ጢሞቴዎስና አፍሮዲጡ፣ ወደር የማይገኝለት ጥንድ (ፊልጵስዩስ 2፡19-30) 

በሳን በርናዲኖ ካሊፎርኒያ ውስጥ፥ አንድ ጋዜጠኛ ተዘዋዋሪ በሚበዛበት መንገድ አጠገብ ከሚገኝ ቦይ ውስጥ አንዱን ሰው ሕመምተኛ አስመስሉ እንዲተኛ አደረገ። ታዲያ በመቶ የሚቆጠሩ ሰዎች በአጠገቡ ይለፉ እንጂ፥ አንዳቸውም ቆመው ሊረዱት ይቅርና የሐዘን ፊት እንኳን አላሳዩትም ነበር። 

ከጥቂት ዓመታት በፊት ጋዜጦች አንድ ከዳር እስከዳር የተናኘ ዜና አውጥተው ነበር። ይኸውም አንድ ሰው እያደባ ሴትየዋን ሲቀርባትም ሆነ በመጨረሻም በጩቤ ሲወጋት ሠላሳ ስምንት ተመልካቾች ቢያዩም አንዳቸውም ፖሊስ ለመጥራት ስልክ አለመደወላቸውን የሚገልጽ ነበር። 

እንደዚሁም ሁለት ወጣቶች በዲትሮይት ውስጥ ሲሄዱ በስልክ መደወያ ጎጆ ውስጥ አንዲት ሴት በልብ ድካም በሽታ ስትሰቃይ ያገኙአታል። እነርሱም ቅርብ ወደሆነው ቤት ተሸክመዋት በመሄድ፥ ባለቤቱ በሩን ሲከፍትላቸው እርዳታ ጠየቁ። ያገኙት መልስ ግን «ከበረንዳዬ ላይ ዘወር በሉ – እርሷንም የምታደርሱበት አድርሷት» የሚል ነበር። 

አንድ የከንታኪ ሐኪም በሽተኛውን ለመጠየቅ በመኪና በመጓዝ ላይ እንዳለ አንድ አደጋ ሲደርስ አየ። ቆመና ለተጎዳው ሰው እርዳታ ካደረገለት በኋላ ወደ በሽተኛው ቤት አመራ። ሆኖም ያ የረዳው ሰው ከጥቂት ቀናት በኋላ ክስ አቀረበበት። 

ታዲያ በዛሬው ጊዜ «መልካሙን ሳምራዊ» መሆን ይቻላል? እያንዳንዱስ ሰው ራሱን ለመጠበቅ ሲል ልቡን ማደንደን አለበት ማለት ነው? ምናልባት «መሥዋዕትና አገልግሉት» ጥንታዊ ልማድ ስለሆኑ እኛ ዘመናዊ ሥልጣኔ ብለን ከምንጠራው ጋር ሊስማሙ አይችሉም ይሆናል። እንዳውም እርስ በእርስ መረዳዳት በጳውሎስ ጊዜ እንኳን ያልተለመደ ለመሆኑ አያጠያይቅም። በሮም ያሉ ክርስቲያኖች በፊልጵስዩስ ስላለው ችግር ግድ የላቸውም ነበር። ጳውሎስ ወደ ፊልጵስዩስ ፈቃደኛ ሆኖ የሚሄድለት አንድም ሰው አላገኘም (2፡19-21)። ጊዜው ብዙም አልተለዋወጠም ማለት ነው። 

ጳውሎስ በዚህም አንቀጽ፥ አሁንም ቢሆን ስለ ትሑት አእምሮ እያስረዳን ነው። ኢየሱስ ክርስቶስን ምሳሌ በማድረግ ለትሑት አእምሮ መግለጫ ሰጥቶናል (2፡1-11)። ከእራሱ ልምምድ በመነሣት የትሑት አእምሮ እንዴት እንደሚሠራ ቀደም ሲል ያሳየን ነው (2፡ 12-18)። አሁን በአገልግሎቱ ጊዜ ከረዱት ሰዎች መሀል ሁለቱን ያስተዋውቀናል፣ ጢሞቴዎስንና አፍሮዲጡን፣ እና ይህንንም ያደረገው ያለ ምክንያት አልነበረም። በእርግጥ አንባቢዎቹ የሚከተለውን ምክንያት እንደሚያቀርቡ ያውቃል፥ «እኛ እንደ ክርስቶስና እንደ ጳውሎስ ይህን መሰሉቹን ምሳሌዎች ለመከተል አይቻለንም። መቼም ኢየሱስም የእግዚአብሔር አንድያ ልጁ ነው ጳውሎስም የተመረጠ ሐዋርያ፥ ትልቅ መንፈሳዊ ልምምድ ያለው ነው! » ሲሉ ምክንያት ይሰጣሉ። ከዚህም የተነሣ ነው ጳውሎስ ሐዋርያ ወይም በጣም የሚያስደንቅ ተአምር የሚሠሩትን ሳይሆን ሁለቱን «ተራ ቅዱሳን» የሚያስተዋውቀን። እንድናውቅ የሚፈልገውም ትሑት አእምሮን ጥቂት የተመረጡ ሰዎች ብቻ የሚታደሉት ስጦታ አለመሆኑን ነው። ይህ ስጦታ ማንኛውም ክርስቲያን ደስታን ያገኝ ዘንድ የሚያስፈልገው ነው። በመሆኑም ዕድሉ ለሁሉም አማኞች ተሰጥቷቸዋል። 

  1. ጢሞቴዎስ (2፡19-24) 

ጳውሎስ በመጀመሪያ የወንጌል አገልግሎት ጉዞው ላይ ጢሞቴዎስን በድንገት አገኘው (ሐዋ. 16፡6 ጀምሮ)፥ ምናልባትም በዚያን ጊዜ ወጣቱ ተለውጦ ሊሆን ይችላል (1ኛ ቆሮ. 4፡17)። በመጀመሪያም ክርስትናን የተቀበሉት የጢሞቴዎስ እናትና አያት ነበሩ (2ኛ ጢሞ. 1፡3-5)። እርሱም በእናቱ የአይሁድ በአባቱም የአሕዛብ ልጅ ነበር፥ ነገር ግን ጳውሎስ ሁልጊዜ በእምነት የራሱ «የተወደደ ልጅ» አድርጎ ይቆጥረዋል (2ኛ ጢሞ. 1፡2)። ወጣቱ ጢሞቴዎስ የጳውሎስ ረዳት መሆን የጀመረው ጳውሎስ ወደ ልስጥራንና ደርቤን ለሁለተኛው ጊዜ በተመለሰበት ወቅት ነው(የሐዋ. 16፡1-4)። በአንድ በኩል፥ ጢሞቴዎስ በኋላ ማርቆስ በመባል የሚታወቀውን ዮሐንስን ተክቷል። ይኸውም ጳውሎስ በዚህ በጉዞው ላይ ማርቆስን ይዞ ለመሄድ ባለመፈለጉ ነው። ለዚህም ምክንያቱ ማርቆስ ከዚህ ቀደም ሲል ኃላፊነቱን ለመሸከም ፈቃደኛ ባለመሆኑ ነው (ሐዋ. 13፡13፤15፡36-41)። 

ከዚህ ከጢሞቴዎስ ልምምድ ውስጥ የምንማረው ትሑት አእምሮ በአንድ አማኝ ሕይወት ውስጥ ከመቅፅበት የሚታይ ወይንም ትኩረት ሳንሰጠው የሚከሰት ነገር አለመሆኑን ነው። ጢሞቴዎስ ለማደግና ለመጎልበት «የክርስቶስን አሳብ» ያዘ። አገልጋይ መሆን የተፈጥሮው አልነበረም። ነገር ግን የጌታን ፈለግ በመከተሉና ከጳውሎስ ጋር በቅርብ በመሥራቱ፥ ጳውሎስ የሚተማመንበትና እግዚአብሔር የሚባርከው ዓይነት አገልጋይ ለመሆን በቃ። የዚህን ወጣት ሰው ባሕርይ ተመልከት።

እርሱ የማገልገል አሳብ ነበረው (2፡19-21) 

መጀመሪያ ነገር፥ ጢሞቴዎስ በተፈጥሮው ለሰዎች ጥንቃቄ የሚያደርግ ስለሚያስፈልጋቸውም ነገር የሚጨነቅ ነበር። እርሱ «ጓደኞቹን በማሸነፍና ሰዎችን በመጫን» አይደሰትም ነበር፤ እርሱ ከልቡ የሚደሰተው በሚያገለግላቸው ሰዎች አካላዊና መንፈሳዊ ደኅንነት ነበር። ጳውሎስ ስለፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን ጭንቀት አድሮበት ነበር። በመሆኑም ጭንቀቱን የሚገልጽለትና በዚያም የሚያየውን ሁሉ ሳይደብቅ የሚነግረው አንድ ሰው መላክ ፈልጎ ነበር። በሮም ውስጥ በመቶ የሚቆጠሩ ክርስቲያኖች ነበሩ (በሮሜ ከተማ ውስጥ ጳውሎስ ለ26ቱ በስማቸው ሰላምታ አቅርቧል)፤ ሆኖም አንዳቸውም ይህንን ጉዞ ለማድረግ ፈቃደኞች አልነበሩም። «ሁሉ የራሳቸውን ይፈልጋሉና፥ የክርስቶስ ኢየሱስን አይደለም» (ፊልጵ. 2፡21)። ከዚህ የምንረዳው ሁላችንም ብንሆን በፊልጵ. 1፡21 ወይም በፊልጵ. 2፡21 ውስጥ መኖራችንን ነው! 

