ቤተ ክርስቲያን፡- አምልኮዋ በጸሎትና በምስጋና

ሮሜ 12፡1-2 እና ዕብራውያን 13፡15-16 ውስጥ እንደተገለጠው፥ ክርስቲያን እንደ አማኝ ካህን አራት መሥዋዕቶችን ያቀርባል። እነዚህም፡- (1) የሰውነቱን መሥዋዕት (ሮሜ 12፡1-2)፥ (2) የምሥጋና መሥዋዕት (ዕብ. 13፡15)፥ (3) የሰናይ ምግባራት መሥዋዕት (ዕብ. 13፡16) እና (4) የገንዘብ አስተዳደር ወይም ዕብራውያን 13፡16 ውስጥ እንደተመለከተው ማካፈልን አትርሱ” ተብሎ ተጻፈው መሠረት የማካፈል መሥዋዕት ናቸው። ሰናይ ምግባራትንና ቁሳዊ ሀብት የማካፈል መሥዋዕቶችን ቀደም ብለን የተመለከትኝ መሆኑ፥ እንደ ካህን የተቆጠረው አማኝ በጸሎቱና ለእግዚአብሔር በሚያቀርበው ምስጋና የሚያከናውነውን ተግባር ቀጥለን እንመለከታለን። 

በዚህ ዘመን፥ አምልኮ የሥርዓት ጉዳይ አይደለም። ክርስቶስ ለሰማርያይቱ ሴት እንደተገለጠሳት፥ እግዚአብሔር መንፈስ ስለሆነ የሚያመልኩት ሁሉ በእውነትና በመንፈስ ሊያመልኩት ይገባል (ዮሐ. 4፡24)። በመሆኑም፥ አምልኮ በታላሳቅ አብያተ ከርስቲያናት ውስጥ በሚፈጸሙ ቅዱስ አገልግሎቶች የተወሰነ አይደለም። ክርስቲያን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም ለሰማያዊ አባቱ ምስጋናና ምልጃ ከልቡ የሚያቀርብበት ውዳሴ ነው። ጸሎትና ምስጋና የአምልኮ ዋነኛ ገጽታዎች ሲሆኑ፥ ሰዎች በቀጥታ ከእግዚአብሔር ጋር የሚገናኙባቸው ተግባራት ናቸው። ብሉይና አዲስ ኪዳናት ውስጥ የጸሎትና የምስጋናን አስተምህሮ በምናጠናበት ጊዜ፥ እያደገ የሚሄደውን መገለጥና እየጨመረ የሚሄደውን ልምምድና ከእግዚአብሔር ጋር ያላ የቀረበ ግኑኝነትን እንመለከታለን። 

ሀ. ጸሎት ከክርስቶስ መምጣት በፊት 

በዘመናት ሁሉ ጸሎት እግዚአብሔርን በሚፈልጉ ግለሰቦች ሲቀርብ ቢቆይም። የቤተሰቡ ኃላፊ በሚያስተዳድራቸው ሰዎች ምትክ (ኢዮብ 1፡5)፥ ካህናትና ገዢዎች ደግሞ በሕዝባቸው ምትክ ይጸልዩ እንደነበር ይታወቃል። ይህ ሁኔታ በተለይ በሙሴና በክርስቶስ መምጣት መካከል በነበረው ጊዜ ይሠራበት ነበር። በነዚህ ምዕተ ዓመታት የጸሎት መሠረቶች የያህዌ ቃል ኪዳን (1ኛ ነገሥት 822-26፤ ነህ. 9፡32፤ ዳን. 9፡4) እና ቅዱስ ባሕርዩ ነበሩ (ዘፍ. 18፡25፤ ዘዳ. 32፡11-14)። ይህም የመሥዋዕትን ደም ተከትሉ የሚመጣ ነስር (ዕብ. 9፡7)። 

ለ. የመንግሥትህ ትምጣ ጸሎት 

የእስራኤል ሕዝብ የክርስቶስን መሢሕነትና በርሱም በኩል የሚመጣውን መንግሥት ላመቀበል አልፈለገም። ክርስቶስ ግን በመጀመሪያዎቹ ዓመታት ባቀረባቸው ስብከቶችና መንግሥትን ለእስራኤል ስለሚሰጥበት ወቅት፥ ደቀ መዛሙርቱ የእግዚአብሔር መንግሥት በምድር ላይ እንድትመሠረት ይጸልዩ ዘንድ አስተማራቸው። 

