ቅድስና

ሀ. የትክክለኛ አተረጓጎም አስፈላጊነት 

ምንም እንኳን መጽሐፍ ቅዱስ በዚህ አስፈላጊ ጭብጥ ላይ ጥልቅ መገለጥ ቢያቀርብም፥ ሰዎች የቅድስናን አስተምህሮ በተሳሳተ መንገድ ይረዱታል። ከዚህ የአስተምህሮ ታሪክ አንጻር፥ ሦስት የአተረጓጎም ሕጎችን ልብ ማለቱ ተገቢ ነው። 

የመቀደስን አስተምህሮ በትክክል ለመረዳት፥ መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ይህን በተመለከተ የተወቀሱ ክፍሎችን ሁሉ መመልከት ያሻል። 

2. የቅድስና አስተምህሮ ስልምድ ሊለጥ እይችልም። ከቅድስና አስተምህሮ ሦስት የቅድስና ገጽታዎች ትምህርት አንዱ ብቻ ነው ከሰው ዕለታዊ ሕይወት ጋር የሚዛመደው። ስለሆነም የአንድ ዓይነት የግል ልምምድ ትንታኔ የእግዚአብሔር ቃል የሚሰጠውን ትምህርት ሊተካ አይገባም። መቀደስ በሰብአዊ ልምምድ መስክ የተወሰነ ቢሆንም፥ ፍጹም ምሳሌው መሆኑን ሊያረጋግጥ የሚችል አገልግሎት አይኖርም። ወይም ስለዚያ ልምምድ የሚሰጥ ሰብአዊ ገለጣ መለኮታዊ እውነትን በሙላት ሊገልጥ አይችልም። መጽሐፍ ቅዱስ ልምምድኝ ይተረጉመዋል እንጂ ልምምድ መጽሐፍ ቅዱስን አይተረጉመውም። የትኛውም ከእግዚአብሔር የሆነ ልምምድ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር ይስማማል። 

3. የቅድሰና አስተምህሮ ከሁሉም የመጽሐፉ ቅዱሰ አሰተምህሮ ጋር በትክክል መዛመድ አለበት። በየትኛውም አንድ አስተምህሮ ላይ ከመጠን ያለፈ ትኩረት ማድረግ፥ ወይም እውነትን ሁሉ በአንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ትምህርት መስመር የመመልከት ልማድ፥ ወደ ክፋ ስሕተት ይመራል። እንደ ሌሎች የመጽሐፍ ቅዱስ አስተምህሮዎች ሁሉ፥ የቅድስና ትምህርት የሚወከለውና የሚያብራራው በእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ የተወሰነውን ትክክለኛ ሰፍራ ነው። 

ለ. የቅድስና ትርጉም 

1. የመቀደስ” ማለት “መለየት” ወይም የተለዩ መሆን ማለት ነው። በስፍራና በግንኙነት ክፍፍል ማድረግን ነው ቃሉ የሚያመላከተው። የክፍፍሉ መሠረት የተለየው ሰው ወይም ነገር ቅድስና ከሌላቸው ነገሮች ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት በስፍራና በግንኙነት የሚለይ መሆኑ ነው። ይህ ነው የቃሉ አጠቃሳይ ትርጉም። 

2. ቅዱስ” የሚለው ቃል: ቅዱስ ካልን ነገር መራቅን፥ ወይም መለየትን ያመለክታል። ክርስቶስ፥ “ቅዱስና ያለ ተንኮል ነውርም የሌለበት ከኃጢአተኞችም የተለየ…” (ዕብ. 7፡26) ቅዱስ ነበር። “ቅዱስ” እና “መቀደስ” የሚሉና በመጽሐፍ ቅዱሳዊ አጠቃቀማቸው ይህን ትርጉም የማያመለክቱ ነገሮችም አሉ። 

