በመከራችን ደግሞ እንመካለን

“በእርሱም ደግሞ ወደ ቆምንበት ወደዚህ ጸጋ በእምነት መግባትን አግኝተናል፤ በእግዚአብሔር ክብርም ተስፋ እንመካለን። ይህም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን መከራ ትዕግሥትን እንዲያደርግ፥ ትዕግሥትም ፈተናን ፈተናም ተስፋን እንዲያደርግ እያወቅን፥ በመከራችን ደግሞ እንመካለን፤ በተሰጠንም በመንፈስ ቅዱስ የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ፈሰሰ ተስፋ አያሳፍርም።” ሮሜ 5፡2-5

ሐዋርያው ጳውሎስ በሮሜ 5፡1 ላይ በእምነት ስለመጽደቃችንና ከእግዚአብሔር ጋር ስላገኘነው ሰላም ከተናገረ በኋላ፣ በሮሜ 5፡2-5 ባለው በዚህ አስደናቂ ክፍል ደግሞ ይህ መጽደቅ በሕይወታችን ውስጥ የሚያመጣቸውን ተከታታይ የጸጋ በረከቶች በጥልቀት ያስተምረናል። ይህንን እጅግ ጣፋጭ የሆነ የሕይወት ቃል በምልከታ፣ በትርጓሜ እና በትግበራ እንደሚከተለው እናጠናለን።

ምልከታ

ይህንን የቃሉን ክፍል በጥንቃቄ ስናነብ የሚከተሉትን መሰረታዊ እውነታዎች እናገኛለን፡

• በክርስቶስ ኢየሱስ በኩል፣ አሁን ወደቆምንበት ጸጋ በእምነት መግባትን (መድረስን) እንዳገኘን ይገልጻል።
• በዚህም የተነሳ በእግዚአብሔር ክብር ተስፋ እንደምንመካ (እንደምንደሰት) ያሳያል።
• ይህ ብቻ ሳይሆን፣ በመከራችን ጊዜም እንኳ እንደምንመካ ቃሉ ያረጋግጣል።
• በመከራ የምንመካበትን ምክንያት ሲያስረዳ፤ መከራ ትዕግሥትን፣ ትዕግሥት ደግሞ የተፈተነን ማንነት (ፈተናን)፣ የተፈተነ ማንነት ደግሞ ተስፋን እንደሚያመጣ እያወቅን መሆኑን ይገልጻል።
• በመጨረሻም ይህ ተስፋ ፈጽሞ እንደማያሳፍር ይናገራል።
• ተስፋ የማያሳፍርበት ዋነኛው ምክንያት፣ በተሰጠን በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ፈሰሰ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።