ማቴዎስ 6፡9-13 ውስጥ የተመለከተውና የታወቀው የጌታ ጸሎት “መንግሥትህ ትምጣ” የሚል ልመና ታክሎበታል (ማቴ. 6፡10)። ይህ ጻሎት በዋናነት በሺህ ዓመቱ ዘመን ክርስቶስ በሉዓላዊነት ምድርን የሚገዛ መሆኑን ያሳያል። 

ጸሎቱ ማቴዎስ 6፡13 ውስጥ “መንግሥት ያንተ ናትና፥ ኃይልም፥ ክብርም፥ ለዘላለሙ አሜን” በማለት ይደመድማል። ይህ የጸሎት ክፍል በብዙዎቹ የማቴዎስ ወንጌል ጥንታዊ ሰነዶች ውስጥ የማይገኝ ከመሆኑም በላይ፥ ሉቃስ 11፡2-4 ውስጥ በተጠቀሰው ተመሳሳይ ምንባብም አልተጻፈም። ከዚህም የተነሣ፥ ብዙ ሰዎች ይህ ክፍል መጽሐፍ ቅዱስን የገለበጡ ሰዎች ድምዳሜውን ለማሳመር የጨመሩት እንደሆነ አድርገው ያስባሉ። ዳሩ ግን ክፍሉ በመጀመሪያው የማቴዎስ ወንጌል ውስጥ ኖረም አልኖረ፥ ስለ ወደፊቱ የእግዚአብሔር መንግሥት ትክክለኛ አስተምህሮ አለው። 

የጌታ ጸሎት ለሁሉም ዘመናትና ሁኔታዎች የሚስማሙ ነጥቦችን ስለሚያካትት፥ ብዙ ጊዜ እንደ ሞዴል ጸሎት ሲጠቀስ ኖሯል። በጸሎቱ ውስጥ ለአብ የቀረበ ውዳሴ፥ የዕለት እንጀራ ልመና፥ ከፈተና የመዳን ተማጽኖና ሌሎችም ነጥቦች በሞዴልነት አገልግለዋል። ዮሐንስ 17 ውስጥ ሰፋ ያለ የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ጸሎት ይገኛል። ጌታችን በዚያ ጸሎቱ እግዚአብሔር በዚህ ዘመን ለቤተ ክርስቲያን ያለውን ዓላማ ሙሉ ለሙሉ በመገንዘብ ለቤተ ክርስቲያኑ ማልዷል። 

አንዳንዶች ማቴዎስ ወንጌል ውስጥ የሚገኘው የጌታ ጸሎት በአሁኑ ዘመን አላግባብ ግልጋሎት ላይ የሚውል መሆኑን ይናገራሉ። ይሁን እንጂ፥ ብዙ በጊዜ የማይወሰኑ ሁኔታዎቹና ቀለል ብሎ የመቅረቡ ነገር በብዙ አማኞች ዘንድ ተወዳጅ አድርጎታል። በተጨማሪም፥ ለዛሬዎቹ አማኞች የሺህ ዓመቱን መንግሥት መምጣት በጸሎት መጠባበቁ አግባብ ያልሆነ ነገር አይደለም። ይህ የእግዚአብሔር መንግሥት ከክርስቶስ ዳግም ምጽአት በፊት በሰዎች ጥረት እንደሚመጣ እድርገው የሚረዱ አሉ። ትክክለኛው አሳብ ግን ክርስቶስ ሰኃይሉና በሥልጣኑ በምድር ላይ መንግሥቱን የሚመሠርትበት ጊዜ እንደሚመጣ ነው። 

ሐ. የክርስቶስ ጻሉት 

ዮሐንስ ምዕራፍ 17 ውስጥ የቀረበው እውነተኛ “የጌታ ጸሎት”፥ በእብና በወልድ መካከል ያለውን የላቀ ሙግባባትና ነጻነት ይገልጣል። በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ክርስቶስ የሊቀ ካህናቱን ተግባር ሲያከናውን እንመለከታለን። የጸሎቱ ጭብጥ ከዕለተ በዓለ ኀምሳ በኋላ በሚኖረው ዘመን አማኞች በምድር ላይ በሚያስፈልጓቸው ነገሮች ላይ ያተኮረ ነበር። 