(ሀ) መጽሐፍ ቅዱስ “ቅድስት አገር”፥ “ቅዱሳን ካህናት”፥ “ቅዱሳን ነቢያት”፥ “ቅዱሳን ሐዋርያት”፥ “ቅዱሳን ወንዶች”፥ cቅዱሳን ሴቶች”፥ “ቅዱሳን ተራሮች” እና የ“ቅዱስ ቤተ መቅደስ” እያለ ስለሚገልጥ፥ ኃጢአት አልባ ቅዱስነት አንድምታ አልተሰጠውም። ከነዚህ የትኛውም ቢሆን በእግዚአብሔር ፊት ኃጢአት እልሳ አይደለም። ሰዎች ወይም ነገሮች ቅዱሳን ተብለው የሚጠሩት ከሌሎች ለመለየታቸው መሠረት ከጣሉላቸው አንዳንድ መመዘኛዎች ወይም ጉዳዮች አንጻር ነው። እጅግ በከፋ ጥፋት ውስጥ የነበሩ የቆሮንቶስ ክርስቲያኖችም ቅዱሳን ተብለዋል። ከኃጢአት ጋር ሊዛመዱ የማይችሉ አያሌ ግዑዛን ነገሮች እንኳን ተቀድሰዋል። 

(ለ) ቃሉ የግድ የፍጻሜን እንድምታ አያሳይም። ከዚህ በላይ የተጠቀሱት ሰዎች ሁሉ ከፍተኛ ለሆነ የቅድስና ደረጃ ተጠርተው ነበር። በተደጋጋሚ ተለያተዋል። ሰዎች ወይም ነገሮች ለእንድ የተቀደሰ ዓሳማ ሲለዩ ቅዱሳን ይሆናሉ፤ ደግሞም ይቀደሳሉ። 

3. ቅዱስ” የሚለው ቃል ሰዎችን በተመለከተ እግዚአብሔር ለነሱ ካለው አመለካከት የተነሣ የሚያግኙት ስፍራ ነው። ቃሉ በምንም ዓይነት ከራሳቸው ዕለታዊ የሕይወት ጥረት ጋር የተያያዘ አይደለም። ቅዱሳን የሆኑት በተወሰነ ሁኔታ ስለተመደቡና በእግዚአብሔር ዕቅድና ዓላማ ስለተለዩ ነው። ማለትም፥ ስለተቀደሱ ቅዱሳን ናቸው። 

አማኞች ሮሜ 1፡7 እና 1ኛ ቆሮንቶስ 1፡2 ውስጥ “ቅዱሳን ልትሆኑ” ወይም “ቅዱሳን” በግሪኩ አጠቃቀም “ቅዱስ” ተብላችሁ ተጠራችሁ ተብለዋል። ስለዚህ ክርስቲያኖች አሁን በእግዚአብሔር ሰለተጠሩ ቅዱሳን ናቸው። ወደፊት ቅዱሳን የሚያ ኑበትን ጊዜ አይደላም ቃሉ የሚያመለክተው። ቀደም ሲል ተቀድሰዋል፥ ተለይተዋል፥ ተመድበዋል፥ ስለሆነም፥ «፡ቅዱሳን ወንድሞች” ናቸው። 

ቅዱስነት በዕድገት የሚመጣ ነገር አይደለም። ማንኛውም ዳግም የተወለደ ሰው ድነትን ከተቀበለበት ቅፅበት ጀምሮ፥ በዚህ ዘመንም ሆነ በዘላለም ሕይወት ሊሆን የሚችለውን ያህል ቅዱስ ነው። የክርስቶስ አካል የሆነችው ዓለም አቀፍ ቤተ ክርስቲያን ተጠርተው የመጡና የተለዩ ሕዝቦች የሚገኙባት ነች። እነዚህ ሕዝቦች የዚህ ሥፍራ-ዘመን ቅዱሳን ናቸው። ብዙ ክርስቲያኖች በክርስቶስ ያላቸውን ስፍራ ስለማያውቁ፥ ቅዱሳን መሆናቸውን አያምኑም። መንፈስ ቅዱስ ለአማኞች “ቅዱሳን” የሚለውን ማዕረግ በርከት ባለ ስፍራ ለአማኞች ሲሰጥ፥ በተጨማሪም በብዙ ስፍራ “ወንድሞች”፥ ሰጥቂት ስፍራ ደግሞ ክርስቲያኖች ተብለዋል። 

