“ከሕግ የሆኑትስ ወራሾች ከሆኑ እምነት ከንቱ ሆኖአል የተስፋውም ቃል ተሽሮአል፤ ሕጉ መቅሠፍትን ያደርጋልና፤ ነገር ግን ሕግ በሌለበት መተላለፍ የለም።” ሮሜ 4:14-15
በሮሜ 4:14-15 የምናገኘው ይህ የቃሉ ክፍል፣ ሐዋርያው ጳውሎስ የሕግን እና የተስፋ ቃልን (የእምነትን) ልዩነት እጅግ ጥልቅ በሆነ መለኮታዊ ሚዛን የሚያሳይበት ስፍራ ነው። ይህንን የቃሉን ክፍል በምልከታ፣ በትርጓሜ እና በትግበራ እንደሚከተለው እናጠናለን።
ምልከታ
ይህንን የቃሉን ክፍል በጥንቃቄ ስናነብ የሚከተሉትን መሰረታዊ እውነታዎች እናገኛለን፡
- ከሕግ የሆኑት (በሕግ ሥራ የሚተማመኑ ሰዎች) ወራሾች ከሆኑ፣ እምነት ከንቱ (ዋጋ ቢስ) እንደሚሆን ቃሉ ይናገራል።
- ርስት የሚገኘው በሕግ ከሆነ፣ እግዚአብሔር የሰጠው የተስፋ ቃል የተሻረ (የፈረሰ) እንደሚሆን ያሳያል።
- የሕግ ዋነኛ ውጤት መቅሠፍትን (የእግዚአብሔርን ቁጣ) ማምጣት መሆኑን ይገልጻል።
- ሕግ በሌለበት ስፍራ መተላለፍ (ሕግን ጥሶ ማለፍ) እንደሌለ ያስረዳል።
ትርጓሜ
ሐዋርያው ጳውሎስ በዚህ ስፍራ የሰውን ልጅ የመዳንና የመባረክ ተስፋ በሕግ ላይ ማድረግ ለምን አደገኛና ከንቱ እንደሆነ እያስረዳን ይገኛል።
- የተስፋ ቃልና የሕግ ተቃርኖ፡ እግዚአብሔር ለአብርሃም ርስትን የሰጠው በተስፋ ቃል (በጸጋ) እንጂ በሕግ አልነበረም (ገላትያ 3:18)። ውርሱ በሕግ ሥራ ቢሆን ኖሮ፣ የሰው ልጅ ሕግን ሙሉ በሙሉ መፈጸም ስለማይችል ማንም ምንም ነገር አይወርስም። ያኔ እምነት ፋይዳ ቢስ ይሆናል፣ እግዚአብሔር የገባውም የተስፋ ቃል ይከሽፋል። ቃል ኪዳኑ በሰው አፈጻጸም ላይ ቢደገፍ ኖሮ የሰው ልጅ ሁልጊዜም ውድቀት ስለሚገጥመው የተስፋው ቃል ባዶ ይሆን ነበር።
- ሕጉ መቅሠፍትን ያደርጋል፡ ሕግ በራሱ ቅዱስና ጻድቅ ቢሆንም፣ በሰው ልጅ የኃጢአት ተፈጥሮ ምክንያት ሕግን መፈጸም አይቻልም። ሕግ የኃጢአትን አስከፊነት ያሳያል እንጂ ሰውን የመለወጥ አቅም የለውም። ስለዚህ ሕግን ጥሶ ለሚገኝ ሰው ሕጉ የሚያመጣው ፍርድንና መቅሠፍትን ነው። ሕግ እርግማንን ያመጣል እንጂ በረከትን አያወርስም (ገላትያ 3:10)።
- መተላለፍ ምንድን ነው? ኃጢአት ሕግ ከመሰጠቱ በፊትም በዓለም ነበረ؛ ነገር ግን “መተላለፍ” (Transgression) ማለት ግልጽ የሆነን የሕግ ድንበር ሆን ብሎ መጣስ ማለት ነው። ሕግ ሲመጣ የሰውን ኃጢአት በግልጽ ድንበር አበጅቶ በማሳየት ሰውን ያለ ሰበብ ለቁጣ አሳልፎ ይሰጣል። ስለዚህ ሕግ ሰውን ወራሽ ሊያደርገው ፈጽሞ አይችልም።
ትግበራ
ይህ ሕያው የእግዚአብሔር ቃል በአዲስ ኪዳን ላለነው አማኞች እጅግ ጥልቅ የሆነ ተግባራዊ የሕይወት መመሪያ ይሰጠናል።
- ከሕጋዊነት (Legalism) ነጻ መውጣት፡ እኛ የክርስቶስ ቤተክርስቲያን አማኞች መንፈሳዊ ውርሳችንን፣ የመንፈስ ቅዱስን ስጦታ፣ ፈውስንና በረከትን የምንቀበለው በክርስቶስ ኢየሱስ በማመን እንጂ በራሳችን የጽድቅ ሥራ አይደለም (ገላትያ 3:5)። እግዚአብሔር የሚባርከን ሕግን ስላከበርን ወይም የራሳችንን ሃይማኖታዊ ልምምድ (ጸሎት፣ ጾም) እንደ ዋጋ ስላቀረብን ሳይሆን፣ በልጁ ስላመንን ነው። ስለዚህ የጥረትንና የድካምን ቀንበር ጥለን በእምነትና በጸጋ ሥርዓት ውስጥ ልናርፍ ይገባል።
- የተስፋውን ቃል አጥብቆ መያዝ፡ ጠላት ዲያብሎስ “አንተ ይህን ትእዛዝ ስላጎደልህ፣ ወይም ዛሬ በቂ ጸሎት ስላላደረግህ እግዚአብሔር አይባርክህም” ብሎ ሊያታልለን ሲሞክር፣ ርስታችን በሕግ ላይ ሳይሆን በእግዚአብሔር የማይታበል የተስፋ ቃል ላይ የተመሠረተ መሆኑን አውቀን በእምነት ጸንተን ልንቆም ይገባል (ዕብራውያን 10:23)። እምነታችን በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ እንጂ በእኛ ፍጹምነት ላይ የተደገፈ አይደለም።
- በመንፈስ መመላለስ፡ ሕግ የሚያመጣው መቅሠፍትንና ፍርድን ከሆነ፣ ሕይወታችንን በሕግ ፊደል ሳይሆን በሕይወት መንፈስ ሕግ መምራት አለብን (ሮሜ 8:2)። በመንፈስ ብንመላለስ የሥጋን ምኞት ከቶ አንፈጽምም (ገላትያ 5:16)። የሕግን የጽድቅ ጥያቄ በተግባር የምንኖረው በራሳችን የሥጋ ትግል ሳይሆን በውስጣችን በሚሠራው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል መሆኑን ዘወትር ማስታወስ ይኖርብናል።