ከርስቶስ በምድር ላይ በነበረ ጊዜ፥ ከመሞቱ ቀደም ብሎ ለረዥም ጊዜ ይጸልይ ነበር (ማቴ. 14፡23)። ሌሊቱን ሁሉ ሳይቀር (ሉቃስ 6፡12)፥ ጸሎቱ ዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ 17 ውስጥ እንደተጠቀሰው፥ ከአብ ጋር በጥሩ ኅብረት የተከናወነ መሆኑ እውን ነው። የክርስቶስ ጸሎት በተስፋ ቃሎች ወይም በቃል ኪዳኖች ላይ ሳይሆን፥ ሰማንነቱና በካህናዊ የመሥዋዕትነት ሥራው ላይ ነው። የክርስቶስ ጸሉት በተለይም ዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ 17 ውስጥ የሚገኘው በአብ ቀኝ ሆኖ የሚያከናውነው የምልጃ ተግባር መገለጥ ነው። ይህ የምልጃ ተግባር በአሁኑም ሥፍረዘመን ይቀጥላል። 

መ. ጸሎት በጸጋ ግንኙነት ሥር 

ጸሎት በዘመናት ሁሉ አንድ ዓይነት ገጽታ የለውም። እንደ ሌሎች ሰብአዊ ኃላፊነቶች ሁሉ፥ ከተለያዩ ሥፍረ-ዘመናት ጋር የሚዛመድ ነው። ጸሎት በአዲስ ኪዳን በተሰጠው ሰፊ መገለጥ አዲስ ደረጃ አግኝቷል። ይኸውም በመስቀል ላይ በተፈጸመው መሥዋዕት በተገኘው ሙሉ መገለጥና በክርስቶስ ስም የሚካሄድ መሆኑ ነው። 

በጸጋ ዘመን ባለ አማኝ ሕይወት ውስጥ ከሚገኙ ሰባት ታላላቅ ነገሮች መካከል ጻሉት አንደኛው ነው። እነዚህም ሰባት ነገሮች ክርስቶስ በሰገነት ላይና በጌቴሴማኒ የጠቀሳቸው ናቸው (ዮሐ. 13፡1-17፡26)። ክርስቶስ በዚህ እጅግ አስፈላጊ ጉዳይ ላይ ያቀረበው ትምህርት በሦስት ምንባቦች ውስጥ ተመልክቷል (ዮሐ. 14፡12-14፤ 15 ፡7፤ 16፡23-24)። ከዚህ የክርስቶስ ቃል እንደምንረዳው፥ በአሁኑ የጸጋ ዘመን ጸሎት ከምድራዊ ውሱንነቶች በክርስቶስ አዲስ ፍጥረት ከመሆን የተነሣ ወደማይወሰኑ ልዩ ግንኙነቶች ተሸጋግሯል። የዚህ ዓይነቱ ጸሎት በአራት መልኩ ሊታይ ይችላል። 

1. በጸሎት አገልግሎት ውስጥ የሚካተተው ምስጋና ብቻ ሳይሆን፥ እማኝ የራሱን ችግሮች ለኔታ የሚያቀርብበትና ለሌሎችም ያሚማልድበት ነው። የራሽናሊዝም አስተሳሰብ ያላቸው ሰዎች፥ ሁሉን አዋቂ የሆነው አምላክ ስለ አንድ ነገር ከሚጸልይ ሰው ይበልጥ የሚያስፈልገውን ነገር ስለሚረዳ መጸለይ አስፈላጊ አይደለም ይላሉ። ይሁንና፥ እግዚእብሔር ፈቃዱን ለመፈጸም ጸሎትን እንደ መሣሪያ አድርጎ በሉዓላዊነቱ የደነገገ ከመሆኑም በላይ፥ በርሱ የሚያምኑ ሰዎች ልመናዎቻቸውን እንዲያቀርቡ አስተምሯል። የጸሎት አስፈላጊነት ዮሐንስ 14፡13-14 ውስጥ የተጠቀሰ ሲሆን፥ ክርስቶስም በስሙ የሚጠየቀውን ሁሉ እንደሚሰጥ የተስፋ ቃል ገብቷል። ስለሆነም፥ እግዚአብሔር የራሱን ድርጊት ሰአማኑ ጸሎት እንዲፈጻም እስከማድረግ ድረስ ለጸሎት ከፍተኛ ስፍራ ሰጥቷል። 