ሐ. የቅድስና መንገድ 

1. ለዘላለም ጻድቅ ከመሆኑ የተነሣ እግዚአብሔር አብ፥ ወልድ፥ መንፈስ ቅዱስ ቅዱስ የተቀደሰ)፥ ከኃጢአት የራቀና የተለየ ነው። ስለሆነም፥ እግዚአብሔር ቅዱስ፥ መንፈስ ቅዱስ ስሙ እኝደሚያመለክተው ቅዱስ ነው (ዘሌ . 21፡8፤ ዮሐ. 17፡18)። 

2. እብ ወልድ መንፈስ ቅዱስ፥ አንድ አምላክ፥ ሰዎችን እንደሚቀድስ ተገልጧል። 

(ሀ) አብ ይቀድሳል (1ኛ ተሰ. 5፡23)። 

(ለ) ወልድ ይቀድሳል (ኤፌ. 5፡26፤ ዕብ. 2፡11፤ 9፡12፥ 14፤ 13፡12)። 

(ሐ) መንፈስ ቅዱስ ይቀድሳል (ሮሜ 15፡16፤ 2ኛ ተሰ. 2፡13)። 

(መ) እግዚአብሔር አብ ወልድን ቀድሶታል (ዮሐ. 10፡36)። 

(ሠ) እግዚአብሔር የእስራኤልን ሕዝብና ካህናትን ቀድሷል (ዘዳ. 29፡44፤ 31 ፡13)። 

(ረ) መቀደሳችን የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው (1ኛ ተሰ. 4፡3)። 

(ሰ) እግዚእብሔር የቀደሰን፥ ከክርስቶስ ጋር ባለን ጥምረት (1ኛ ቆሮ. 1፡2፥ 30)፥ በእግዚአብሔር ቃል (ዮሐ. 17፡17ን ከ1ኛ ጢሞ. 4፡5 ጋር ያነጻጽሩ)፥ በክርስቶስ ደም (ዕብ. 9፡13፤ 13፡12)፥ በክርስቶስ አካል (ዕብ. 10፡10)፥ ወመንፈስ ቅዱስ (1ኛ ጴጥ. 1፡2)፥ በራሳችን ምርጫ (ዕብ. 12፡14፤ 2ኛ ጢሞ. 2፡21፥ 22)፥ በእምነት (ሐዋ. 26፡18) ነው። 

3. እግዚአብሔር ቀናትን፥ ቦታዎችንና ነገሮችን ቀድሷል (ዘፍጥ. 2፡3፣ ዘጸ. 29፡43)። 

4, ሰው እግዚአብሔርን ሊቀድስ ይችላል። ይህን የሚያደርገው፥ እግዚአብሔርን በአሳቡ እንደ ቅዱስ ሰይቶ በመመልከት ነው። “ስምህ ይቀደስ” (ማቴ. 6፡9)። “ዳሩ ግን ጌታን እርሱም ክርስቶስ በልባችሁ ቀድሱት” (1ኛ ጴጥ. 3፡15)። 

5. ሰው ራሱን ሊቀድስ ይችላል። ብዙ ጊዜ እግዚአብሔር እስራኤላውያን ራሳቸውን እንዲቀድሱ አዟቸዋል። እኛንም፥ “እኔ ቅዱስ ነኝና ቅዱሳን ሁኑ” ሲል ይመክረናል። “እንግዲህ ማንም ራሱን ከነዚህ (ከውርደት ዕቃዎችና ከበደል) ቢያነጻ፥ ለክብር የሚሆን፥ የተቀደሰ ለጌታውም የሚጠቅም ለበጉም ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ ዕቃ ያየናል” (2ኛ ጢሞ. 2፡21)። የራስ ቅድሰና ተግባራዊ ሊሆን የሚችለው፥ በመለኮታዊ የቅድስና መንገዶች አማካይነት ብቻ ነው። ክርስቲያኖች ሰውነታቸውን ሕያው መሥዋዕት፥ ቅዱስና ለእግዚአብሔር እንደሚገባ አድርገው እንዲያቀርቡ ተጠይቀዋል (ሮሜ 12፡1 )። 

