ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በምድር ላይ ሳለ ራሱን ለመግለጽ ከሌሎች የማዕረግ ስሞች ይልቅ «የሰው ልጅ» የሚለውን መጠሪያ በስፋት (81 ጊዜ) ይጠቀም ነበር። ይህን ስያሜ መጠቀሙ የተራ ትሕትና መግለጫ ብቻ ሳይሆን፣ ጥልቅ የሆነ መለኮታዊና ትንቢታዊ መልእክት ያዘለ ነው። የብሉይ ኪዳንን መጻሕፍት ስንመረምር «የሰው ልጅ» የሚለው ሐረግ ሁለት ጽንፍ ያላቸው ትርጉሞችን ይዞ እናገኘዋለን፤ አንደኛው የሰውን ድካምና ውስንነት ሲያሳይ፣ ሌላኛው ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር በእኩል ክብርና ሥልጣን የሚገዛውን ታላቅ መሢሕ ያመለክታል። በዚህ አጭር ትምህርት፣ ኢየሱስ ራሱን «የሰው ልጅ» ብሎ ሲጠራ እነዚህን ሁለት መለኮታዊ እውነቶች እንዴት እንዳዋሐዳቸው በጥልቀት እንመረምራለን።
ኢየሱስ፡ የሰው ልጅ
1. «የሰው ልጅ» በብሉይ ኪዳን መነጽር በብሉይ ኪዳን ውስጥ «የሰው ልጅ» የሚለው ቃል ሁለት የተለያዩ ትርጉሞችን ይይዛል። የመጀመሪያው፣ ሰውን ከእግዚአብሔር ታላቅነት ጋር በማነጻጸር የሰውን ልጅ ደካማነት፣ አቅመ ቢስነትና ምድራዊነት ለማሳየት ይውላል (ዘኁ. 23፡19፤ መዝ. 8፡4፤ ሕዝ. 2፡1)። ሁለተኛውና እጅግ አስገራሚው ትርጉም ደግሞ በዳንኤል ምዕራፍ 7 ላይ ይገኛል። እዚህ ላይ «የሰው ልጅ» የተባለው ተራ ሰው ሳይሆን፣ በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ዙፋን በመቅረብ፣ የዘላለም ክብርን፣ ኃይልንና የመላው ዓለምን ሕዝብ አገዛዝ የሚቀበል፣ መላእክት የሚሰግዱለት እጅግ ከፍ ያለ መለኮታዊ መሢሕ ነው (ዳን. 7፡13-14)።
2. ኢየሱስ ራሱን «የሰው ልጅ» ብሎ የጠራበት ምክንያት ኢየሱስ ይህንን ስም ሆን ብሎ በመጠቀም፣ በብሉይ ኪዳን ያሉትን ሁለቱንም ትርጉሞች በራሱ ላይ አዋሕዷል። በአንድ በኩል፣ ራሱን «የሰው ልጅ» ሲል ፍጹም ሰው መሆኑን፣ ልክ እንደ እኛ እንደሚደክም፣ እንደሚራብና ራሱን የሚያስጠጋበት እንኳን የሌለው መሆኑን አሳይቷል (ማቴ. 8፡20)። በሌላ በኩል፣ ኢየሱስ ይህን ስም ተጠቅሞ «ኃጢአትን ይቅር የማለት ሥልጣን» (ማቴ. 9፡6)፣ «የሰንበት ጌታነት» (ማቴ. 12፡8)፣ «የዘላለም ሕይወትን የመስጠት ኃይል» (ዮሐ. 6፡27) እና የመጨረሻው የዓለም ፈራጅ መሆኑን (ማቴ. 16፡27) አውጇል። ይህ እርሱ በዳንኤል የተነገረለት መለኮታዊ ሥልጣን ያለው መሢሕ መሆኑን በእውቅ ያረጋገጠበት መንገድ ነበር።
3. የሰው ልጅ ሥልጣንና መከራ ደቀ መዛሙርቱንም ሆነ ሕዝቡን ያደናገረው ታላቁ ሚስጥር እዚህ ላይ ነው። ኢየሱስ እጅግ ኃያል፣ ፈራጅና የሰማይ ሥልጣን ሁሉ ያለው የሰው ልጅ መሆኑን እያስተማረ ሳለ፣ በተቃራኒው ደግሞ የሰው ልጅ አልፎ እንደሚሰጥ፣ እንደሚንገላታ፣ እንደሚሠቃይና እንደሚሞት ተናገረ (ማቴ. 17፡22)። የሰው ልጅ የመጣው ዓለምን በኃይል ለመግዛት ሳይሆን፣ ለማገልገልና ነፍሱን ለብዙዎች ቤዛ አድርጎ ለመስጠት ነው (ማቴ. 20፡28)። ኢየሱስ በዳንኤል የተባለው ኃያል ገዥና በኢሳይያስ የተነገረለት የሚሠቃይ አገልጋይ እርሱ መሆኑን በ«የሰው ልጅ» ስያሜው ውስጥ አዋሕዶ አሳይቷል።
የሕይወት ተዛምዶ
«የሰው ልጅ» የሚለው የኢየሱስ መጠሪያ በእኛ ዕለታዊ የክርስትና ሕይወትና አገልግሎት ውስጥ ወሳኝ የሆኑ ተግባራዊ ትምህርቶችን ይሰጠናል፡-
- ተደራሽና ሩኅሩኅ አምላክን ማምለክ፡ ኢየሱስ የሰማይና የምድር ጌታ፣ የዘላለም ፈራጅ ሆኖ ሳለ፣ ፍጹም ሰው (የሰው ልጅ) በመሆን ድካማችንን ያውቃል። ስለዚህ እርሱን በፍርሃትና በአክብሮት ብቻ ሳይሆን፣ ወደ እኛ ዝቅ እንዳለ የቅርብ ወዳጃችን፣ ፈተናችንን እንደሚያውቅ ሩኅሩኅ አዳኛችን አድርገን በጸሎትና በአምልኮ በድፍረት ልንቀርበው ይገባል።
- የእውነተኛ መሪነት ምሳሌ፡ ኢየሱስ የመላው ዓለም ፈራጅና ጌታ ሆኖ ሳለ፣ ራሱን ዝቅ አድርጎ የሰዎችን እግር አጠበ፣ ለማገልገልና ለመሞትም ራሱን አሳልፎ ሰጠ። እኛም በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በተሰጠን የኃላፊነት ስፍራ፣ አመራራችን በሥልጣን ላይ የተመሠረተ አምባገነንነት ሳይሆን፣ ሌሎችን በትሕትና በማገልገልና ራስን በመሥዋዕትነት በመስጠት ላይ የተመሠረተ ሊሆን ይገባል (ማቴ. 20፡28)። እውነተኛ ሥልጣን ከማገልገል ይጀምራል!