እግዚአብሔርን የመጠየቅ ኃላፊነት በሰውና በእግዚአብሔር መካከል ያለ ኅብረት ጉዳይ ነው። በመሆኑም፥ ትርጉም ይሰጣል ወይም አይሰጥም የሚል ሁኔታ ሳይሆን፥ ራስን ከተሰጠው ትእዛዝ ጋር የማስማማት ጉዳይ ነው። ጸሉት ውስጥ የተካተተውን ሁሉ ልቅም አድርገን ልናውቅ ባንችልም፥ የእግዚአብሔር ልጆች የሆኑ ሁሉ በጸሎት አገልግሎት አማካይነት ወደ ላቀ የተግባር ተካፋይነት እንደሚመጡ እናውቃለን። ይህ ከእግዚአብሔር ጋር አብሮ የመሥራት ዕድል፥ ያለ ጸሎት ሊከናወን አይችልም። ክርስቲያን የመጭው ክብር ተካፋይ እንደመሆኑ፥ በሥራ የመካፈል ዕድልም ተሰጥቶታል። ይህ የተሳትፎ ጉዳይ ለአማኞች እንደተሰጠ ልዩ ፈቃድ የሚቆጠር ሳይሆን፥ የመሥዋዕትነት ደም ለፈሰሰላቸው (ዕብ. 10፡19-20) እና አዲስ ፍጥረት ከክርስቶስ ጋር ለተባበሩ ሁሉ የተሰጠ አገልግሎት ነው። ስለሆነም፥ የክርስቶስ ሕያው አካል የሆነ እማኝ የአገልግሉቱም ሆነ የክብሩ ተካፋይ የመሆኑ እግባብነት ግልጥ ነው (ኤፌ. 5፡30)። 

ክርስቶስ፥ በእኔ የሚያምን እኔ የማደርገውን ሥራ እርሱ ደግሞ ያደርጋል፤ ከዚህም የሚበልጥ ያደርጋል” (ዮሐ. 14፡12) ያለው ከዚሁ አዲስ የጸሎት ሥልጣን ተካፋይነት አዋጅ ጋር በተዛመደ መልኩ መሆኑ ሊጤን ይገባል። ክርስቶስም ለዚህ የጸሎት አገልግሎት መልስ የሚሰጠው እርሱ ብቻ መሆኑን ወዲያውኑ በተናገረው የዋስትና ቃል ገልጧል። በጸሎትና የጸሎት ውጤትን በሚያመጣው መለኮታዊ ኃይል መካከል ያለው አንድነት ከፍተኛ ግምት የሚሰጠው በመሆኑ ነው አማኝ “ከዚህም የሚበልጥን ተግባር ሊያከናውን የሚችል መሆኑን ክርስቶስ የተናገረው። 

2. በጸጋ ዘመን ለእያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅ የተሰጠው በኢየሱስ ክርስቶስ ስም የመጸለይ ሥልጣን፥ ከዚህ በፊት ከነበሩ ጸሎቶች ሁሉ የላቀ ጸሎትን እንዲጸልይ ያደርገዋል። ስለሆነም የአማኙን ጸሎት ከክርስቶስ መክበር በፊት ከነበሩ የጸሎት ዓይነቶች ሁሉ የላቀ የሚያደርገው፥ ከስሙ ጋር ያለ በአንድነት የመሥራት ኅብረት ነው። ክርስቶስ፥ “እስካ አሁን በስሜ ምንም አልለመናችሁም” ሲል (ዮሐ. 16፡24)። ከዚያ በፊት የነበረውን ማንኛውንም የጸሎት መሠረት መለወጡ ነበር። 

የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ስም የአብን ልብ እንደሚስብና ያ ስም በሚጠራበት ጊዜ አብ መስማት ብቻ ሳይሆን፥ ለውድ ልጁ ሲል የተጠየቀውን ነገር እንደሚፈጽም እርግጠኞች ልንሆን እንችላለን። የክርስቶስ ስም ከማንነቱ ጋር ይያያዛል፤ ስሙ ለአማኞች የተሰጠው እንደ አንድ አስማታዊ ነገር ለመጠቀም አይደለም። በክርስቶስ ስም መጸለይ ማለት ራስን በክርስቶስ ውስጥ እንዳለ አዲስ ፍጡር መቁጠር ነው። በመሆኑም፥ የጸሎት ጉዳዮችን ከክርስቶስ ዓላማዎችና ክብር ጋር ያዛምዳቸዋል። በሌላ አባባል፥ በክርስቶስ ስም መጸለይ ማለት ክርስቶስ የሚጸልየውን መጸለይ ማለት ነው። በክርስቶስ ስም መጸለይ ለልመናችን በስሙ እንደመፈረም ስለሚቆጠር፤ በስሙ የሚቀርብ ጸሎት እርሱ እንደሚስማማበት ሆኖ ሊቀርብ ይገባል። 