“ከመካከላቸው ከአሕዛብ ወጥተው” መለየት አለባቸው (2ኛ ቆሮ. 6፡17)። እነዚህን የተስፋ ቃላት ይዘው “በእግዚአብሔር ፍርሃት ቅድስናን ፍጹም እያደረግን፥ ሥጋንና መንፈስን ከሚያረክስ ሁሉ ራሳችንን እናንጻ” (2ኛ ቆሮ. 7፡1) በሚለው ቃል መሠረት እንዲኖሩ ይጠበቅባቸዋል። “ነገር ግን እላለሁ፥ በመንፈስ ተመላለሱ፥ የሥጋንም ምኞት ከቶ አትፈጽሙ” (ገላ. 5 ፡16)። 

6. ሰው ሰዎችንና ነገሮችን ሊቀድስ ይችላል። “ያላመነ ባል በሚስቱ ተቀ ድሶአልና፥ ያላመነችም ሚስት በባልዋ ተቀድሳለች፤ አለዚያ ልጆቻችሁ ርኩሳን ናቸው፤ አሁን ግን የተቀደሱ ናቸው (1ኛ ቆሮ. 7፡14)። ሙሴ ሕዝቡን ቀድሷል (ዘዳ. 19፡14)። 

“የእግዚአብሔርንም ቤት… ቀደሱ” (2ኛ ዜና 29፡17)። 

7. አንድ ነጎር ሌላውን ሊቀድሰው ይችላል። “ማናቸው ይበልጣል? ወርቁ ነውን? ወይስ ወርቁን የቀደሰው ቤተ መቅደስ? …ማናቸው ይበልጣል? መባው ነውን? ወይስ መባውን የሚቀድሰው መሠዊያው?” (ማቴ. 23፡17፥ 19)። 

ስላ መቀደስና ቅድስና መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከተመለከትነው ከዚህ ውሱን ጥናት የምንረዳው፥ የቃሉ መሠረታዊ ፍቺ ለአንድ የተቀደሰ ዓሳማ መለየት መሆኑን ነው። የሚለየው ነገር አንዳንድ ጊዜ ሲነጻ፥ በሌላ ጊዜ ግን አይነጻም። አንዳንዴ ቅዱስ ሲሆን እንዳንድ ጊዜ ልክ እንደ ግዑዝ ነገር በራሱ ቅዱስ የሚባል ላይሆን ይችላል። ይሁንና፥ በራሱ ቅዱስ የመሆንም ሆነ ያለመሆን ብቃት የሌለው ነገር ለእግዚእብሔር በሚለይበት ጊዜ የተቀደሰ ይሆናል።አንድ ሰው ሲለይ መንጻትና መጽዳት እንዳንዴ ያስፈልጉት እንደነበር ደግሞ ማስተዋል ያስፈልጋል። ይህ ግን ሁልጊዜም የሚሆን አይደለም (1ኛ ቆሮ. 7፡14)። 

መ. ሦስት ዓበይት የቅድስና ገጽታዎች 

ብሉይ ኪዳን ስለ ቅድስና፥ በተለይም ከሙሴ ሕግና ከእስራኤል ጋር በተያያዘ ሰፊ መገለጥ አስተምህሮ ቢኖረውም፥ ስለ ዓበይት የቅድስና ገጽታዎች ይበልጥ ጥርት ያለ ሥዕል የሚሰወን ግን አዲሰ ኪዳን ነው። የአዲስ ኪዳን አስተምህሮ በሦስት ክፍሎች ይካተታል፥ (1) ስፍራዊ ቅድስና፥ (2) የልምምድ ቅድስና፥ (3) የመጨረሻው ቅድስና ናቸው። 