ነገር ግን ጢሞቴዎስ በተፈጥሮው ለሌሎች በጎ ለማድረግ የሚጨነቅ ነበር። ስለዚህ የአገልጋይ አሳብ ያለው ሰው ነበር። በሮም ውስጥ ያሉ አማኞች ግን በራሳቸው ጉዳይ ብቻ የተጠመዱና በውስጣዊ ጭቅጭቃቸው የተያዙ በመሆናቸው (1፡15-16) ለዚህ ዓይነቱ ጠቃሚ ለሆነው የጌታ አገልግሉት ጊዜ አልነበራቸውም። በአሁኑም ጊዜ ቢሆን የቤተ ክርስቲያን ዓቢዩ ችግር አባሎቹ ጊዜያቸውንና ኃይላቸውን አላስፈላጊ በሆኑ ጉዳዮች ላይ ማዋላቸው ነው። ጢሞቴዎስ አንዱን ወገን የማጠናከር ወይም ሌላውን የመከፋፈል ፍላጎትም ምኞትም አልነበረውም። እርሱ በእግዚአብሔር ሰዎች መንፈሳዊ ሁኔታ ብቻ ደስተኛ ነበር። ይህም በተፈጥሮው የተቀዳጀው ጸጋ ነበር። ሆኖም ይህ ጸጋ እንዴት ነው ሊበለፅግና ለሌሎችም አገልግሎት ሊውል የሚችለው? መልሱን በሚቀጥለው በወጣቱ ሰው ባሕርይ ውስጥ እናገኛለን። 

ሌሎችን ለማገልገል የሠለጠነ ነበረ (2፡22) 

ጳውሎስ ጢሞቴዎስን ክርስቶስን እንደተቀበለ ወዲያውኑ የ«ቡድኑ» አባል አላደረገውም። ጳውሎስ እንዲህ ዓይነቱን ስህተት ላለመፈጸም የሚጠነቀቅ ሰው ነበር። መጀመሪያ ላይ በልስጥራንና ደርቤን ውስጥ የቤተ ክርስቲያን ተራ አባል በመሆን እንዲያገለግል ትቶት ሄደ። ከዚያም በዚያ ኅብረት በመንፈሳዊ ነገሮች አደገ፥ ጌታንም እንዴት እንደሚያገለግል ተማረ። ጳውሎስ ከጥቂት ዓመታት በኋላ ወደዚያ አካባቢ ሲመለስ ስለ ወጣቱ ጢሞቴዎስ «ወንድሞች ሲመሰክሩለት» በመስማቱ ደስ አለው (ሐዋ. 16፡2)። ጳውሎስም ከዓመታት በኋላ ለጢሞቴዎስ ሲጽፍለት፥ አዲስ የተለወጠ ሰው ለአገልግሎት ብቁ ከመሆኑ በፊት ማደግና መሠልጠን እንደሚያሻው ገልጦለታል (1ኛ ጢሞ. 3፡6-7)። 

አንድ ታዋቂ የምሽት ክበብ ተጫዋች ወደ አንድ መጋቢ በመሄድ መዳኑንና ጌታን ለማገልገል መፈለጉን አስታወቀው «ከዚህ ቀጥዩ ምን ማድረግ ይገባኛል?» በማለትም ጠየቀው። 

«እኔ የማሳስብህ፥ ከአንድ ጥሩ ቤተ ክርስቲያን ጋር ተገናኝተህ ማደግ እንድትጀምር ነው» ብሉ መጋቢው ከመለሰለት በኋላ፥ ከዚያም «ሚስትህ ክርስቲያን ናት?» ሲል ጠየቀው። 

«አይደለችም» አለ ሙዚቀኛው፥ «ሆኖም በእኔ አማካይነት እንደምትለወጥ ተስፋ አደርጋለሁ» ካለ በኋላ «ግን እኮ እርሷ ለመለወጥ እፈልጋለሁ እስከምትለኝ መጠበቅ የለብኝም! ማለቴ አሁኑኑ ለእግዚአብሔር አንድ ነገር ማድረግ አለብኝ» አለ። 

«አዎን፤ ስለ ጌታ ለመመስከር መጠበቅ አያስፈልግህም። የቤተ ክርስቲያን አባል በመሆን ተሰጥዖህን ለክርስቶስ ተጠቀምበት» ሲል መከረው። 

«ነገር ግን እኔን አላወቅከኝም» ብሉ ሙዚቀኛው ተቃወመ፥ «እኔ እኮ ሁሉም ሰው የሚያውቀኝ ትልቅ ተጫዋች ነኝ። የራሴ የሆነም ድርጅት መጀመር እፈልጋለሁ የሙዚቃ ሸክላዎችን ማሳተም፥ በብዙ ሕዝብ መሀልም መታየት እፈልጋለሁ»። 

መጋቢው በማስጠንቀቅ፥ «በጣም በርቀትና በፍጥነት ከሄድክ እራስህንና ምስክርነትህን ልትጎዳ ትችላለህ። ሰዎችን መማረክ የሚጀመርበት ቦታ ከቤት ውስጥ ነው። እግዚአብሔር የአገልግሎትን ቦታ የሚከፍትልህ እንደተዘጋጀህ ሲያይ ነው። እስከዚያው ድረስ መጽሓፍ ቅዱስህን አጥና፥ እራስህን ለማሳደግ ዕድል ስጠው» አለው። 

ሰውየው የመጋቢውን ምክር አልተቀበለም። በእርሱ ምትክ ግን የራሱ የሆነ ድርጅት ከፍቶ በራሱ ኃይል ለማደግ ጀመረ። ሆኖም ሥራው «የተሳካለት። ከዓመት ላነሰ ጊዜ ብቻ ነበር። ከባዱን ኃላፊነቱን ለመወጣት በቂ ጥንካሬ ስላልነበረው ምስክርነቱን ብቻ ሳይሆን፥ በማያቋርጥ ጉዞው የተነሣም ከሚስቱና ከቤተሰቡ ጋር እንደ ባዕድ መተያየት ጀመረ። ከዚያም እንግዳ ከሆነ ቡድን ጋር በመግጠሙ ከሕዝባዊ አገልግሎቱ ላይ ተሰወረ፥ በመጨረሻም የተበላሸና የከሰረ ሰው ሆነ። 

መጋቢውም ሰለ ሰውየው ሁኔታ ሲተች «የጠለቀ ሥር በመስደድ ምትክ፥ ቅርንጫፎቹን ለማንሰራፋት የፈለገ ሰው ነበር። ይህን የሚያደርግ ሰው መጨረሻው ውድቀት ይሆናል» አለ። 

ጳውሎስ ይህን መሰሉን ስሕተት በጢሞቴዎስ ላይ አልፈጸመም። ወደታች ሥር እንዲሰድ ጊዜ ሰጥቶት ነበር። ከዚያም ወጣቱን ሰው በወንጌል ሥራ ካስገባው በኋላ አብረው ይሠሩ ነበር። ለጢሞቴዎስ ቃሉን ማስተማር ብቻ ሳይሆን በአገልግሎቱ የሐዋርያውን ፈለግ ይከተል ዘንድ ከጎኑ እንዳይለይ ፈቀደለት (2ኛ ጢሞ. 3፡10-17)። ይህ ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን ያሠለጠነበት መንገድ ነው። በሥራ ልምምዳቸው ላይ የሚረዳቸውን ሚዛናዊ የሆነ የግሉን ትዕዛዝ ይሰጣል። ከትምህርት ውጪ የተገኘ ልምድ ወደ ተስፋ መቁረጥ ያመራል። እንደዚሁም ትምህርት ከልምምድ ውጭ ሲሆን ወደ መንፈሳዊ ሞት ያመራል። ትምህርትና ልምምድ ሁለቱም ያስፈልጋሉ። 

የአገልጋይ ሽልማት አለው (2፡23) 

ጢሞቴዎስ የ«መሥዋዕትንና የአገልግሎትን» ትርጉም ያውቅ ነበር (2፡17)፤ ሆኖም ግን እግዚአብሔር ለሽልማት ያበቃው በታማኝነቱ ነው። በመጀመሪያ ነገር፣ ጢሞቴዎስ ሌሎችን በመርዳት ደስ ይለዋል። ችግሮችና መከራዎች ቢኖሩም ቅሉ በዚያ መጠን ድሎችና በረከቶችም ነበሩ። ምክንያቱም ጢሞቴዎስ «ጥሩ እና ታማኝ አገልጋይ» ስለነበር በጥቂት ነገሮች ላይም የታመነ ስለ ሆነ እግዚአብሔር “በብዙ ነገሮች” ሾመው፥ ትሑት አእምሮውም በደስታ ተሞላ (ማቴ. 25፡21)። ከታላቁ ሐዋርያ ከጳውሎስ ጋር በማገልገሉ እና በሚያስቸግሩ ሥራዎች ላይ በመርዳቱ ደስ ይለዋል (1ኛ ቆሮ. 4፡17 ጀምሮ፤ በጳውሎስ መልእክቶች ውስጥ ጢሞቴዎስ ቢያንስ ቢያንስ 24 ጊዜ ተጠቅሷል)። 

ምናልባትም እግዚአብሔር ለጢሞቴዎስ ከሁሉም የበለጠውን ሹመት የሰጠው፥ ታላቁ ሐዋርያ ጳውሎስ ወደ አገሩ በተጠራበት ጊዜ በጳውሎስ ምትክ እንዲሠራ በመምረጡ ነበር (2ኛ ጢሞ. 4፡1-11 ተመልከት)። ጳውሎስም ቢሆን ወደ ፊልጵስዩስ ለመሄድ ይፈልግ እንጂ፥ ዳሩ ግን በምትኩ ጢሞቴዎስን ላከው። ይህ የቱን ያህል ታላቅ ክብር ነው! ጢሞቴዎስ የጳውሎስ ልጅና የጳውሎስ አገልጋይ ብቻ አይደለም ግን የጳውሎስ ምትክ ሆነ። ስሙም በክርስቲያኖች ዘንድ እስከ ዛሬ በከፍተኛ አክብሮት ይነሳል፥ ወጣቱ ጢሞቴዎስ ክርስቶስን በማገልገል ሥራ በተጠመደበት ጊዜ እንኳን ይህን ክብር አገኘዋለሁ ሲል ጨርሶ አልሞም አያውቅም ነበር። 

ትሑት አእምሮ የሰዓት ስብከት፥ የሳምንት ትምህርታዊ ጉባኤ ወይም የዓመት አገልግሎት ውጤት አይደለም። ትሑት አእምሮ በውስጣችን አድጓል የምንለው እንደ ጢሞቴዎስ ከጌታ ተቀብለን ሌሎችን ለማገልገል ፈቃደኞች ስንሆን ነው። 

  1. አፍሮዲጡን (2፡25-30)

ጳውሎስ «ከዕብራውያንም ዕብራዊ» ነበር፤ ጢሞቴዎስ በአንድ በኩሉ አይሁድ በሌላው ደግሞ አሕዛብ ነበር (ሐዋ. 16፡1)። አፍሮዲጡን ግን እኛ እስከምናውቀው ድረስ ሙሉ በሙሉ አሕዛብ ነበር። በፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን አባል ሆኖ በጤናውና በኑሮው ላይ አደገኛ ኃላፊነት በመውሰድ ወንጌላዊ ስጦታቸውን ወደ ሮም ለማድረስ ፈቃደኛ የሆነ ሰው ነበረ (4፡18)። ስሙ «ደስ የሚል» ማለት ነው። እና እርሱም ደስ የሚያሰኝ ክርስቲያን ነው። 

እርሱ ሚዛናዊ ክርስቲያን ነበር (2፡25) 

ጳውሎስ ስለዚህ ሰው ብዙ በመናገር ምትክ «ወንድሜ እና የሥራ ጓደኛዬ፥ ወታደሬ» ብቻ ሲል አልፎታል። እነዚህ ሦስቱም ገለጻዎች ጳውሎስ በዚህ መልእክት መጀመሪያ ምዕራፍ ላይ ስለወንጌል ከጻፈው ጋር ይዛመዳሉ። 

«ወንድሜ» – «የወንጌል ኅብረት» (1፡5) 

«የሥራ ጓደኛዬ» – «የወንጌል መስፋፋት» (1፡12) 

«ወታደር» – «የወንጌል እምነት» (1፡27) 

አፍሮዲጡን ሚዛናዊ ክርስቲያን ነበር! 