ይህን ከተመለከትን ዘንዳ ያዕቆብ ስለ መንፈሳዊ ድህነት የሚናገረውን ማስተዋሉ ተገቢ ነው። “አትለምኑምና ለእናንተ አይሆንም፤ ትለምናላችሁ፥ በምቾቶቻችሁም ትከፍሉ ዘንድ በክፉ ትለምናላችሁና አትቀበሉም?” (ያዕ. 4፡2-3)። ጸሎት ለራስ ወይም ለክርስቶስ ነገሮች ልመና ማቅረብ ነው። አማኝ ከእኔነት ስለዳነና በዋናነት ከክርስቶስ ጋር ስለተባበረ (2ኛ ቆሮ. 5፡17-18፤ ቆላ . 3፡3)፥ ስለ ራሱ ብዙም አይጨነቅም። ይህ ማለት ግን የእማኙ ዋና ፍላጎቶች ይወገዳሉ ማለት አይደለም። አማኝ እነዚህን ፍላጎቶች የሚመለከታቸው “ከርስቶስ ሁሉ በሁሉም” በሆነበት ሁኔታ ነው። ክርስቶስ ውስጥ ሆነን በስሙ መጸለያችን ተገቢ ቢሆንም፥ ከርሱ ክብር ላራቁ የራስ መሻቶች ብቻ መጸለዩ ግን ትክከል አይደለም። 

ጸሎት ሊቀርብ የሚችለው፥ በፈሰሰው የክርስቶስ ደምና አማኝ ከክርስቶስ ጋር ሳለው ግንኙነት ላይ በመመሥረት ብቻ በመሆኑ ድነት ያላገኘ ሰው ጸሎት ተቀባይነት የለውም። 

3. በጸጋ ሥር ለሚመላለስ ሰው ዮሐንስ 14፡13-14 ውስጥ እንደምናነበው “ማናቸውንም ነገር በስሜ ብትለምን የሚለው የጸሎት አሳብ የራሱ ውሱንነቶች አሉት። ይህ በክርስቶስ ስም የሚቀርብ ጸሎት፥ ከጌታ ከክብሩና ዓላማዎቹ ጋር መገናዘብ አለበት። እውነተኛ ጸሎት ከመቅረቡ በፊት፥ ልብ ከክርስቶስ አሳብ ጋር መስማማት አለበት። “በእኔ ብትኖሩ ቃሎቼም በእናንተ ቢኖሩ የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ ይሆንላችሁማል” (ዮሐ. 15፡7) የተባለው እውነት ነው። የእግዚአብሔር ልጆች የሆኑ አማኞች በእንዲህ ዓይነት ሁኔታ ልባቸውን ሲያስተካክሉ፥ ጸሎታቸው የሚያተኩረው በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ በሚገኙ ነገሮች ላይ ይሆናል። 

በጸጋ ሥር ለሚኖር፥ የእግዚአብሔርን በጎ ፈቃድ ለማድረግም ሆነ ላመሻት ለሚመርጥ ሰው ፍጹም የተግባር ነጻነት ተሰጥቶታል (ፊልጵ. 2፡13)። በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ ሆኖ ለሚጸልይ ሰውም ያልተገደበ የጸሎት ነጻነት አለው። በመንፈስ ቅዱስ ለተሞላ እማኝ የሚከተለው ተብሎለታል፡- “እንዲሁም መንፈስ ድካማችንን ያግዛል፤ እንዴት እንድንጸልይ እንደሚገባን አናውቅምና፥ ነገር ግን መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል” (ሮሜ 8፡26-27)። በጸጋ ዘመን፥ የጸሎት ክልል ጠባብ አይደለም። በስሙ የመጻላይ ስፋቱ የጌታችንን ዘላለማዊ መሻቶች ያህል ሰፊና ጥልቅ ነው። 