1. ስፍራ ቅድስና ስእ ግዚእብሔር አሠራር በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ሥጋና ደም አማካይነት የተፈጸመ መቀደስ፥ ቅድስናና ቅዱስነት ነው። አማኞች በከበረው የክርስቶስ ደም ተገዝተውና ነጽተው ለበደላቸው ሁሉ ይቅርታን አግኝተዋል። በርሱ ካገኙት አዲስ ሥፍራ የተነሣ ጸድቀዋል፥ ነጽተዋል። የእግዚአብሔር ልጆች ናቸው። ይህ ሁሉ የሚያመለክተው፥ በኢየሱስ ክርስቶስ የማዳን ፀጋ አማካይነት የተፈጸመውን ጥልቅና ዘላለማዊ መለየት ነው። ይህም እማኝ በክርስቶስ ስሚኖረው ስፍራ ላይ የሚመሠረት ሲሆን፥ ለሁሉም ክርስቲያን የሚሆን ነው። ስለሆነም፥ ማንኛውም ከርስቲያን የስፍራን ቅድስና አግኝቷል፤ በእግዚአብሔር ፊት ቅዱስ ነው። ይህ ስፍራ እማኝን ለተቀደሰ ሕይወት የሚገፋፋው ሲሆን፥ በዕለታዊ ኑሮው ይህን ሕይወት የማይኖርበት ወቅት ቢኖር፥ የተሰጠውን ሥፍራ የሚያስጥለው ስላልሆነ ሰዕለታዊ ሕይወቱ ሁኔታ ላይ የሚደገፍ እይደለም። መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚያስተምረው፥ ክርስቲያን በክርስቶስ ያገኘው ስፍራ ከሁሉም በላይ ለሕይወት ቅድስና ማነቃቂያ ነው። 

በአዲስ ኪዳን ያሉ መልእክቶች ይህንኑ ቅደም ተከተል ይጠብቃሉ። መጀመሪያ ስለሚያድነው ጸጋ አስደናቂነት ይገልውና ሰዎች በመለኮታዊ አሠራር ካገኙት ስፍራ ጋር የሚስማማ ሕይወት እንዲመሩ ይጠይቃሉ (ሮሜ 12፡1፤ ኤፌ. 4፡1፤ ቆላ. 3፡1)። ተቀባይነት ያገኘነው ሰራሳችን ጥረት ሳይሆን በወደደን በእርሱ ነው። በራሳችን ጻድቃን አይደለንም፤ እርሱ ነው ጽድቃችን የሆነልን። የተቤዥነውም በጥረታችን አይደለም። እርሱ ተቤዥቶናል። በራሳችን ዕለታዊ ጎዞ የቅድስናን ስፍራ አላገኘንም፤ እርሱ ቅድስና የኖልናል። እርሱ ፍጹም ቅዱስ እንደሆነ፥ የስፍራ ቅድስናም ፍጹም ነው። እርሱ የሆነውን ያህል በርሱ ውስጥ ያለን እኛም ተቀድሰናል። 

የስፍራ ቅድስና ሙሉነት እጅግ ለደከመው ክርስቲያንም ሆነ እጅግ ለበረታው ክርስቲያን እኩል ነው። የሚወሰነው አንድ ክርስቲያን በክርስቶስ ባገኘው ስፍራና ጥምረት ብቻ ነው። እማኞች ሁሉ “ቅዱሳን” የሚል ምድብ ተሰጥቷቸዋል። የተቀደሱ” ተብለዋል (ሐዋ. 20፡32፤ 1ኛ ቆሮ. 1፡2፣ 6፡11፤ ዕብ. 10፡10፥ 14፤ ይሁዳ 1)። ፍጹማን ያልሆኑ አማኞች፥ የስፍራን ቅድስና ያገኙ መሆናቸውንና ከዚህም የተነሣ ቅዱሳን መሆናቸውን የሚያረጋግጥልን መረጃ 1ቆሮንቶስ ውስጥ ይገኛል። ምንም እንኳን የቆሮንቶስ ክርስቲያኖች በሕይወታቸው ቅዱሳን ባይሆኑ (1ኛ ቆሮ. 5፡1-2፣ 6፡1-8)፥ ሁለት ጊዜ ቅዱሳን ተብለዋል (1ኛ ቆሮ. 1፡2፣ 6፡11)። 

ስለሆነም፥ ክርስቲያኖች ከስፍራቸው አንጻር “ቅዱሳን” እና “ቅዱሳን ወንድሞች” መባላቸው ትክክል ነው። የኢየሱስ ክርስቶስን ሥጋ አንድ ጊዜ ፈጽሞ በማቅረብ ተቀድሰናል” (ዕብ. 10፡16)። “በጽድቅና በቅድስና እንደ እግዚአብሔር ምሳሌ” (ኤፌ. 4፡24) የተፈጠሩ “አዲስ ሰዎች” ናቸው። 