የተሟላ መሆን በክርስትና ሕይወት ውስጥ ጠቃሚ ነው። አንዳንድ ሰዎች «ኅብረትን» ያገንናሉ፤ በዚያው ልክ ደግሞ ወንጌልን ማስፋፋትን ይረሳሉ። አንዳንዶች «የወንጌልን እምነት» በመጠበቅ ተካፋይ ይሆናሉ፥ ግን ከሌሎች አማኞች ጋር ኅብረትን መገንባትን ችላ ይላሉ። አፍሮዲጡን ከእነዚህ በአንዱም ወጥመድ ውስጥ አልገባም። እርሱ የኢየሩሳሌምን ቅጥር እንደሠራው እንደ ነህምያ በአንድ እጁ ጎራዴ በሌላው እጁ ደግሞ ቅጥሩን የሚሠራበትን መሣሪያ የያዘ ነበር (ነህ. 4፡17)። በጎራዴ መገንባት እንደማይቻል ቅጥሩን በሚሠሩበት መሣሪያም መዋጋት አይቻልም። የጌታን ሥራ ለማከናወን ሁለቱም የግዴታ አስፈላጊዎች ናቸው። 

ሸክም ያለው ክርስቲያን ነበር (2፡26-27፥ 30) 

እንደ ጢሞቴዎስ፥ አፍሮዲጡንም ስለሌሎች ያስብ ነበር። በመጀመሪያ ነገር እርሱ ስለ ጳውሎስ ይጨነቅ ነበር። ጳውሎስ በሮም እስር ቤት እንዳለ ፊልጵስዩስ ሆኖ በሰማ ጊዜ፥ ረጅምና አደገኛ ጉዞ ወደ ሮም ለመጓዝና ከጳውሎስ ጎን ለመቆምና ለመርዳት ፈቃደኛ ሆነ። የቤተ ክርስቲያንን የፍቅር ስጦታ ወሰደለት። ይህንንም ያደረገው በሕይወቱ ፈርዶ ነው። 

በዛሬውም ጊዜ ቤተ ክርስቲያናት ሸክማቸው የከበደና ወንጌል የሚያሰራጩትን በችግር ላይ የሚገኙ አገልጋዮችን ለመርዳት የብዙ ወንዶችንና ሴቶችን እርዳታ ይፈልጋሉ። አንድ የወንጌል አገልግሎት መሪ «የእኛ ቤተ ክርስቲያን ችግር በጣም ብዙ ተመልካቾች አሉን ግን በቂ ተሳታፊዎች የሉንም» በማለት ደምድመዋል። አፍሮዲጡን የቤተ ክርስቲያንን ምፅዋት በማዋጣት ብቻ የሚረካ ሰው አልነበረም። የተሰበሰበውን ስጦታ ለማድረስ እራሱን መሥዋዕት እስከማድረግ የደረሰ ሰው ነበር። 

ከዚህ በተጨማሪም ይህ ሰው ለራሱ ቤተ ክርስቲያን የሚቆረቆር ነበር። ሮም ከደረሰ በኋላ ሕመም አድሮበት ሊሞት ምንም አልቀረውም። ይህም ወደ ፊልጵስዩስ መመለሱን አዘገየበት፥ እናም በዚያ ያሉት ሰዎች ለእርሱ ተጨነቁ። አፍሮዲጡን ግን ስለእራሱ አሳብ አልገባውም፥ የበለጠ ያሳሰበው ስለእርሱ በመጨነቅ ላይ የነበሩት በፊልጵስዩስ ያሉት ሰዎች ሁኔታ ነበር። ይህ ሰው የኖረው በፊልጵስዩስ 1፡21 ነው እንጂ በፊልጵስዩስ 2፡21 ውስጥ አይደለም። እንደ ጢሞቴዎስ ሁሉ እርሱም፥ ለሌሎች መጨነቅ ተፈጥሮው ነው። በ2፡26 ውስጥ «በሐዘን ስሜት በመዋጡ» የሚለው ሐረግና በክርስቶስ ላይ በጌተሰማኒ (ማቴ. 26፡37) ያደረው ስሜት ተመሳሳይ ናቸው። እንደ ክርስቶስ፥ አፍሮዲጡን የመሥዋዕትንና የአገልግሉትን (2፡30) ትርጉም ያውቃል። ሁለቱም የትሑት አእምሮ ባለቤቶች ነበሩ። 

የተባረከ ክርስቲያን ነበር (2፡28-30) 

ለአንድም ሰው በረከት ሳያተርፉ ሕይወትን ያህል ነገር ማሳለፍ ምንኛ የሚያሳዝን ነገር ነው! አፍሮዲጡን ለጳውሎስ በረከት ነበር። ጳውሎስ በእስር ቤት ሳለ አፍሮዲጡን ሕመሙ እንኳን ቢያሰቃየውም ከጎኑ አልተለየም። ጳውሎስና እርሱ ያሳለፉት እንዴት ያለ የተባረከ ጊዜ ይሆን! ከዚህ በተጨማሪ ደግሞ አፍሮዲጡን ለቤተ ክርስቲያኑም በረከት ሆኗል። ጳውሎስ ስለ መሥዋዕትነቱ እና ስለ አገልግሎቱ እንዲያከብሩት ቤተ ክርስቲያኑን አስጠነቀቀ። (ክርስቶስ ክብሩን አግኝቷል ግን አገልጋይም ክብር ቢቀበል ምንም ስሕተት የለውም 1ኛ ተሰ. 5፡12-13 አንብብ)። በፊልጵ. 2፡7 («እንደሚገባ ነገር አልቆጠረውም» ) እና 2፡29 («በሙሉ ደስታ ተቀበሉት») በሚለው መካከል የሚቃረን አሳብ የለም። ክርስቶስ በቸርነቱ ራሱን ዝቅ፥ ዝቅ አደረገ፥ እግዚአብሔር ግን ከፍ፥ ከፍ አደረገው። እንደዚሁም አፍሮዲጡን ምንም ሽልማት ሳያስብ ነው ራሱን መሥዋዕት ያደረገው። ሆኖም ጳውሎስ ይህንን ትሕትናውን በመረዳት የቤተ ክርስቲያኑ አባላት ለእግዚአብሔር ክብር ሲሉ አፍሮዲጡንንም በአክብሮት እንዲመለከቱት አሳሰባቸው። 

እርሱ ለቤተ ክርስቲያኑና ለጳውሎስ በረከት ነበረ፤ እና ዛሬም ደግሞ ለእኛ በረከት ሆነ። የትሑት አእምሮ ባለቤት ለመሆን መሥዋዕትነትንና አገልግሉትን ቢጠይቅም፥ ሆኖም ግን ውጤቱ ደስተኛ ሕይወት ለመሆኑ በአፍሮዲጡን ተረጋገጠ። እርሱ እና ጢሞቴዎስ በአንድነት፥ ራሳችንን ለጌታና ለእርስ በርሳችን እንድናስገዛ በክርስቶስ መንፈስ ያሳስቡናል። ክርስቶስ እኛ የምንከተለው ምሳሌ ነው። ጳውሎስ ለእኛ ኃይልን አሳይቶናል (4፡ 12-19)፤ እና ጢሞቴዎስና አፍሮዲጡን ይህ አሳብ በእውነት እንደሚሠራ ማስረጃ ናቸው። 

አንተስ መንፈስ ቅዱስ በአእምሮህ ውስጥ «የክርስቶስን አስተሳሰብ» እንዲያሠርፅብህ ትፈቅድለታለህ?

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

የክርስትና ሕይወት በዝርዝር ሲታይ (ፊልጵስዩስ 2፡12-18)

ማርክ ትዌይን፥ «በጥሩ ምሳሌ መማረክን የመሰለ ከባድ ነገር የለም» ሲል ጽፏል። ምናልባትም ስለጥሩ ምሳሌ ሊሰማን የሚችል ቅሬታ ቢኖር፥ በምሳሌው ውስጥ የተገለጠውን ዓይነት መልካም ባሕርይ በዚህ ሕይወታችን ውስጥ ልንለማመድ ባለመቻላችን መሆን አለበት። በትልቅ ሰው መደነቅ እኛን ሊያነሳሳን ይችላል፤ ነገር ግን እኛን ትልቅ ለመሆን አያስችለንም። በእኛ ሕይወት ሰውየው ካልገባና ችሎታውን ካላካፈለን፥ እኛ ወደ እርሱ ከፍ ያለ የሥራ ውጤት መድረስ አንችልም። ላይ ላዩን ሲያዩት እንደ ምሳሌው ለመሆን ቀላል ይመስላል፤ ዳሩ ግን ባለ በሌለው ውስጣዊ ኃይላችን መጠቀም በግድ ያሻናል። 

ጳውሎስ፥ የትሑት አእምሮን ልምምድ በማስመልከት ኢየሱስ ክርስቶስን ታላቁ ምሳሌ በማድረግ አቅርቦልናል። እኛም አንብበነው በእርሱ አሳብ እንስማማ ይሆናል፤ ነገር ግን ትልቁ ጥያቄ፥ «ወደ ልምምድ የምንሸጋገረው እንዴት ነው?» የሚለው ነው። ሌላው ጥያቄ ደግሞ «ደካማው የሰው ልጅ ኢየሱስ ክርስቶስ የፈጸመውን ለመፈጸም እንደ ምን ተስፋ ለማድረግ ይችላል?» የሚል ነው። ይህን ለመሞከር እንኳን ጨርሶ የማይቻል ይመስላል። እኛ ግን ትሕትናን ለመለማመድና ለማሳደግ፥ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስን ለመምሰል በድፍረት በመነሳሳት በኩራት እየታበይን ነው። 

እንደ እውነቱ ይህን ለማሟላት ያን ያህል አስቸጋሪ አይደለም። ጳውሎስ የማይቻለውን «ዘላችሁ ከከዋክብት ላይ ድረሱ» ሲል አልጠየቀንም። እርግጥ የእኛ ግብ ከዚህም የበለጠ ነውና በበኩላችንም በዚያው መጠን ጥረት ልናደርግ ይገባናል። ጳውሎስም የሚያሳስበን በትሑት አእምሮ በመመራት እንዴት የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ልናሟላ እንደምንችልና በእርሱም ፈለግ መጓዝ እንደሚኖርብን ነው። «በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር ነውና» (2፡13)። በማስመሰል ሳይሆን ግን ሥጋችንን በመልበሱ «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል»(ገላ. 2፡20) ለማለት እንድንችል ነው። የክርስትና ሕይወት ገባ ወጣ ወይንም የሚፈራረቅ አይደለም። በምትኩ በማይቃረን ሁኔታ «በውስጣችንና በውጪም» የሚሠራ ኃይል ነው። እግዚኣብሔር ከውስጥ ይሠራል እኛ ደግሞ ከውጭ እንሠራለን። ትሕትና የተሞላ አእምሮን የምናሳድገው እግዚአብሔር ለእኛ በመለኮታዊ መንገድ ለሚያዘጋጅልን ነገሮች ምላሽ በመስጠት ነው። 

  1. ለመፈጸም ዓላማ አለን (2፡12፥ 14-16) 