4. እውነተኛ አማኝ ጸሎቱን ሲያቀርብ ጥንቃቄ የተሞላበት ትኩረት ሲያደርግ ይገባል። አማኞች መደበኛ የጸሎት ሰዓት ቢኖራቸው መልካም ነው። ለጸሎት አክብሮት የሌለው ተግባር ከመፈጸም ወይም እንደ አረማዊው ዓለም ቃላትን በከንቱ ከመደጋገም መታቀብ ይገባል። በጸጋ ዘመን ለጸሎት የተሰጠውን መለኮታዊ ቅደም ተከተል መከተል ያሻል። ይህም በሚከተሉት ቃላት ተገልጧል፡- “በዚያን ቀንም ከእኔ እንዳች አትለምኑም። እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብ በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ ይሰጣችኋል” (ዮሐ. 16፡23)። ጸሎት በመንፈስ ቅዱስ” መደረግ አለበት (ይሁዳ 20)። 

ጸሎታችንን በክርስቶስ በኩል ከመጸለይ ይልቅ በቀጥታ ወደ ክርስቶስ ማድረግ የጌታን ድንቅ የአማላጅነት ሥራ መተው ይመስላል። በጸጋ ካገኘነው ታላቅ እውነት፥ ማለትም በልጁ ስም (ዮሐ. 16፡23) ወደ አብ የመቅረብን አሳብ ስፍራ ያሳጣዋል። 

እንደሁም ወደ መንፈስ ቅዱስ ስንጸልይ፥ ወደ አብ እንድንቀርብ የሚያበረታታንን የመንፈስ ቅዱስ ኃይል የሚያስቀርብን ይመስላል (ይሁዳ 20)። ስለዚህ በጸጋ ዘመን ጸሎት በወልድ ስምና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ለአብ፥ ሊቀርብ ይገባል ለማለት ይቻላል። 

ሠ. የምስጋና ጸሎት 

እውነተኛ ምስጋና አንድ አማኝ ላገኘው በረከት ከልብ የመነጨ አክብሮት በፈቃዱ የሚገልጥበት ነው። የምስጋናችን ጥልቀት እንዳገኘነው በረከት መጠን ነው (2ኛ ቆሮ. 9፡1)። ቢሆንም የምስጋናችን ቅንነትና ከልብ መሆን ነው በጌታ ዘንድ ተቀባይነት ያለው። የምስጋናችን ፍሬም ያን ያህል ይሆናል። ምስጋና ግለሰብ በተለየ መንገድ የሚያከናውነው ነው። ሌላ ሰው ሊያከናውንልን የሚችላቸው ግዴታዎች ሲኖሩም፥ የኛን የምስጋና ቃል ሊያቀርብልን የሚችል ግን የለም (ዘሌ. 22፡29)። 

ምስጋና፥ በረከት ተቀባዩ የለጋሹን ባለ ውለታነት የሚገልጥበት እንጂ ለተገኘ ጥቅም ክፍያ አይደለም። ለማይለካና ለማይቆጠር በረከቱ ለእግዚአብሔር የሚከፈል ነገር ስለሌለ፥ ምስጋና የማቅረቡ ግዴታ መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ተገልጧል። ምስጋና ሁሉ ከአምልኮና ከውዳሴ ጋር የተያያዘ ነው። 

በብሉይ ኪዳን ሥርዓት፥ ከእግዚአብሔር ጋር የሚደረጉ መንፈሳዊ ግንኙነቶች የሚገለጡት በቁሳዊ መንገዶች ነበር። ከነዚህም መካከል የምስጋና መሥዋዕት ማቅረብ እንዱ ነበር (ዘሌ. 7፡12፥ 13፥ 15፤ መዝ. 107፡22፤ 116፡17)። በዚህም ዘመን ቢሆን ለእግዚአብሔር የምስጋና መሥዋዕት ማቅረብ አማኝ ሊጠቀምበት የሚገባ ዕድል ነው ። ይሁንና አማኝ የምሥጋና መሥዋዕት ስጦታ በሚያቀርብበት ጊዜ ከእግዚአብሔር ለተቀበለው በረከት አጸፋ እንደሰጠ የሚያስብ ከሆነ፥ የምስጋና ወሳኝ እሴት መና መቅረቱ ነው። 