ክርሰቲያን በክርስቶስ ውስጥ ሲሆን፥ በእግዚአብሔር ፊት ለዘላለም ተቀባይነት ያገኘና ጻድቅ ነው። ይሁን እንጂ፥ ማንም ቢሆን በክርስቶስ ውስጥ በመሆኑ ያገኘውን ስፍራ መሠረት በማድረግ በዕላታዊ ኑሮው ጻድቅ ወይም ቅዱስ ነኝ በማለት እንዳሻኝ እሆናለሁ ከሚል ድምዳሜ ላይ ሊደርስ አይገባም። ክርስቲያኖች በክርስቶስ ባገኙት ስፍራ የተቀደሱ ቢሆኑም፥ የዕለታዊ ሕይወት ቅድስና ጉዳይ “ከስፍራዊ ቅድስና” የተለየ ነገር ነው። ይህ ቅድስና የልምምድ ቅድስና ተብሎ የሚጠራው ነው። 

2. ልምምዳዊ ቅድስና አዲስ ኪዳን ውስጥ ሁለተኛው የቅድስና አስተምህሮ ሲሆን፥ ቅድስናን ከእማኙ ልምምድ ጋር ያዛምደዋል። የስፍራ ቅድስና ከዕለታዊ ሕይወት ጋር ሙሉ ለሙሉ እንደማይገናኝ ሁሉ፥ የልምምድ ቅድስናም በክርስቶስ ካሰን ሰፍራ ጋር አይገናኝም። የልምምድ ቅድስና በሚከተሉት ነገሮች ላይ ባላን ደረጃ መጠን ሊደገፍ ይችላል፡- (ሀ) ለእግዚአብሔር ባለን መሰወት (ሰ) ከኃጢአት በመለየት እና (ሐ) አማኙ ሳለው የክርስትና ሕይወት ዕድገት። 

(ሀ) ልምምዳዊ ቅድስና ለእግዚአብሔር የመሰጠት ውጤት ነው። ራሳችንን ለእግዚአብሔር ሙሉ ለሙሉ መስጠታችን የሚያመለክተው ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችንን ነው። “ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መስዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ” (ሮሜ 12፡1)። ይህን በማድረግ ከርሰቲያን በራሱ ፈቃድ ለእግዚአብሔር የተላየና የተመደበ ይሆናል። ይህ ራስን በገዛ ውሳኔ ለእግዚአብሔር መለየት፥ የልምምድ ቅድስና አስፈላጊ ገጽታ ነው። “አሁን ግን ከኃጢአት አርነት ወጥታችሁ ለእግዚአብሔርም ተገዝታችሁ፥ ልትቀደሱ ፍሬ አላችሁ” (ሮሜ 6፡22)። 

ቅድስና የጽድቅ ወይም የይቅርታ እንጂ፥ የስሜት ልምምድ ሊሆን አይችልም። አንድ ሰው ለእግዚአብሔር የተለየ መሆኑን ስለሚያምን ሰላምና ደስታ ይኖረው ይሆናል። ራሱን ለእግዚአብሔር በመስጠቱም አዲስ የመንፈስ ቅዱስ ሙላት በሕይወቱ ሊከሰትና ከዚህ በፊት ያላወቀው በረከት ሊያስገኝለት ይችላል። ሂደቱም ቅጽበታዊ ወይም ዘገምተኛ ይሆን ይሆናል። ያም ሆነ ይህ ሰውዬው የሚሰማመደው ቅድስናን ሳይሆን፥ በቅድስና አማካይነት ተግባራዊ ሊሆን የቻለውን የመንፈስ ቅዱስ በረከት ወይም ለእግዚአብሔር ይበልጥ መለየትን ነው። 

(ለ) የልምምድ ቅድስና ከኃጢአት ነጻ የመውጣት ውጤት ነው። መጽሐፍ ቅዱስ ክርስቲያኖች ኃጢአትን ሊሠሩ እንደሚችሉ ያመለክታል። የሚድኑት ወይም ድነው የሚቀሩት ኃጢአት የሌለባቸው ሰዎች ብቻ ናቸው ብሎ አያስተምርም። ይልቁንም፥ ቅዱሳን በኃጢአታቸው ላይ ሊወስዷቸው ስለሚገቡ የተለያዩ፥ የታመኑ፥ ደግሞም ሙሉ የሆኑ ምከሮችን ያሰጣል። እነዚህ አማኙን ከኃጢአት የሚጠብቁትና የይቅርታ መቀበያ መንገዶች ናቸው። 