ትርጓሜ

በዚህ ክፍል ውስጥ የሚከተሉትን አንኳር እውነታዎች እናገኛለን፡

• ወደ ጸጋው መግባትና መቆም፡ በብሉይ ኪዳን ወደ እግዚአብሔር መገኘት መግባት እጅግ የሚያስፈራና በሊቀ ካህናቱ ብቻ በዓመት አንዴ የሚደረግ ነበር። አሁን ግን በክርስቶስ ደም፣ ማንም አማኝ በማንኛውም ሰዓት ወደ እግዚአብሔር የጸጋ ዙፋን በእምነት መግባት ይችላል። እኛ ደግሞ ጸጋውን የምንጎበኝ እንግዶች ሳንሆን፣ በጸጋው ውስጥ የምንኖርና “የቆምን” ነን። በኢየሱስ ደም ወደ ቅድስት በእምነት ለመግባት ድፍረት አለን (ዕብራውያን 10:19)።
• በእግዚአብሔር ክብር ተስፋ መመካት፡ ኃጢአት ሠርተን የእግዚአብሔር ክብር ጎድሎን ነበር (ሮሜ 3:23)። አሁን ግን በእምነት ስንጸድቅ፣ ያጣነውን የእግዚአብሔርን ክብር ወደፊት እንካፈላለን የሚል ፍጹም የሆነ እርግጠኛ ተስፋ አግኝተናል። ይህ ተስፋ የምንመካበት ታላቅ ርስታችን ነው።
• የመከራ መንፈሳዊ ትርጉም (Spiritual Chain Reaction)፡ ክርስትና ከመከራ ነጻ የሆነ ሕይወት አይደለም። ነገር ግን እግዚአብሔር መከራን ለክብራችን ይጠቀምበታል። ጳውሎስ የመንፈሳዊ እድገትን ሰንሰለት ያሳየናል፤ መከራ (ግፊትና ችግር) ትዕግሥትንና ጽናትን ያመጣል፤ ጽናት ደግሞ በእሳት እንዳለፈ ወርቅ የተፈተነና የጠራ ማንነትን ይገነባል፤ ይህ የጠራ ማንነት ደግሞ እግዚአብሔር ታማኝ መሆኑን ስላየ ለወደፊቱ ፍጹም የሆነ ተስፋን ያረግዛል። የእምነታችን መፈተን ትዕግሥትን እንዲያደርግልን እናውቃለን (ያዕቆብ 1:3)።
• በመንፈስ ቅዱስ የፈሰሰ ፍቅር፡ ይህ ተስፋ ከንቱ ምኞት አይደለም፤ አያሳፍርም። ዋስትናችንም በልባችን ውስጥ ያለው የመንፈስ ቅዱስ ሕያው ምስክርነት ነው። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ መንፈስ ቅዱስ ኃይልንና ስጦታን ብቻ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን መለኮታዊ ፍቅር በልባችን (እንደ ጅረት) ያፈሰሰ ታላቅ አጽናኝ ነው። እግዚአብሔር መንፈሱን በልባችን መያዣ አድርጎ ሰጥቶናል (2ኛ ቆሮንቶስ 1:22)። በእኛ ውስጥ ያለው ይህ ፍቅር፣ እግዚአብሔር በመከራችንም ውስጥ ቢሆን ፈጽሞ እንደማይተወን ዋስትና ይሰጠናል።

ትግበራ

ይህ ክፍል ታላቅ የሕይወት መመሪያ ይሰጠናል።

• በጸጋው ላይ ጸንቶ መቆም፡ በሕይወታችን ውስጥ ውድቀት ወይም ድካም ሲያጋጥመን ወደ ኋላ አፈግፍገን በኩነኔና በጥፋተኝነት ስሜት መደበቅ የለብንም። ወደቆምንበት ጸጋ የገባነው በክርስቶስ ደም እንጂ በእኛ ፍጹምነት ስላልሆነ፣ በድፍረት ወደ ጸጋው ዙፋን በመቅረብ ምሕረትን ልንቀበል ይገባል። እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበልና በሚያስፈልገን ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ (ዕብራውያን 4:16)።
• ለመከራ ያለንን አመለካከት መቀየር፡ ችግር፣ ሕመም ወይም ስደት ሲገጥመን ማጉረምረምና ተስፋ መቁረጥ የለብንም። ይልቁንም እግዚአብሔር ይህንን ፈተና ባህሪያችንን ለመሥራት፣ ትዕግሥታችንን ለማሳደግና መንፈሳዊ ጥንካሬያችንን ለማጎልበት እየተጠቀመበት መሆኑን አውቀን፣ በጌታ ደስ ልንሰኝ ይገባል። ጌታ ቅርብ ነውና ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ (ፊልጵስዩስ 4:4-5)። መከራችን የክብራችን ማምረቻ ፋብሪካ ነው።
• ለመንፈስ ቅዱስ ሙላት ዘወትር መትጋት፡ የመንፈስ ቅዱስ ዋነኛ ሥራው የእግዚአብሔርን ፍቅር በልባችን ማፍሰስ ነው። ስለዚህ በየዕለቱ በጸሎትና በቃሉ ኅብረት ስናደርግ፣ “ጌታ ሆይ፣ መንፈስ ቅዱስ የአንተን ፍቅር በልቤ ሙላት እንዲያፈስስ እጸልያለሁ” ብለን ልንጠይቅ ይገባል። ይህ ፍቅር በውስጣችን ሲሞላ፣ ተስፋችን ይለመልማል፤ ጠላት የሚያመጣውን ፍርሃትና ጥርጣሬ ሁሉ ድል እንነሳለን። በመንፈስ ቅዱስ ተሞሉ እንጂ በወይን ጠጅ አትስከሩ (ኤፌሶን 5:18)። የእግዚአብሔር ፍቅር ሲሞላን፣ እኛም ሌሎችን ያለ ቅድመ ሁኔታ መውደድ እንችላለን።