የጸሎት ጉዳይ ብሉይ ኪዳን ውስጥ ሰመዝሙረ ዳዊት በተደጋጋሚ ተጠቅሷል። በብሉይ ኪዳን ስለ ምስጋና መሥዋዕቶች ግልጥ መመሪያ የተሰጠ ሲሆን (ዘሌ. 7፡12-15)፥ ህምያ ሰመራው መነቃቃት (revival/ሪቫይቫል) ወቅት ምስጋናና ውዳሴ ልዩ አጽንኦት ተሰጥቶታል (ነህ. 12 ፡24-40)። ምስጋና በሚመጣው መንግሥት የአምልኮ አስፈላጊ ጉዳይ መሆኑን የብሉይ ኪዳን ትንቢታዊ መልእክቶችም አመልክተዋል (ኢሳ. 51፡3፤ ኤር. 30፡19)። በሰማይም የማያቋርጥ ምስጋና ይቀርባል(ራእይ 4፡9፤ 7፡12፤ 11፡7)። 

ካበረከቱ ባሻገር እግዚአብሔርን ስለ ማንነቱ ማመስገን በብሉይ ኪዳን ተቀዳሚ ተግባር እንደነበር እንመለከታለን (መዝ. 30፡4፤ 95 ፡2፤ 97፡12፤ 100፡1-5፤ 119፡62)። ምንም ችላ የተባለ ቢሆን፥ የምስጋና ጉዳይ እጅግ አስፈላጊና ተገቢ ነው። “እግዚአብሔርን ማመስገን መልካም ነው” (መዝ. 92፡1)። በአዲስ ኪዳን የምስጋና ጉዳይ አርባ አምስት ጊዜ ያህል ተጠቅሷል። ይህን መሰሉ ምስጋና ለመንፈሳዊም ሆነ ለሥጋዊ በረከቶች ይቀርባል። ክርስቶዕ አዘውትሮ ስለ ምግብ ምስጋና ማቅረቡ ለአማኞች ሁሉ ምሳሌ ሊሆን ይገባል (ማቴ. 15፡36፤ 26፡27፤ ማር. 8፡6፤ 14፡23፤ ሉቃስ 22፡17፥ 19፤ ዮሐ. 6፡23፤ 1ኛ ቆሮ. 11 ፡24)። በዚህ ረገድ፥ ሐዋርያው ጳውሎስም ታማኝ ነበር (ሐዋ. 27፡35፤ ሮሜ 14፡6፤ 1ኛ ጢሞ. 4፡3-4)። 

የሐዋርያው ጳውሎስን ምስጋና አሰጣጥ በሚገባ ልናጤነው ይገባል። ክርስቶስ “የማይነገር ስጦታ” ስለመሆኑ (2ኛ ቆሮ. 9፡15)፥ በትንሣኤው አማካይነት በሞት ላይ ስለተገኘው ድል (1ኛ ቆሮ. 15፡57)፥ ብሎም በአሁኑ ዘመን ክርስቶስ ስላስገኘልን ድል (2ኛ ቆሮ. 2፡14)፥ “ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን” ሲል ይናገራል። ስለ አማኞች ለእግዚአብሔር የሚያቀርበው ምስጋና (1ኛ ተሰ. 1፡2፤ 3፡9)፥ በተለይ ደግሞ ስለ ቲቶ (2ኛ ቆሮ. 8፡16) እና ስለ ሰዎች ሁሉ ምስጋና እንዲቀርብ መምከሩ (1ኛ ጢሞ. 2፡1)፥ የእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ ልብ ሊሉት ይገባል። 

በአዲስ ኪዳን አገላለጥ፥ ሁለት አስፈላጊ የምስጋና ሁኔታዎች መጤን አለባቸው። 

1. ምስጋና የማያቋርጥ ጸሎት ሊሆን ይገሰል። የተወዳሹ የእግዚአብሔር ማንነት ስለማይለውጥና በረከቱም ስሰማያበቃ፥ እንዲሁም በብዙዎች ምስጋና አማካይነት የተትረፈረፈው የእግዚአብሔር ጸጋ ለክብሩ ስለሚበዛ (2ኛ ቆሮ. 4፡15)፥ ባለማቋረጥ እርሱን ማመስገን ተገቢ ነው። ይህን ስለመሰሰው ምስጋና የሚከተለውን አሳብ እናገኛለን። 