«የራሳችሁን መዳን ፈጽሙ» (ቁ. 12) ማለት «ለራሳችሁ መዳን ሥሩ» ማለት አይደለም። መጀመሪያ ነገር፥ ጳውሎስ ሲጽፍ በቅድሚያ «ቅዱሳን» (1፡1) ለሆኑ ሰዎች ነው፥ ይህም ማለት እነርሱ በክርስቶስ አምነዋልና ለራሱ የለያቸው ናቸው። «ፈጸመ» የሚለው ግሥ የያዘው ትርጉም «ሥራን ሙሉ በሙሉ አከናወነ» ወይም በሒሳብ ቋንቋ ቀመሩን በትክክል አስቀመጠ እንደማለት ነው። በጳውሎስ ጊዜ ቃሉን «ለማዕድን ሥራ» ይጠቀሙበት ነበር። ይኸውም የተለያዩ ማዕድናትን ከአፈርና ከድንጋይ ውስጥ አንጥሮ ማውጣትን ያመለክታል። እንደዚሁም «በእርሻ ሥራ» ላይ ብዙ መከር ለማግኘት የሚደረገውን ጥረት ለመግለጥ ያገለግል ነበር። የእግዚአብሔር ፍላጎት እኛ ክርስቶስን ለመምሰል በምናደርገው ጥረት ከግብ እንድንድረስ ነው። «የልጁን መልክ እንዲመስሉ» (ሮሜ 8፡29)። በሕይወት ውስጥ ችግሮች አሉ፥ ግን እግዚአብሔር «እንድንወጣቸው» ይረዳናል። የእኛ ሕይወት እንደ ማዕድኑና እንደ እርሻው በከፍተኛ ሊበለጽግ የሚችል ነው፥ እና እርሱም ይህን እንድንፈጽም ሊረዳን ይፈልጋል። 

ሲንዲ ከዩኒቨርስቲ ከቤተሰቦችዋ ጋር በዓልን ለማሳለፍ ቤት ስትደርስ የተደሰተች አትመስልም። ወላጆችዋ ያልተለመደ ባሕሪዋን አውቀዋል፤ ግን እርሷ እራሷ ችግሯን እስክታካፍላቸው ድረስ ይጠብቋታል። ከእራት በኋላ እንዲህ ሆነ። 

«እናቴ፥ አባቴ ሆይ፤ እስቲ አንድ ነገር ልነግራችሁ እፈልጋለሁ፤ ግን እንድታዝኑብኝ አልፈልግም» አለች። «በልብሽ ያለውን ንገሪን» ብሎ አባቷ አደፋፈራት፤ «እኛ እንረዳሻለን፥ ምንም ነገር ይሁን ካንቺ ጋር ስለ ችግሩ እንጸልያለን»። «መቼም እንደምታስታውሱት ሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤት እያለሁ ነርስ እንደምሆን ብዙ ጊዜ አወራ ነበር፤ ምክንያቱ እናቴ ነርስ ስለሆነች እና እናንተም የእርሷን ፈለግ እንደምከተል ሳትገምቱ ባለመቅረታችሁ ነው። ነገር ግን በዚህ ዓላማዬ ለመቀጠል አልቻልኩም። ጌታ ነርስ እንድሆን አልፈለገም» አለቻቸው። 

እናቷ ፈገግ ብላ የሲንዲን እጅ ያዘችና «ውዴ፥ አባትሽና እኔ የምንፈልገው የእግዚአብሔር ፈቃድ በሕይወትሽ ውስጥ እንዲመራሽ ነው። ከዚህ ውጭ ሌላ ነገር ብትሠሪ ግን ሁላችንም አንደሰትም።» አለቻት። 

ሲንዲ የወሰደችው የድፍረት እርምጃ ነበር። ይኸውም የእግዚአብሔርን ፈቃድ በመጠበቅ ለራሷ መዳን ለመሥራት ፈለገች፡ የራሷን ክርስትና ሕይወት ተከተለች እንጂ ሌላ ሰው እንድትሆን የመከራትን ለመሆን አልፈለገችም። ክርስቲያን የመሆን አንዱ አስደናቂ ነገር እግዚአብሔር በእኛ ሕይወት ያለውን ፈቃድ ለማወቅ መቻላችንና ፈቃዱን ለክብሩ ሲል እንድንፈጽመው እንደሚረዳን መገንዘባችን ነው (ኤፌ. 2፡10)። እግዚአብሔር በምንም ነገር የማይወሰን ፈጣሪ አምላክ ነው። ሁለት አበቦች አንድ አይደሉም፥ ሁለት የሱፍ ዘለላዎች አንድ አይደሉም፤ ታዲያ ሁለት ክርስቲያኖች ለምን አንድ መሆን ይገባቸዋል? ሁላችንም ክርስቶስን መምሰል አለብን፥ ግን እኛ ደግሞ ራሳችንን መሆን አለብን። 

«የራሳችሁን መዳን ፈጽሙ» የሚለው ሐረግ ምናልባት በተለይ በፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ላለው ልዩ ችግር የተጻፈ መረጃ ይሆናል፤ ዓረፍተ-ነገሩ ግን ለእያንዳንዱ ክርስቲያን ይሠራል። እኛ የሌሎች ሰዎች ቅጂ መሆን አይገባንም። በተለይም የታላላቅ ክርስቲያኖች ግልባጮች መሆን አይገባንም። እኛ መከተል ያለብን በሕይወታቸው ውስጥ የምናየውን የክርስቶስ ባሕርያት ብቻ ነው። «እኔ ክርስቶስን እንደምመስል እኔን ምሰሉ» (1ኛ ቆሮ. 11፡1)። እያንዳንዱ «ታላቅና ቅዱስ ነኝ ባይ» ደካማ ጎን አለው፤ እና ውሉ አድሮ ተስፋ ሊያስቆርጠን ይችላል። ኢየሱስ ክርስቶስ ግን ፈጽሞ ለውድቀት አይዳርገንም። 

በቁጥር 14 እና 15 ውስጥ ጳውሎስ የአማኝን ሕይወት በዓለም ከሚኖሩ ሰዎች ጋር ያነጻጽራል። ያልዳኑ ሰዎች ያማርራሉ፥ በሌሉች ላይ አቃቂር ለማውጣት ይጥራሉ፤ ክርስቲያኖች ግን በደስታ ይሞላሉ። በዙሪያችን ያለው ኅብረተሰብ «የተወሳሰበና የተዛባ» ነው። ክርስቲያኖች ግን ቀጥ ብለው ይቆማሉ ምክንያቱም ሕይወታቸው የሚለካው በእግዚአብሔር ቃል በመሆኑ ነው። እርሱም ፍጹም መለኪያ ነው። ዓለም ጨለማ ነው ክርስቲያኖች ግን እንደ ደማቅ ብርሃን ይበራሉ። ዓለም የምትሰጠው ምንም ነገር የላትም፥ ክርስቲያን ግን በክርስቶስ በማመን የሕይወት ቃል የሆነውን የደኅንነት መልእክት ይሠጣል። በሌላ አነጋገር እግዚአብሔር በእኛ ሕይወት ሊያሟላ የሚፈልገውን እንዲሠራ ከፈቀድንለት፥ እኛም በተራችን በዓለም ውስጥ ተስፋ ለቆረጡትና ክርስቶስ ለሚያስፈልጋቸው ምስክሮች እንሆናለን። እነዚህ ባሕሪያትን ከኢየሱስ ጋር ስናነጻጽር እርሱ በዚህ ፍጹም ባልሆነ ዓለም ፍጹም የሆነ ኑሮ እንደኖረ እናያለን። 

ከልብ ልናጤነው የሚገባው ነገር ደግሞ ይህ ግብ «በዚህ በመጥፎና በጠማማ ትውልድ መካከል» እንኳን ሊሳካ መቻሉን ነው። ጳውሎስ ከምንኖርበት ዓለም ተገልለን፥ ሕይወታችንን ሙሉ በምነና እንድናውለው አይመክረንም። እንደ እውነቱ ክርስቶስን ይበልጥ መምሰል የምንጀምረው በዕለት ኑሮአችን ላይ ችግሮች ሲገጥሙንና ፈተናዎችን በድል ስንወጣ ብቻ ነው። ፈሪሳውያን በጣም የተለዩ እና ከእውነት የራቁ ከመሆናቸውም፥ የራሳቸው የሆነ ሰው-ሰራሽ ጽድቅ በማስፋፋት እግዚአብሔር እንዲኖራቸው ከሚፈልገው ጽድቅ የራቁ ነበሩ። በመሆኑም ፈሪሳውያን ሃይማኖታቸውን በግዳጅ ተቀባይነት እንዲኖረው ለማድረግ ይጥራሉ። እናም በሰዎች ላይ ባርነትን ይጭናሉ (ማቴ. 23 አንብብ)። ኢየሱስን የሰቀሉበትም ምክንያት ይህንን ዓይነት ሃይማኖት በመቃወም በድፍረት ስለተናገረ ነው። የእግዚአብሔርን ዓላማ በሕይወታችን ለመፈጸም የምንችለው ራሳችንን ከዓለም በማግለል ሳይሆን ሌሎችን በማገልገል ነው። 

  1. የምንቀበለው ኃይል አለ (2፡13) 

ጳውሎስ የጻፈው መመሪያ፥ እግዚአብሔር በእኛ ተጠቅሞ ከመሥራቱ በፊት በእኛ ውስጥ መሥራት አለበት የሚል ነው። ይህ መመሪያ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በምናገኛቸው እንደ ሙሴ፥ ዳዊት፥ ሐዋርያት እና ሌሎች ሰዎች ሕይወት ውስጥ እንደሠራ እናያለን። እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ ሰው ሊፈጽመው ያለ ልዩ ዓላማ አለው። በመሆኑም እያንዳንዱ ሰው ልዩ ነው እንጂ አንዱ ሌላውን ሰው ሊሆን አይችልም። ለምሳሌ እግዚአብሔር ሙሴን የእስራኤልን ሕዝብ ወዳዘጋጀው ቦታ እንዲመራ ለማዘጋጀት ለአርባ ዓመታት ታግሦ ጠብቋል። ሙሴ በእነዚያ አርባ ዓመታት የበጎች እረኛ በመሆን ቢያገለግልም እግዚአብሔር በእርሱ ውስጥ ይሠራ ነበር። ዝግጅቱም እግዚአብሔር በእርሱ አማካይነት የሚሠራበት ቀን እስከሚደርስ ነበር። እግዚአብሔርም ከሥራው ይበልጥ በሠራተኛው ይደሰታል። ሠራተኛው ትክክለኛ ሰው እስከሆነ፥ ሥራውም የሰመረ ይሆናል። 

በጣም ብዙ ክርስቲያኖች በውስጣቸው ባለው ኃይል ገፋፊነት ሳይሆን ከውጪ በሚያድርባቸው ተጽዕኖ የተነሳ ለእግዚአብሔር ይታዘዛሉ። ጳውሎስ የፊልጵስዩስ ሰዎችን ሲያስጠነቅቅ እርሱ ከእነርሱ ጋር ባይሆንም፥ ትልቁ ቁም ነገር ግን እግዚአብሔርን ለመታዘዝና ለማስደሰት ፍላጎት እንዲኖራቸው መሆኑን ገልጦላቸዋል (1፡27፤ 2፡12)። ሕይወታቸውን በጳውሎስ ላይ መመሥረት አይችሉም። ምክንያቱም እርሱ ከእነርሱ ጋር ለሁልጊዜም አብሯቸው የሚቆይ ባለመሆኑ ነው። በመሪዎች ለውጥ ምክንያት አንዳንድ የቤተ ክርስቲያን አገልግሎቶች ሲደክሙ ወይም ሲፈርሱ ሳይ አዝናለሁ። ሰዎችን የማስደሰት ፍላጎት አለን፥ እንደዚሁም የሌሎችን አድናቆት ለማግኘትም ስንል ብቻ ለእግዚአብሔር የምንታዘዝበት ጊዜ አለ፤ ነገር ግን ልቦናችንን ለእግዚአብሔር ኃይል በምናስገዛበት ጊዜ መታዘዝ ደስታ እንጂ ትግል አይሆንብንም። 