ክርስቲያንኝ ከኃጢአት ለመከላከል ሦስት መለኮታዊ መንገዶች ተዘጋጅተዋል። እነሱም፥ (1) ግልጥ ትእዛዛት ያሉት የእግዚአብሔር ቃል (መዝ. 119፡11)፥ (2) በአሁኑ ጊዜ ክርስቶስ በሰማይ ሆኖ የሚያከናውነው የእረኛነትና የአማላጅነት አገልግሎት (ዕብ. 7፡25፤ ሮሜ 8፡34፤ ሉቃስ 22፡31-32፤ ዮሐ. 17 ፡1-26)፥ እና (3) ክርስቲያኑ ውስጥ የሚኖረው የመንፈስ ቅዱስ የማስቻል ኃይል ናቸው (ገላ. 5፡16፤ ሮሜ 8፡4)፡፡ከክርስቲያን በኃጢአት ቢወድቅም እንኳን መለኮታዊ መፍትሑ ተዘጋጅቶለታል። ያም ሰአሁኑ ጊዜ ክርስቶስ በሰማይ ሆኖ የራሱን ብቁና የመሥዋዕትነት ሞት በማቅረብ የሚያከናወነው የጠበቃነት (አማሳጅነት) ተግባር ነው። ፍጹማን ያልሆኑ እማኞች ተጠብቀው ሊኖሩ የሚችሉት ፅዚህ መንገድ ብቻ ነው። 

ለእያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅ ኃጢአትን የሚቋቋምበት መለኮታዊ እገዛ ያስፈልገዋል። ምክንያቱም ክርስቲያን አሁን ባለበት አካል እስካለ ድረስ ባለማቋረጥ ወደ ኃጢአት የሚያዘነብልና የወደቀ ተፈጥሮ ስላለው ነው (ሮሜ 7፡21፤ 2ኛ ቆሮ. 4፡7፤ 1ኛ ዮሐ. 1፡8)። መጽሐፍ ቅዱስ ይህን ተፈጥሮ ለማስወገድ ይገባዎ፥ አማኝ በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት ከጊዜ ወደ ጊዜ ድል የሚቀዳጅ መሆኑ ያረጋግጣል (ገላ. 5፡16-23)። ይህ ድል የሚገኘው፥ እምነት ጥቅም ላይ ሲውልና በመንፈስ ቅዱስ ለተሞላ ሕይወት የተሰጡ ቅድመ-ሁኔታዎች ከተሟሉ ብቻ ነው። 

ኃጢአታዊው ተፈጥሮ ሞቷል የተባለበት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል የለም። ይህ ኃጢአታዊ ተፈጥሮ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅሏል፥ ሞቷል፤ ተቀብሯል። ይሁንና፥ ይህ የሚያመለክተው ከሁለት ሺህ ዓመታት በፊት ክርስቶስ “ለኃጢአት በሞተ” ጊዜ በኃጢአታዊ ተፈጥሮ ላይ የተሰጠውን መለኮታዊ ፍርድ ነው። አንዳንድ ክርስቲያኖች ለኃጢአት እንደሞቱና ሌሎች ግን እንዳልሞቱ የሚገልጥ የመጽሐፍ ቅዱስ እስተምህሮ የላም። ምንባቦቹ የዳኑትን ሰዎች በሙሉ ያካትታሉ (ገላ. 5፡24፤ ቆላ, 3፡3)። ክርስቲያኖች በክርስቶስ ሞት አማካይነት ለኃጢአት ሞተዋል። ከዚያ ሞት የተነሣ በተሰጣቸው ነገር ሁሉ ሙሉ ለሙሉ የተጠቀሙሰት ግን ሁሉም አይደሉም። ለኃጢአት እንደሞትን እንድንቆጥር” እንጂ፥ የመከራ ሞት እንድንሞት ወይም የርሱን ሞት እስመሰለን ተውኔት እንድንሠራ አልተጠየቅንም። የሰው ልጅ ኃላፊነት ራሱን ለኃጢአት እንደሞተ መቁጠር ነው (ሮሜ 6፡1-14)። 

