል። «ከአሁን በኋላ ወጥቼ ለመለማመድ ምንም ስሜት የለኝም። ምክንያቱም ማይክ እራሱን እንደ አንድ ቡድን ስለሚቆጥር፥ የእኛ ከእርሱ ጋር መሰለፍ የሚያስፈልግ ባለመሆኑ ነው» ሲል አማረረ። 

አሰልጣኙ ጋርድነር ግን ችግሩን በማወቅ «እባክህ ጄሪ ተመልከት! ማይክ ግብን ለማስገባት ብዙ እድል አገኘ ማለት የቀራችሁት አታስፈልጉም ማለት አይደለም። አንዱ ከሌላው ጋር ተጋግዘ ኳሱን ወደ ግብ አካባቢ ማድረስ አለበት። እናንተም የምታስፈልጉት እዚህ ላይ ነው» በማለት አጽናናው። 

አንዳንድ ጊዜ በአንድ ቡድን ውስጥ ሙገሳውን ሁሉ ለግሉ አሰባስቦ የሚወስድ «የታደለ» ተጫዋች ሊኖር ይችላል። ይህም አብዛኛውን ጊዜ በተቀሩት የቡድኑ አባላት ዘንድ ቅሬታን ይፈጥራል። ምንም እንኳን ሁሉም በእኩል ደረጃ ይጫወታሉ ለማለት ባይቻልም፥ ሆኖም ግን ሙገሳው የሚደራረበው ለአንዱ ተጫዋች ብቻ ሊሆን ይችላል። ሆኖም ግን ይህ ቅሬታ ለሽንፈት ምክንያት ይሆናል። ለክፋቱ፥ በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ አንዳንድ «ክብር አሳዳጆች» አሉ። ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ ዲዮጥራጢስ ሲናገር «ዋናቸው ሊሆን የሚወድ» ይለዋል (3ኛ ዮሐ. 9)። ሐዋርያቶቹ ያዕቆብና ዮሐንስም እንኳን ልዩ ዙፋን እንዲኖራቸው ጠይቀዋል (ማቴ. 20፡20-28)። ጠቃሚው ቃል አንድ ላይ የሚለው ነው፤ በአንድ መንፈስ ለአንድ ዓላማ በጋራ መቆም፥ በአንድ ላይ ታግሉ ጠላትን መቃወም ማለት በአንድ አሳብና ልብ መሥራት ማለት ነው። 

አጥቢያ ቤተ ክርስቲያንን እንደ ሯጭ ቡድን አድርገን በመቁጠር፥ በዚህ አሳብ በስፋት ለመጠቀም እንችላለን። እያንዳንዱ ሥራውን በትክክል ከሠራ፥ ሌሉቹን በሙሉ ይረዳል። ሁሉም ሰው መሪ ወይም ግብ ጠባቂ ሊሆን አይችልም። ቡድኑ ሕጎችን መከተል አለበት፥ የእግዚአብሔር ቃል ለእኛ «የመምሪያ-መጽሐፍ» ነው። አንድ ግብ አለ፤ እርሱም ክርስቶስን ለማክበር እና የእርሱን ፈቃድ መሥራት ነው። ሁላችንም አንድ ላይ ከሠራን ወደ ግቡ ደርሰን ሽልማትን እናገኛለን፥ ጌታንም እናከብራለን (ለክርስቲያን ሕይወት ሥነ-ሥርዓት መጠበቅ አስፈላጊ ነው፤ ነገር ግን ለሕጉ ባለመታዘዝ ካፈነገጥን፥ ልምምዳችንን ካቋረጥን ወይንም ክብርን ብንፈልግ ተባብሮ መሥራት ይጠፋና በምትኩ መከፋፈልና መፎካከር ይነግሣል። 

በሌላ አነጋገር፥ ጳውሎስ እንደገና የሚያስታውሰን የአንድ አሳብ አስፈላጊነቱን ነው። ከጠላት ጋር ውጊያ ቢኖርም እንኳን በእኛ ኑሮ ውስጥ ደስታ አለ። ለክርስቶስና ለወንጌል ከኖርን «ከክርስቲያን ጋር መተባበርን» እንለማመዳለን። እርግጥ ነው፥ አብረናቸው ልንሠራ የማንችለው አንዳንድ ሰዎች አሉ። (2ኛ ቆሮ. 6፡14-18፤ ኤፌ. 5፡1)፥ ነገር ግን አብረናቸው ልንሠራ የምንችለውና፥ ልናገላቸው የማይገባን ብዙዎች አሉ። 

እኛ ሰማያዊ ዜጎች ስለሆንን አሳባችንን ጽኑ አድርገን መጓዝ አለብን። እኛ «የአንድ ቡድን» አባሎች ስለሆንን ተባብረን መሥራት ይገባናል። ነገር ግን ጠላትን ስንገጥም ውጤቱን ለማቃናት የሚረዳን ሌላም ሦስተኛ ጠቃሚ የሆነ መሣሪያ አለን። ይኸውም በራሳችን ላይ ያለን መተማመን ነው። 

  1. በእግዚአብሔር ላይ መተማመን (1፡28-30) 

«ከተቃዋሚዎቻችሁ የተነሣ አትደንግጡ!» ጳውሎስ ይህን ቃል ሲጠቀም በውጊያ ላይ በደነበረ ፈረስ በማስመሰል ነው። በእርግጥ ማንም ሰው አይኑን ጨፍኖ ወደ ጦርነት ፍልሚያ ውስጥ አይገባም። ነገር ግን ማንም እውነተኛ አማኝ ሆን ብሉ ጠላትን መጋፈጥን ማስወገድ አይችልም። በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ ጳውሎስ በውጊያ ላይ እምነት እንዲኖረን በርካታ ማበረታቻዎች ሰጥቶናል። 