በእኛ ውስጥ የሚሠራው ኃይል የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ኃይል ነው (ዮሐ. 14፡16-17፥ 26፤ ሐዋ. 1፡8፤ 1ኛ ቆሮ. 6፡19-20)። በቁጥር 13 ውስጥ «ሥራ» የሚለው ቃል የመነጨው «ኃይል» ከሚለው ቃል ነው። የእግዚአብሔር አምላካዊ ኃይል በእኛ ውስጥ እና ከእኛም አልፎ የሚሠራ ነው። በምድር በሚያገለግልበት ጊዜ ለክርስቶስ ኃይል የሰጠው አንዱ መንፈስ ቅዱስ ለእኛም ኃይልን ሰጥቶናል፤ ነገር ግን እኛ በደንብ መለየት ያለብን ነገር የሥጋን ፈቃድና (ሮሜ 7፡5)፥ የሰይጣንን ሥራ (ኤፌ. 2፡2፤ 2ኛ ተሰ. 2፡7) ነው፤ ምክንያቱም ሁለቱም በሥራ ላይ በመሆናቸው ነው። በክርስቶስ ሞት፥ በትንሳኤውና በዳግም መምጣቱ ምክንያት የእግዚአብሔርን አምላካዊ ኃይል በፈለግን ጊዜ ልናገኘው የምንችለው ነው (ኤፌ. 1፡18-23)። ኃይሉ በቅርባችን አለ፥ ነገር ግን እንዴት ነው እኛ የምንጠቀምበት? እግዚአብሔር በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት በሕይወታችን ውስጥ ለመሥራት የሚጠቀምባቸው መሣሪያዎች ምንድን ናቸው? ለዚህ ሦስት «መሣሪያዎች» አሉት እነርሱም የእግዚአብሔር ቃል፥ ጸሎትና መከራ ናቸው። 

የእግዚአብሔር ቃል፡- «ስለዚህም የመልእክትን ቃል እርሱም የእግዚአብሔር ቃል ከእኛ በተቀበላችሁ ጊዜ፥ በእውነት እንዳለ በእናንተ በምታምኑ ደግሞ እንደሚሠራ እንደ እግዚአብሔር ቃል እንጂ እንደ ሰው ቃል አድርጋችሁ ስላልተቀበላችሁት፥ እኛ ደግሞ እግዚአብሔርን እናመሰግናለን» (1ኛ ተሰ. 2፡13)። 

የእግዚአብሔር መለኮታዊ ኃይል በሕይወታችን የሚሞላው በመንፈስ በተሞላው ቃሉ በኩል ነው። ዓለምን ለመፍጠር ያገለገለው ያ ቃል በግል ሕይወታችን ውስጥ መለኮታዊ ኃይል ማስረፅ ይችላል። ሆኖም ግን ቃሉን አክብረን የመያዝ ኃላፊነት አለብን፥ የሰዎችን ቃል በምንመዝንበት መንገድ ልንመራመረው አይገባም። የእግዚአብሔር ቃል ልዩ ነው፤ መንፈስን የሚያነሳሳ፥ ሥልጣን ያለው፥ የማይሳሳት ነው። ለቃሉ ዋጋ ካልሰጠነው፥ የእግዚአብሔር ኃይል በሕይወታችን ውስጥ ጐልቶ አይታይም። 

ለዚህም ቃሉን ለራሳችን መገንዘብ አለብን – «መቀበል»። ይህም ማለት፥ ብዙ ማዳመጥ፥ ይልቁንም ማንበብና፥ ማጥናት ማለት ነው። የእግዚአብሔርን ቃል «መቀበል» ማለት በደስታ ተቀብሎ፥ በልቡናችን ውስጥ ቀርፆ መያዝ ነው። ምግብ ለሰብዓዊ ሰውነታችን የሚያስፈልገውን ያህል የእግዚአብሔር እውነት ደግሞ ለመንፈሳዊ ሕይወታችን የሚያስፈልገው ነው።

በመጨረሻም፥ ቃሉን ከሕይወታችን ማዛመድ አለብን፤ ቃሉም የሚሠራው «በሚያምኑት» ውስጥ ብቻ ነው። የእግዚአብሔርን ቃል በምናምንበት ጊዜ፥ እንሠራበታለን፥ ያን ጊዜ የእግዚአብሔር ኃይል በሕይወታችን ይታያል። በሉቃስ 1፡37 ውስጥ መልአኩ ለማርያም ቃል ሲገባ «ለእግዚአብሔር የሚሳነው ነገር የለምና» ብሎአል። የእግዚአብሔር ቃል በውስጡ የሚሠራ ኃይል አለው እና እምነትም ይህን ኃይል በግልጥ ያሳየዋል። 

ይህ እውነት በኢየሱስ ሕይወት ውስጥ ሲሠራ እናያለን። ሽባውን ሰው እጁን እንዲዘረጋ አዘዘው እና ልክ እንዳዘዘው እጁን የመዘርጋት ኃይል አግኝቶ ተፈወሰ (ማቴ. 12፡13)። ጴጥሮስን በውኃ ላይ ወደ እርሱ እንዲመጣ አዘዘው፥ ትእዛዙም ጴጥሮስን እስከተማመነ ድረስ በውኃው ላይ ለመራመድ አስቻለው (ማቴ. 14፡22-33)። የእግዚአብሔርን ተስፋ ቃል ኪዳን ማመን የእግዚአብሔርን ኃይል እንዲታይ ያደርጋል። ትእዛዙ ማንኛውንም ነገር ለማድረግ የሚያስችል ነው። መንፈስ ቅዱስ በቃሉ ውስጥ ለእኛ ያለውን ተስፋ ጽፏል፥ ደግሞም እነዚህን ተስፋዎች ለመጠበቅ እምነትን ሰጥቶናል። «እግዚአብሔር ለሰጠው የተስፋ ቃል ሁሉ አዎን ማለት በእርሱ ነውና ስለዚህ ለእግዚአብሔር ስለ ክብሩ በእኛ የሚነገረው አሜን በእርሱ ደግሞ ነው» (2ኛ ቆሮ. 1፡20)። 

ጸሎት – የእግዚአብሔር ኃይል በእኛ እንዲሠራ እስከፈለግን፥ በየቀኑ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር የተወሰነ ጊዜ ማሳለፍ አለብን፤ እንደዚሁም መጸለይም አለብን። ምክንያቱም እግዚአብሔር በልጆቹ ሕይወት ለመሥራት የሚጠቀምበት ሁለተኛው «መሣሪያ» ጸሎት በመሆኑ ነው። «እንግዲህ በእኛ እንደሚሠራው ኃይል መጠን ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ ለሚቻለው» (ኤፌ. 3፡20)። መንፈስ ቅዱስና የምንጸልየው ጸሎት በሕይወታችን በጣም የተቀራረቡ ናቸው (ሮሜ 8፡26-27፤ ዘካ. 12፡10)። በሐዋርያት ሥራ ውስጥ እንደተገለጸው ጸሉት ከእግዚአብሔር የተለገሰን የመንፈሳዊ ኃይል ምንጭ ነው። (1፡14፥ 4፡23-31፥ 12፡5፥ 12)፥ እና የእግዚአብሔር ቃልና ጸሎት አብረው ይሄዳሉ (ሐዋ. 6፡4)። አንድ ክርስቲያን ለጸሎት የተወሰነ ጊዜ እስካልመደበ እግዚኣብሔር በእርሱ ውስጥ እና በእርሱ በኩል ሊሠራ አይችልም። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እና በቤተ ክርስቲያን ታሪክ እግዚአብሔር የሚጠቀምባቸው ሰዎች የጸሎት ሰዎች ነበሩ። 

መከራ፡- የእግዚአብሔር ሦስተኛ «መሣሪያ» መከራ ነው። የእግዚአብሔር መንፈስ ለክርስቶስ ክብር መከራን በሚቀበሉ ሰዎች ሕይወት ውስጥ በልዩ መንገድ ይሠራል (1ኛ ጴጥ. 4፡12-19)። «በእሳት መፈተን» በውስጣችን ዋጋ የሌለውን የማቃጠል ኃይል አለው እና ለአማኙ ክርስቶስን እንዲያገለግል ኃይልን ያስገኝለታል። ጳውሎስ እራሱ የእግዚአብሔርን ኃይል በፊልጵስዩስ እስር ቤት ውስጥ ተለማምዷል። ይህን የተለማመደው በተደበደበበት ጊዜ እና ከግንድ ጋር በተጠረቀበት ጊዜ ነው። በመከራ ውስጥ ቢሆንም እንኳን እግዚአብሔርን በዜማ ያመሰግን ነበር (ሐዋ. 16፡19-33)። የእርሱ «በእሳት መፈተን» ደግሞ ለወህኒ ጠባቂው ምሕረት ለማድረግ አስቻለው። ለሰውየው እምነት ምክንያት የሆነው የመሬት መንቀጥቀጡ አልነበረም። እንዲያውም የመሬት መንቀጥቀጡ ሰውየው እራሱን ወደ መግደል ሳይገፋፋው አልቀረውም። ለመጽናናት ያበቃው «እንደሱ አታድርግ! ሁላችንም ከዚህ አለን» የሚለው የጳውሎስ የሚያደፋፍር ቃል ነበር። የሰውን ልብ የሚሰብር እንዲህ ዓይነቱ ፍቅር ነበር ሰውየውን በጳውሎስ ፊት ተደፍቶ እንዴት ልድን እችላለሁ? ብሎ እንዲጠይቅ ያደረገው። 

የእግዚአብሔር ቃል፥ ጸሎት፥ እና መከራ እግዚአብሔር በሕይወታችን የሚጠቀምባቸው «መሣሪያዎች» ናቸው። ልክ የኤሌክትሪክ ኃይል በሽቦ ውስጥ ማለፍ እንዳለበት መንፈስ ቅዱስም እግዚአብሔር በፈቀደው መንገድ ይሠራል። ክርስቲያን ቃሉን ስለሚያነብና ስለሚጸልይ በይበልጥ ክርስቶስን ይመስላል፥ ክርስቶስን በመሰለ ቁጥር ደግሞ ያልዳነው ዓለም እርሱን ይቃወማል። ይህም በየእለቱ «በመከራው መካፈል» (ፊልጽ. 3፡10) ነውና አማኙን ወደ ቃሉና ወደ ጸሎት እንዲመለስ ይገፋፋዋል። ሦስቱም «መሣሪያዎች» በአንድ ላይ የሚሠሩት ክርስቶስን ለማክበር የሚያስፈልገውን መንፈሳዊ ኃይል ለመስጠት ነው። 