“እንግዲህ ለእግዚአብሔር የምስጋና መሥዋዕት፥ ማለት ለስሙ የሚመሰክሩ የከንፈሮችን ፍሬ፥ በእርሱ እናቅርብለት” (ዕብ. 13፡15ን ካኤፌ. 1፡16፤ 5፡20፤ ቆላ. 1፡3፤ 4፡2 ጋር ያነጻጽሩ)። ይሄው የምስጋና ጉዳይ በብሉይ ኪዳንም አጽንኦት ተሰጥቶታል (መዝ. 30፡12፤ 79፡13፤ 107፡22፤ 116፡17)። 

2. ኤፌሶን 5፡20 ውስጥ እንደተመለከተው፥ ስለ ማንኛውም ነገር ምስጋና ማቅረብ ተገቢ ነው። “ሁልጊዜ ስለ ሁሉ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም አምላካችንንና አባታችንን ስለ ሁሉ አመስግኑ።” 1ኛ ተሰሎንቄ 5፡18 ውስጥም ተመሳሳይ አሳብ ይገኛል፡- “በሁሉ አመስግኑ፤ ይህ የእግዚአብሔር ፈቃድ በክርስቶስ ኢየሱስ ወደ እናንተ ነውና” (ከፊልጵ. 4፡6፤ ቆላ. 2፡7፤ 3፡17 ጋር ያገናዝቡ)። 

ሁልጊዜ ለሁሉ ነገር እግዚአብሔርን ማመስገን፥ አንዳንድ ጊዜ ላአንዳንድ ነገሮች ከማመስገን የላቀ ነው። ይሁንና፥ እግዚአብሔርን ለሚወዱት ነገር ሁሉ ለበጎ እንደሚደረግ የሚናገረውን እውነት በመቀበል፥ ስለ ሁሉም ነገር እግዚአብሔርን ማመስገኑ ትክክለኛ ድምጻሜ ነው። እንዲህ ዓይነቱ እግዚአብሔርን የሚያከብር ምስጋና ሊቀርብ የሚችለው በጻኑና በመንፈስ ቅዱስ ሰተሞሉ ሰዎች ብቻ ነው (ኤፌ. 5፡18-20)። ዳንኤል ሞት ተፈርዶበት እያለ እግዚአብሔርን አመስግኗል (ዳን. 6፡10)፤ ዮናስም ዓሣ ነባሪ ሆድና ጥልቅ ባሕር ውስጥ ሆኖ እግዚአብሔርን አመስግኗል (ዮናስ 2፡9)። 

እግዚአብሔርን ያለማመስገን ኃጢአት በክርስቶስ አገልግሎት ውስጥ ከተመ ዘገቡት ክስተቶች በአንደኛው ተብራርቷል። አሥር ለምጻሞች ከለምጻቸው ተፈውሰው ሳለ ምስጋና ለማቅረብ የተመለሰው አንድ ሳምራዊ ብቻ ነበር (ሉቃስ 17፡11-19)። እዚህ ላይ ያለ ማመስገን “በመጨረሻ ዘመን” ከሚፈጸሙ ኃጢአቶች አንዱ ሆኖ እንደተጠቀሰ ልብ ማለቱ ተገቢ ነው (2ኛ ጢሞ. 3፡2)። ስለሆነም፥ ያለማመስገን ኃጢአት ነው። 

ድነትን ያላገኙ ብዙ ሰዎች ለተቀበሷቸው ሥጋዊ ጥቅሞች እውነተኛና ታማኝነት የሚታይበት ምስጋና ለማቅረብ ይጥራሉ። ይሁንና፥ ለኃጢአታቸው ይቅርታ እግዚአብሔር የሰጣቸውን አንድያ ልጁን ባለመቀበላቸው ምስጋናቸው እግዚአብሔርን ደስ በሚያሰኝ መልኩ አይቀርብም። ምክንያቱም ዋነኛ የሆነውን ስጦታ ስላልያዙ ነው።

ምንጭ፡- “ዋና ዋና የመጽሐፍ ቅዱስ ጭብጦች” መጽሐፍ በዶክተር ሉዊስ ስፔሪ ቼፈር የተጻፈ እና በተክሉ መንገሻ የተተረጎመ ነው፡፡ እግዚአብሔር ስለ እነዚህ ቅዱሳን ድንቅ ስራ የተመሰገነ ይሁን፡፡ ማሳሰቢያ፡- ይህን ጽሁፍ መቀየርም ሆነ ለሽያጭ ማዋል በጥብቅ የተከለከለ ነው፡፡

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.