መጀመሪያ፥ እነዚህ ውጊያዎች ለመዳናችን ማረጋገጫ ናቸው (ቁ. 29)። እኛ በክርስቶስ ማመን ብቻ ሳይሆን ስለእርሱም መከራ መቀበል አለብን። ጳውሎስ ይህንን «በመከራም እንድንካፈል» ይለዋል (3፡10)። በአንዳንድ ምክንያቶች ለብዙ አዲስ አማኞች በክርስቶስ መታመን የውጊያ መጨረሻ ማለት ነው ይላሉ። እውነቱ ግን የአዲስ ውጊያ መጀመሪያ ማለት ነው። «በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ» (ዮሐ. 16፡33)። «በእውነትም በክርስቶስ ኢየሱስ እግዚአብሔርን እየመሰሉ ሊኖሩ የሚወዱ ሁሉ ይሰደዳሉ» (2ኛ ጢሞ. 3፡12)። 

በሌላ ጎኑ ደግሞ የቅራኔ መኖርም አንድ እራሱን የቻለ ዕድል ነው፤ እኛ መከራ የምንቀበለው «ስለ እርሱ» ነው። እንዲያውም፥ ጳውሎስ እንደነገረን ይህ የቅራኔዎች መኖር ለእኛ እንደልዩ «ስጦታ» ሊቆጠር የሚገባው ነው። ለእራሳችን መከራን ብንቀበል፥ ምንም ዕድል የለውም። እኛ ለክርስቶስና ከክርስቶስ ጋር መከራን ብንቀበል ትልቅና የተቀደሰ ክብር እናገኛለን። መቼም እሱ መከራን ለእኛ ከተቀበለልን፥ እኛም ለእርሱ ፍቅራችንን ለማሳየትና ለምስጋና ስንል በፈቃደኛነት መከራን ብንቀበል የሚበዛብን አይሆንም። 

ሦስተኛው ማበረታቻው የሚከተለው ነው፤ «ሌሎቹም አንድ ዓይነት መጋደል ተለማምደዋል» (ቁ. 30)። ሰይጣን በውጊያ ጊዜ ብቻችንን እንደሆንን እንድናስብ፥ ችግሮቻችንንም ከሌሉቹ የተለዩ አድርገን እንድንመለከታቸው ይፈልጋል። እውነታው ግን እንደዚህ አይደለም። ጳውሎስ ያለው በሮም ውስጥ ቢሆንም፥ ከእርሱ በብዙ ኪሎሜትር ርቀው በፊልጵስዩስ ከሚገኙት ወዳጆቹ ጋር ተመሳሳይ ችግር በማሳለፍ ላይ እንደሚገኝ ገልጿል። የመልክአ ምድር ለውጥ አብዛኛውን ጊዜ ለመንፈሳዊ ችግር መፍትሔ አይሆንም። ምክንያቱም የትም ብንሄድ የሰው ተፈጥሮ አንድ በመሆኑ ነው። ደግሞም ጠላት በሁሉ ቦታ አለ። የሚያምኑ ወዳጆቼ በውጊያው ላይ መካፈላቸውን ማወቄ ለእኔ ማበረታቻ ነው። እንዲሁም ለእኔ እንደምጸልይ ለእነርሱም መጸለዩን እቀጥላለሁ። 

በእውነቱ በመንፈሳዊ ውጊያ ውስጥ ማለፍ ወደ ክርስቶስ የማደጊያ አንደኛው መንገድ ነው። እግዚአብሔር ጠላትን አጥብቀን እንድንቃወም የሚያስፈልገንን ኃይል ሰጥቶናል። ይህም በእርሱ ላይ የመተማመን ስሜታችን የሚያረጋግጠው የእኛን ከአሸናፊዎች ወገን መሰለፍ ነው (ቁ. 28)። የፊልጵስዩስ ሰዎች ጳውሎስ ከእነርሱ ጋር በነበረ ጊዜ በዚህ ውጊያ ውስጥ እንዳለፈ አይተዋል (ሐዋ. 16፡19 ጀምሮ አንብብ)፥ እና ከጌታ ጋር መጣበቁን አስመስክሯል። «ውጊያ» የሚለው ቃል ስለ ጣር ያሳስበናል። ይህም በአትክልት ሥፍራ የክርስቶስን ጣር ለመግለጽ ከሰፈረው ቃል ጋር አንድ ዓይነት ትርጉም ያለው ነው (ሉቃ. 22፡44)። በጌታ ተደግፈን ጠላታችንን ስንገጥም እሱም ለውጊያ የሚያስፈልገንን ኃይል ሁሉ ይሰጠናል። ጠላትም በዚህ ጊዜ እግዚአብሔር የሰጠንን መተማመን ሲያይ ይፈራል። 

በአንድ አሳብ የጸናን መሆናችን በውጊያ መሀል ውስጥ ሆነን እንኳ ደስታን እንድናገኝ ያስችለናል፥ ምክንያቱም በእኛ ውስጥ አሳበ ጽኑነትን፥ መተባበርን፥ መተማመንን እንድናገኝ ስለሚያስችለን ነው። የወንጌልን እምነት ለማጠናከር በመጣጣራችን «በመንፈስ ተባብሮ የመሥራትን» ደስታ እንለማመዳለን። 

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