እኛ ትሑት አእምሮንና አብሮት የሚሄደውን ደስታ ለመቀናጀት እስከፈለግን፥ ልናማሏው የሚገባን ግዴታም እንዳለ መገንዘብ አለብን (የእግዚአብሔር ዕቅድ በሕይወታችን ውስጥ ይሠራል)፤ የምንቀበለውም ኃይል (መንፈስ ቅዱስ) እና የምናምነውም ተስፋ አለን። 

  1. የምናምነው ተስፋ አለ (2፡16-18) 

ተስፋው ምንድን ነው? ደስታ የሚመጣው ከመገዛት ነው። በዓለም ፍልስፍና ግን ደስታን የሚያስገኘው ጠብ አጫሪነት ነው፤ የሚፈልጉትን ለማግኘት ከሁሉ ሰው ጋር መጣላት የግድ ነው፥ በዚህም ደግሞ የሚደሰቱ የሚመስላቸው አሉ። የኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌ ብቻ ይህ የዓለም ፍልስፍና ትክክል ያለመሆኑን ሊያረጋግጥልን በቂ ነው። እርሱ በሰይፍም ሆነ ወይም በሌላ የጦር መሣሪያ አንድም ጊዜ አልተጠቀመም፤ ሆኖም በታሪክ ውስጥ ካሉት ሁሉ ታላቅ የሆነውን ጦርነት አሸንፏል፤ ይኸውም ውጊያው ከኃጢአት፥ ከሞት እና ከሲኦል ጋር ነበር። ፍቅሩን በመግለጽ ጥላቻን አሸነፈ። ውሸትን በእውነት አስወገደ። እራሱን ለአባቱ አስገዝቶ ነበረና ድል አድራጊ ሆነ፤ እና እናንተና እኔም ተስፋውን ለማመን መድፈር አለብን። «ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ ይዋረዳልና ራሱንም የሚያዋርድ ከፍ ይላል» (ሉቃ. 14፡1)። «በመንፈስ ራሳቸውን ዝቅ የሚያደርጉ መንግሥተ ሰማይ የእነርሱ ስለሆነች ደስ ይበላቸው» (ማቴ. 5፡3 አዲሱ መደበኛ ትርጉም)። 

በትሑት አእምሮ ለሚመራውና ራሱንም ለዚህ ለሚያስገዛው ሰው ድርብ ደስታ አለው። ይኸውም ከምድራዊ ሕይወቱ በኋላ የሚቀዳጀው ደስታ (ቁ. 16) እና እዚሁና አሁኑኑ የሚያገኘው ደስታ (ቁ. 17-18) ናቸው። በክርስቶስ ቀን (1፡6፥ 10 ተመልከት) እግዚአብሔር ለእርሱ ታማኝ የሆኑትን ይሸልማል። «የጌታ ደስታ» የሽልማቱ አንዱ ክፍል ይሆናል (ማቴ. 25፡21)። ታማኝ ክርስቲያን በምድር ላይ ያሉ መከራዎች በሰማይ ወደ ክብር እንደሚለወጡ መገንዘብ አለበት። ሥራዎቹ በእርሱ ዘንድ ከንቱ እንደማይቀሩ ያውቃል (1ኛ ቆሮ. 15፡58)። አዳኛችንን በመስቀል ላይ መከራውን እንዲታገስ የረዳው በፊቱ ይህን ዓይነቱ ተስፋና ከፊቱ ይታየው የነበረው ደስታ ነበር (ዕብ. 12፡1-2)። 

ሆኖም ግን እኛ የትሑት አእምሮን ደስታ መለማመድ ለመጀመር፥ የክርስቶስን መመለስ መጠበቅ የለብንም። ደስታውን አሁኑኑ ልንለማመደው የምንችለው ሲሆን (ቁ. 17-18)፥ የሚገኘው ግን በመሥዋዕትና በአገልግሎት በኩል ይሆናል። ጳውሎስ በሁለቱ ጥቅሶች ውስጥ ስለ መሥዋዕት የተናገረው የሚያስደንቅ ነው። ጳውሎስ ደስታ እና ደስ ይበላችሁ በሚሉት ቃላት ከመጠቀሙም በላይ ደጋግሟቸዋል። አብዛኛው ሰው ሐዘንን ከመከራ ጋር ያዛምዳል፤ ነገር ግን ጳውሎስ መከራንና መሥዋዕትን በክርስቶስ ለሚገኘው ጥልቅ ደስታ በር ከፋቾች አድርጎ አቅርቧቸዋል። 

በቁጥር 17 ጳውሎስ የራሱን የመሥዋዕት ልምምድ የመጠጥ ቁርባን ከሚያቀርበው ካህን ጋር ሲያነጻጽረው እንመለከታለን (ዘኁ. 15፡1-10)። ጳውሎስን የሚጠብቀው ፍርድ እርሱን የመቃወምና ለሞት ቅጣት የሚያደርሰው ሊሆን ይችላል፤ ይህ ግን የጳውሎስን ደስታ ሊገፍፈው አልቻለም። ሞቱን በፈቃደኝነት የሚቀበለው መሥዋዕትነት ነው። ስለ ክርስቶስና ስለ ቤተ ክርስቲያኑ የሚፈጽመው የካህንነት አገልግሉት በመሆኑ ለእርሱ ደስታ ይሰጠዋል። «መሥዋዕትና አገልግሎት» የትሑት አእምሮ ምልክቶች ናቸው (2፡7-8፥ 21-23፡ 30)፥ እና ትሑት አእምሮ በመከራ መሀል እንኳን ደስታን ይለማመዳል። 

ባለ ትሑት አእምሮ ለመሆን፥ የማያወላውል እምነት ሊኖረን ይገባል። የእግዚአብሔር ተስፋዎች እውነት መሆናቸውን ማመን አለብን። በጳውሎስ ሕይወት እንደሠራ በእኛም ሕይወት ውስጥ ይሠራል። እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ በቃሉ በጸሉት፥ እና በመከራ ይሠራል። ቃሉን በተቀበልነውና ባመንንበት መጠን የእግዚአብሔር ዓላማ በእኛ ውስጥ ይፈጸማል። ሕይወት አሳዛኝ በሆኑ «ውጣ ውረዶች» የተሞላ አይደለም። እንዲያውም በተመሳሳይ ጊዜ «ከውስጥም ከውጪም» የደስታ ስሜት ሊያጎናጽፈን የሚችል ነው። እግዚአብሔር በውስጥ ይሠራል። እኛ በውጭ እንሠራለን። ምሳሌነቱን ከክርስቶስ፥ ኃይልንም ከመንፈስ ቅዱስ የምንቀዳጀው ይሆናል። ውጤቱም ደስታ ነው!

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

ትሕትናን ከክርስቶስ መማር (ፊልጵስዩስ 2፡1-11) 

አንድ የካርቱን ፊልም ገጸ ባሕርይ እንዲህ አለ፥ «ለመውደዱ እንኳ መላውን የሰው ዘር እወድ ነበር፤ ሆኖም ሰዎችን በግል ልቀርባቸው አልሻም!» 

ሰዎች ደስታችንን ሊቀሙን ይችላሉ። ጳውሎስ ከሰዎች የተነሳ በሮም (1፡15-18) ችግር ገጥሞታል። በተለይም በፊልጵስዩስ ያሉት ነበሩ የበለጠ ችግር ያደረሱበት። አፍሮዲጡን ከፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን ወደ ጳውሎስ ብዙ ስጦታንና ስለ ጳውሎስ መልካም ወሬ አመጣ። በዚያውም መጠን በቤተ ክርስቲያኗ ውስጥ ያለውን መከፋፈል የሚያረዳም ክፉ ወሬ ይዞ መጥቶ ነበር። የቤተ ክርስቲያኗን አንድነት ከሁለት አቅጣጫ የተቃጣ ጥቃት በሥጋት ላይ የጣላት ይመስላል፤ ይኸውም ከውጭ የሚመጡ የስሕተት አስተማሪዎች (3፡1-3) እና በውስጥ ያሉት አባሎች አለመስማማት (4፡1-3) ነበር። ኤዎድያን («መዓዛ») እና ሲንጤኪ («ዕድለኛዋ») በምን የተነሣ እንደሚከራከሩ ጳውሎስ አልጠቀሰውም። ምናልባት ሁለቱም የሚፈልጉት የሴቶች ማኅበር ወይም የመዝሙር ቡድን ፕሬዚዳንት ለመሆን ይሆናል። 

ጳውሎስ የሚያውቀውን ያህል፥ በዛሬ ጊዜ የሚገኙት አንዳንድ የቤተ ክርስቲያን ሠራተኞች አያውቁም። በአንድነትና በተመሳሳይነት መካከል ያለውን ልዩነት እንኳን የማይረዱ ብዙዎች ናቸው። እውነተኛ መንፈሳዊ አንድነት ከውስጥ የሚመጣ ነው፤ ይኸውም ከልብ የሚመነጭ ነው። ተመሳሳይነት ከውጪ ከሚመጣ ጠላት የተነሣ የሚዳብር የአንድነት ስሜት ነው። ለዚህም ነው መግቢያ ጽሑፉን መንፈሳዊ መነቃቃትን ለማስገኘት ዓላማ ያዋለው (2፡1-4)። በፊልጵስዩስ ያሉ አማኞች «በክርስቶስ ውስጥ» የሚኖሩ እንደመሆናቸው ይህ በራሱ በመከፋፈልና በመፎካከር ምትክ በፍቅርና በአንድነት እንዲሠሩ ሊያበረታታቸውም በተገባ ነበር። ጳውሎስም አክብሮት በተሞላ መንገድ ለቤተ ክርስቲያኗ እንዲህ አለ፥ «የእናንተ አለመስማማት የሚያሳየው በኅብረታችሁ ውስጥ መንፈሳዊ ችግር እንዳለ ነው። ለዚህም በሕግ ወይም በማስፈራራት መፍትሔ ማግኘት አይቻልም። ለእነዚህ መፍትሔ ማግኘት የሚቻለው ልባችሁን ለክርስቶስ ስታስገዙና እርስ በርሳችሁ በፍቅር ስትተያዩ ነው» ። ጳውሎስ ለማሳየት የፈለገው ለችግሩ ዋናው ምክንያት ራስ ወዳድነት መሆኑን ነው። የራስ ወዳድነት መነሻው ኩራት ነው። በክርስትና ሕይወት ውስጥ ራስን ከሌሉች በላይ በማድረግ ምንም ደስታ ማግኘት አይቻልም። 