እያንዳንዱ በኃጢአት ላይ የሚገኝ ድል የአማኝን ወደ እግዚአብሔር መቅረብ (መለየት) ወይም መቀደስን ያመለክታል። እማኝ የራሱን ምስኪንነትና የመለኮታዊውን ኃይል እስደናቂነት እየተገነዘበ ሲሄድ፥ የዚህ ዓይነቱ ድል እየጨመረ ይሄዳል። 

(ሐ) የልምምድ ቅድስና ከክርስትና ሕይወት ዕድገት ጋር የተያያዘ ነው። ክርስቲያኖች በጥበብ፥ በእውቀት፥ ሰልምድና በጻጋ የበሰሉ እይደሉም። በነዚህ ነገሮች ሁሉ የማደግ ዕድል ግን ተሰጥቷቸዋል። በመሆኑም እድገታቸው ፍሬ አፍርቶ ሊታይ ይገባል። ለዚህ ነው “በጌታችንና የመድኃኒታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና እውቀት እደጉ” (2ኛ ጴጥ. 3፡18) የሚል ምክር የተሰጣቸው። “መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን” (2ኛ ቆሮ. 3፡18)። ይህ መለወጥ ክርስቲያኖችን ይበልጥ እየተለዩ እንዲሄዱ ሰማድረግ ይበልጥ እንዲቀደሱ ያደረጋቸዋል። 

ክርስቲያን (ነቀፋ” እንደሌለበት ለመናገር ቢቻልም፥ “ስሕትት” የሌለበት መሆኑን ማረጋገጡ ግን ያዳግታል። አንድ ልጅ የመጀመሪያ ሆሄውን ደብተሩ ላይ ለመገልበጥ በሚያደርገው ጥረት በስራው ነቀፋ አይደርስበት ይሆናል፤ ላይኖርበት ይችላል። ሥራው ግን እንከን የለሽ አይደለም። እኛም ዛሬ በተረዳነው መጠን በመመላለስ ላይ ብንሆንም፥ የአሁኑ አኗኗራችን ነገ የኛ በሚሆነው ተጨማሪ ብርሃንና ልምምድ የተሞላ እንዳልሆነ እናውቃለን። ፍጹምነት በጎደለው ነገር ውስጥ ፍጹምነት እንዳለ እንረዳለን። ፍጹም ያልሆን፥ ያልበሰልንና ለኃጢአት የተሰጠን እኛም “በርሱ እንኖራለኝ”። 

3. የመጨረሻ ቅድስና ከመጨረሻው ፍጹምነት ጋር የተያያዘና ወደ ክብር በምንለወጥበት ወቅት የምናገኘው ነው። ያኔ ጌታ በጸጋውና በሚለውጥ ኃይሉ መንፈሳችንን፥ ነፍሳችንንና ሥጋችንን ይለውጣል። የርሱን መልክ እንድንመስል እንለወጣለን። በዚህ አኳኋን “እንከን የለሽ” አድርጎ በክብሩ ፊት ያቀርበናል። ሙሽራይቱ ከየትኛውም “ጉድፍና እድፍ” ትጠራለች። ስለሆነም፥ “ከማንኛውም ዓይነት ክፉ ነገር ራቁ። የሰላምም አምላክ ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁም ነፍሳችሁም ሥጋችሁም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመጣ ጊዜ ያለነቀፋ ፈጽመው ይጠበቁ” (1ኛ ተሰ. 5፡22-23) በሚለው ቃል መሠረት ልንኖር ይገባል።

ምንጭ፡- “ዋና ዋና የመጽሐፍ ቅዱስ ጭብጦች” መጽሐፍ በዶክተር ሉዊስ ስፔሪ ቼፈር የተጻፈ እና በተክሉ መንገሻ የተተረጎመ ነው፡፡ እግዚአብሔር ስለ እነዚህ ቅዱሳን ድንቅ ስራ የተመሰገነ ይሁን፡፡ ማሳሰቢያ፡- ይህን ጽሁፍ መቀየርም ሆነ ለሽያጭ ማዋል በጥብቅ የተከለከለ ነው፡፡

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.