ተቃራኒ ሁኔታዎች ቢያጋጥሙም ደስታን ለመቀዳጀት ምሥጢሩ በአንድ አሳብ መጽናት ብቻ ነው። ሰዎች ቢቃወሙንም አሁንም ደስታ የማግኛው ምሥጢር የአእምሮ ትሕትና ነው። ዋናው ጥቅስ፥ «ለወገኔ ይጠቅማል በማለት ወይም በከንቱ ውዳሴ ምክንያት አንድ እንኳ አታድርጉ፥ ነገር ግን እያንዳንዱ ባልንጀራው ከራሱ ይልቅ እንዲሻል በትሕትና ይቁጠር» ይላል (2፡3)። በምዕራፍ 1 «ክርስቶስ መጀመሪያ» እንደተደረገ ያየነው ሲሆን በምዕራፍ 2 «ሌሉች ሁለተኛ» መሆናቸውን እንመለከታለን። እንደዚሁም በምዕራፍ 1 ውስጥ የነፍሳት ማራኪ የነበረው ጳውሎስ በምዕራፍ 2 ውስጥ አገልጋይ ሆኖ እናገኘዋለን። 

በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ «ትሕትና» ምን ማለት እንደሆነ መረዳቱ በጣም ጠቃሚ ነው። ትሑቱ ሰው ስለራሱ ብቻ የሚያስብ አይደለም፤ እንዳውም ስለእራሱ ጨርሶ አይጨነቅም። ትሕትና፥ አንድ ነገር እንዳለን እያወቅን፥ የለንም ለማለት የሚያስችለን ጸጋ ነው። በእውነቱ ትሑት የሆነ ሰው ራሱን ያውቃል፥ ደግሞም ራሱን ይቀበላል (ሮሜ 12፡3)። የክርስቶስ አገልጋይ አድርጎ ራሱን ይሰጣል፥ እርሱነቱንም ሆነ ያለውን ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብርና ለሌሎችም ጥቅም ያውላል። በዚህ ምዕራፍ (ቁ. 3-4) ውስጥ «ሌሉች» የሚለው ዋና አሳብ ነው፤ የአማኞች ዓይን በራሳቸው ላይ ከማተኮር ይልቅ በሌሎች ፍላጎት ላይ ያርፋል ማለት ነው። 

«ትሑት አእምሮ» የሚያመለክተው ሁሉም ሰው እንደፈለገ የሚያዘውን ወይም ሁሉም ሰው የሚጠቀምበትን «መንፈሰ ደካማ» የሆነ አማኝ አይደለም! አንዳንዶች ብዙ ጓደኞችን ለማፍራትና የቤተ ክርስቲያንን አንድነት ለመጠበቅ ሲሉ፥ ለማንኛውም ሰው ምኞትና ፍላጎት ተገዢዎች ይሆናሉ። ጳውሎስ እንደዚህ ዓይነት አሳብ በፍጹም አላቀረበም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በግልጽ የሰፈረው «ስለ ኢየሱስም ራሳችንን ለእናንተ ባሪያዎች እናደርጋለን» (2ኛ ቆሮ. 4፡5) የሚል ነው። 

በምዕራፍ 1 ውስጥ በስፋት የተብራራው «አንድ አሳብ» እስካለን በምዕራፍ 2 ያለውን «ትሑት አእምሮ» ለማዳበር ችግር አይገጥመንም። 

ጳውሎስ ስለ ትሑት አእምሮ አራት ምሳሌዎችን ሰጥቶናል፡ እነርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ (ቁ. 1-11)፣ ጳውሎስ ራሱ (ቁ. 12-18)፥ ጢሞቴዎስ (ቁ. 19-24) እና አፍሮዲጡን (ቁ. 25-30) ናቸው። በእርግጥ ትልቁ ምሳሌ ኢየሱስ ሲሆን፥ ጳውሎስም የሚጀምረው በእርሱ ነው። ትሑት አእምሮ ያለው ሰው የሚኖሩት አራት ባሕርያት በኢየሱስ ክርስቶስ ውስጥ እንደሚከተለው ይንጸባረቃሉ። 

  1. ለሌሎች ያስባል፥ ለራሱ አይደለም (2፡5-6) 

የክርስቶስ «አሳብ» ማለት ክርስቶስ የሚያሳየው «ጠባይ» ማለት ነው። «በክርስቶስ ኢየሱስ የነበረው ይህ አሳብ በእናንተም ዘንድ ደግሞ ይሁን» (ቁ. 5)። ያም ሆነ ይህ አመለካከታችን ውጤቱን ይወስናል። አመለካከታችን ራስ ወዳድነት ከሆነ ድርጊቶቻችን አውዳሚ ይሆናሉ። ያዕቆብ ይህንኑ ዓይነት ነገር ተናግሯል (ያዕ. 4፡1-10 ተመልከት)። 

እነዚህ በፊልጵስዩስ መልእክት ውስጥ ያሉት ጥቅሶች እኛን ወደ ቀድሞው ዘለዓለማዊነት ይወስዱናል። «የእግዚአብሔርን መልክ» በቅርጽ ወይም በመጠን ለመግለጽ አይቻልም። እግዚአብሔር መንፈስ ነው (ዮሐ. 4፡24)፥ እና እንደዚህ ያለውን አሳብ በሰው አነጋገር መግለጽ አይቻልም። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ «የጌታ አይኖች» ወይም «የጌታ እጅ» የሚል ብንመለከትም፥ ይህ ግን እግዚአብሔር የሰው ቅርጽ አለው ማለት አይደለም። መለኮታዊ ሁኔታዎችን (የእግዚአብሔር ባሕርይ) እና ድርጊቶችን፥ በሰው አነጋገር ለመግለጽ የተደረገ ሙከራ ነው። «ምስል» የሚለው ቃል የውስጣዊውን ተፈጥሮ በውጭአዊ ገለጻ የሚያቀርብ ነው። ይህም ማለት በቀድሞው ዘላለማዊነት ውስጥ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ፥ እግዚአብሔር ነበር ማለት ነው። ጳውሎስ እንደተናገረው እርሱ «ከእግዚአብሔር ጋር እኩል» ነው። በሌላ ጥቅሶች ላይ ደግሞ፥ ለምሳሌ በዮሐ. 1፡1-4፣ ቆላ. 1፡15 እና ዕብ. 1፡1-3፥ ኢየሱስ ክርስቶስ እግዚአብሔር እንደሆነ በግልጥ ሰፍሯል። 

ስለዚህ ኢየሱስ ክርስቶስ እንደ እግዚአብሔርነቱ ምንም ነገር ባላስፈለገውም ነበር! ክብርና ምስጋና ሁሉ በሰማይ አለው። ከአባቱና ከመንፈስ ቅዱስ ጋር በዓለማት ላይ ይነግሣል። በቁጥር 6 ላይ እንደተጠቀሰው የሚያስደንቀው እውነት ከእግዚአብሔር ጋር መተካከሉን መግለጥ «እንደራስ ወዳድነት» እንዳይቆጠር በመፈለጉ አልተጠቀመበትም። ኢየሱስ ስለእራሱ አያስብም፤ የሚያስበው ለሌሎች ነው። የእርሱ አመለካከት (ፍላጎት) ለሌሎች ራስ ወዳድነት የሌለበት አሳቢነቱን ማሳየት ነው። እንግዲህ «የክርስተስ አሳብ» ማለት «ያለኝን መብቶች ለእራሴ ብቻ አልይዝም፥ የምጠቀምባቸውም ለሌሉች ነው። እና ይህን ለማድረግ በደስታ እነርሱን ትቼ የሚያስፈልገውን ዋጋ ሁሉ እከፍላለሁ» የሚል አስተሳሰብ ነው። 

አንድ ጋዜጠኛ፥ በመቶ የሚቆጠሩ ሰዎችን በየሙያቸው ለማስቀጠር ለቻሉ አንድ የሥራ አማካሪ ቃለ መጠይቅ አቅርቦላቸው ነበረ። እርሳቸውም የጠየቅከኝ ይህ እንዴት እንደተሳካልኝ እንዳብራራልህ ነው በማለት ሲገልጡ፥ «በእውነት አንድ ሠራተኛ ምን ይመስላል ብለህ ለማወቅ እስከፈለግህ፥ ኃላፊነትን ሳይሆን መብትን ስጠው። ብዙ ሰዎች ኃላፊነት የሚይዙት በቂ ገንዘብ ሲከፈላቸው ነው። ነገር ግን እውነተኛ መሪ መብቱን ለመያዝ ቅድሚያ ይሰጣል። መሪውም በመብቱ የሚጠቀመው ሌሎችን ለመርዳት፥ ድርጅቱን ለማስፋፋት ነው። አስተሳሰቡ አነስተኛ የሆነ ሰው ግን በሚያገኘው መብት ራሱን ለማበልጸግ ይሽቀዳደማል» በማለት ደምድመዋል። ኢየሱስም በሰማዩ መብቱ የሚጠቀመው ለሌሉች ማለትም እኛን ለመርዳት ነው። 

የክርስቶስን ሁኔታ ከሉሲፈር (ሰይጣን) (ኢሳ. 14፡12-15) ጋር እና ከአዳም (ዘፍ. 3፡1-7) ጋር ማነጻጸር የሚገባ አይደለም። ብዙ የመጽሐፍ ቅዱስ ተማሪዎች እንደሚያምኑት የሉሲፈር አወዳደቅ የሚገልጸው የሰይጣንን አወዳደቅ ነው። አንድ ጊዜ ከመላእክት ፍጥረት ሁሉ ታላቅ፥ ለእግዚአብሔር ዙፋን የቀረበ ነበር (ሕዝ. 28፡11-19)። ነገር ግን የእርሱ ፍላጎት በእግዚአብሔር ዙፋን ላይ ለመቀመጥ ሆነ። ሉሲፈር «አደርጋለሁ» ሲል በድፍረት ይናገራል፥ ኢየሱስ ግን «ፈቃድህ ይሁን …» ይላል። ሉሲፈር ፍጡር በመሆኑ አይረካም፤ እርሱ የሚፈልገው ፈጣሪ መሆን ነው። ኢየሱስ በፈቃዱ ሰው ሆነ እንጂ ፈጣሪ ነው። የክርስቶስ ትሕትና የሰይጣንን ኩራት ይገሥጸዋል። 

ሉሲፈር እራሱ ዐመፀኛ መሆኑ ስላላረካው ወደ ኤደን ገነት ጣልቃ በመግባት ሰውንም ዐመፀኛ እንዲሆን ገፋፋው። አዳም የሚያስፈልገው ሁሉ ነበረው፤ በእውነቱ እርሱ እግዚአብሔር በፈጠረው ላይ ሁሉ «ንጉሥ» ነበር («ይግዙ» ዘፍ. 1፡26 ይላል)፤ ነገር ግን ሰይጣን «እንደ እግዚአብሔር ትሆናላችሁ» አለ። ሰው በድንገት አሁን ከነበረበት ደረጃ በላይ የጨበጠ መሰለውእና ውጤቱም የሰውን ዘር በሙሉ ወደ ኃጢአትና ሞት ጣለ። አዳምና ሔዋን የሚያስቡት ለራሳቸው ብቻ ነው፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ግን ለሌሎች ያስባል። 

ያልዳኑ ሰዎች ራስ ወዳድና ስስታም ስለ መሆናቸው ለእኛ አዲስ ነገር አይደለም፤ ሆኖም ግን የክርስቶስን ፍቅር ከተለማመዱና የመንፈስ ኅብረት (ፊልጵ. 2:1-2) ካላቸው ክርስቲያኖች ይህንን አንጠብቅም። በአዲስ ኪዳን ከሃያ ጊዜ በላይ «እርስ በርሳችን» ተፋቅረን እንድንኖር እግዚአብሔር አዝዞአል። እርስ በርሳችሁ ተከባበሩ (ሮሜ 12፡10)፥ እርስ በርሳችሁ ተመካከሩ (1ኛ ተሰ. 5፡11) እና እያንዳንዱ የአንዱን ሸክም ይሸከም (ገላ. 6፡2)። አንዱ በሌላው ላይ አይፍረድ (ሮሜ 14፡13) ግን እርስ በርሳችሁ ልትገሠጹ ትችላላችሁ (ሮሜ 15፡14)። ትሑት አእምሮ ላለው ክርስቲያን «ሌሉች» የሚለው ቃል ምንጊዜም ከሚጠቀምባቸው ቃላት ሁሉ የከበደ ነው። 

  1. ያገለግላል (2፡7)

«ሌሎች» የሚለውን ቃል በአሳብ ደረጃ ብቻ ማሰላሰል በቂ አይደለም። ይልቁኑ እውነተኛ አገልግሎት ለመስጠት ዝቅ በማለት ለመውረድ መቻል አለብን። አንድ የታወቀ ፈላስፋ ሕፃናትን ማስተማር ያለውን ጠቀሜታ በማስመልከት እጅግ የተዋበ ጽሑፍ አቅርቦ ነበር፤ ሆኖም ግን ፈላስፋው የራሱን ልጆች የትም የጣላቸው ነበረ። እንደርሱ ላለው ሰው ሕፃናትን በስሜት ደረጃ መውደዱ ከባድ አልነበረም። ግን ተግባራዊ ሊያደርገው አልቻለም ነበር። ኢየሱስ ለሌሎች በጎነት በማሰቡ ራሱን ዝቅ አድርጎ አገልጋይ ሆኗል። ጳውሎስ የክርስቶስን ትሕትና በመግለጽ በቅደም ተከተል አስፍሯል። 1) ራሱን ባዶ አደረገ፥ የራሱ በሆነው በእግዚአብሔር ባሕርይ መመራትን ተወ፤ 2) ከኃጢአት የጠራ ሰውነት ቢለብስም፥ ሆኖም ግን ለዘለዓለም ሰው ለመሆን ፈቀደ፤ 3) ያን ሰውነት ባሪያ እንዲሆን አደረገና፤ 4) ሰውነቱንም ወደ መሰቀል ወሰደ፥ ለመሞትም ፈቃደኛ ሆነ። 

ታዲያ ይህ ምን ዓይነት ጸጋ ነው! ከሰማይ ወደ ምድር፥ ከክብር ወደ ውርደት፡ ከጌትነት ወደ ባርነት፥ ከሕይወት ወደ ሞት፥ «የመስቀል ሞት እንኳን» እስከ መቀበል መድረስ ነበር። በብሉይ ኪዳን ዘመን፥ ክርስቶስ ምድርን የጎበኘው ለልዩ አገልግሎት ከመሆኑም (የዘፍጥረት 18 ፍሬ ነገሩ ይህ ነው) እነዚያ ጉብኝቶች ጊዜያዊ ነበሩ። ክርስቶስ በቤተልሔም በተወለደ ጊዜ፥ ማምለጥ በማይችልበት ሁኔታ ከሰው ጋር አንድነትን መሠረተ። እኛን ለማንሳት ራሱን በፈቃደኝነት ዝቅ አደረገ። ጳውሎስ በጥቅሶቹ ላይ «መልክ» በሚለው ቃል ተጠቅሟል፤ ይህም «የውስጣዊውን ተፈጥሮ በውጥ መግለጽ» ለማለት ነው። ኢየሱስ አገልጋይ ለመሆን አላስመሰለም፥ እርሱ ዋናውን ሚና የሚጫወት ተዋናይም አልነበረም። በእውነት ግን አገልጋይ ነበር። ይህም እውነተኛ የውስጡን ተፈጥሮ የሚገልጽበት ነበር። እርሱ እግዚአብሔር ሰው ነበር፥ አምላክነቱንና ሰውነቱን በአንድ ላይ አዋህዶ እንደ አገልጋይ ሆኖ መጣ። 

ለመሆኑ አራቱን ወንጌሉች ስታነቡ፥ ኢየሱስ ሌሎችን አገለገለ እንጂ እነርሱ እርሱን አገለገሉት የሚል ቃል አስተውላችኋል? እሱ ማንኛውንም ዓይነት ሰው፥ ለምሳሌ አሳ አጥማጁን፥ ሴትኛ አዳሪዋን፥ ቀራጮችን ያዘኑትንና በሽተኞችን ሁሉ ይጠራ ነበር። «የሰው ልጅ ሊያገለግል ነፍሱንም ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም» (ማቴ. 20፡28)። በላይኛው ክፍል ውስጥ ደቀመዛሙርቶቹ ለአገልግሎት እንቢ ወደማለቱ በተቃረቡበት ጊዜ ኢየሱስ ተነሣ፥ ልብሱንም አኖረ፥ ማበሻ ጨርቅ ወስዶ ታጠቀ፥ እናም እግራቸውን አጠበ (ዮሐ. 13)፥ እርሱም ዝቅተኛውን የባሪያን ቦታ ወሰደ። ይህ ለትሑቱ አእምሮው ድርጊታዊ ማረጋገጥ ነበር። እናም ኢየሱስ በዚህ አድራጎቱ ልዩ ደስታ ቢሰማው ሊያስገርመን አይችልም! 

በአሜሪካን የእርስ በርስ ጦርነት ጊዜ ጀኔራል ጆርጅ ቢ. ምክለላን የታላቁ የፓቶማክ ሠራዊት አዛዥ ሆኖ ነበረ፥ ለዚህም ምክንያቱ አብዛኛውን ጊዜ የጠቅላላው ሕዝብ አስተያየት ከእርሱ ጋር በመሆኑ ነበር። ራሱን ወደር የሌለው የጦር መሪ አድርጎ ስለሚቆጥር ሰዎች «ወጣቱ ናፖሊዮን» ብለው ሲጠሩት ልዩ ደስታ ይሰማው ነበር። ነገር ግን የእርሱ አድራጎትና ታላቅነት ስሜት ቀስቃሽ እንጂ ዘላቂነት ያለው አልነበረውም። እርግጥ ፕሬዘዳንት ሊንከን እርሱን ዋና ጄኔራል አድርገው በመሾም ተጨባጭ ውጤት ያስገኛል የሚል ግምት ነበራቸው፤ ነገር ግን እርሱ «ነገ ዛሬ» በማለት ሲያወላውል ጊዜው እየኮበለለ ሄደ። አንድ ምሽት ሊንከን ከሁለቱ የጦር አማካሪዎቻቸው ጋር በመሆን ምክለላንን ለመጎብኘት ሄዱ። እርሱ ግን በዚያን ጊዜ አንድ የሠርግ ድግስ ላይ በመዝናናት ላይ ነበር። ሦስት ሰዎች ተቀምጠው ይጠብቁታል። ከአንድ ሰዓት በኋላ ጄኔራሉ እቤት ደረሰ። ፕሬዘዳንቱን ከምንም ሳይቆጥር ወደ ፎቅ ወጣ። ከዚያም አልተመለሰም። ግማሽ ሰዓት ከቆዩ በኋላ ሠራተኛውን ሰዎች እንደሚጠብቁት ንገረው ብለው ላኩት፥ ሠራተኛውም ተመልሶ እንደተኛ ነገራቸው። 

የጦር ጓደኞቹ በቁጣ ቢደብኑም ሊንከን ግን ዝም ብለው ተነሡና ወደ ራሳቸው ቤት ተመለሱ። «የአሁኑ ወቅት ክብራችን ተደፈረ ብለን የምንቆጭበት ወይም ሥነ-ምግባር ጎድሏል ብለን የምናወግዝበት ጊዜ አይደለም» ብለው ፕሬዘዳንቱ ከገለጹ በኋላ በመቀጠል «ምነው ምክለላን ድልን ባቀዳጀንና እኔ የፈረሱ ጠባቂ እንኳን ለመሆን ፈቃደኛነቴን በገለጥኩለት ኖሮ» ሲሉ ምኞታቸውን ገልጠዋል ይባላል። ሊንከንን ታላቅ ሰውና ታላቅ ፕሬዘዳንት ለመባል ያደረሳቸው ይኼ ትሕትናቸው ነው። ሌሉችን ለማገልገል ያስባሉ እንጂ ስለራሳቸው አይጨነቁም ነበር። ለትሑት አእምሮ፥ አገልግሉት ሁለተኛው ምልክቱ ነው።

  1. እራሱን መሥዋዕት አደረገ (2፡8) 

ብዙ ሰዎች የእነርሱን ጥቅም የማይነካ እስከሆነ ሌሉችን ለማገልገል ፈቃደኞች ናቸው። ነገር ግን ዋጋ የሚያስከፍል ከሆነ ወዲያውኑ ፍላጎታቸው ይጠፋል። ኢየሱስ «ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ» (ቁ. 8)። እሱ የሞተው የሰማዕታት ሞት አይደለም፤ ነገር ግን የአዳኝ ሞት ነበር። ለዚህ ዓለም ኃጢአት በፈቃደኝነት ሕይወቱን ከፈለ። 

ዶክተር ጄ.ኤች. ዶወት የተባሉት «ዋጋ የማይከፈልበት አገልግሎት ምንም ውጤት አይኖረውም» በማለት ተናግረዋል። ጥቂትም ቢሆን «በረከት» እንዲገኝ ጥቂት «ደም መፍሰስ» አለበት። ብራዚል ውስጥ በአንድ የሃይማኖት በዓል ላይ አንድ ወንጌላዊ እቃዎችን ለማየት ከአንዱ ዳስ ወደ ሌላው ይዘዋወር ነበር። በኣንደኛው ዳስ ላይ ግን «ርካሽ መስቀሎች» የሚል ምልክት በማየቱ ለራሱ እንዲህ ሲል አሰበ፤ «በአሁኑ ጊዜ ብዙ ክርስቲያኖች የሚፈልጉት ርካሽ መስቀሎችን ነው። ሆኖም የጌታ መስቀል ግን ርካሽ አይደለም። ታዲያ የእኔስ መስቀል ለምን ርካሽ ይሆናል?» 

ትሑት አእምሮ ያለው ሰው መሥዋዕት ከመሆን አይሸሽም። እርሱ የሚኖረው ለእግዚአብሔር ክብር እና ለሌሎች ጥቅም ነው፤ ክርስቶስን ለማክበርና ሌሎችን ለመርዳት ዋጋ የምንከፍል ከሆነ፥ ጌታም ፈቃደኛ ሆኖ በውስጣችን ይሠራል። የጳውሎስም አመለካከት ከዚህ ጋር ተመሳሳይ ለመሆኑ (በቁ.17) በጢሞቴዎስ (ቁ.20) እና በአፍሮዲጡን (ቁ.30) ላይ ተገልጿል። መሥዋዕታችንና አገልግሎታችን አብሮ ከሄደ አገልግሎታችን እውነተኛ የክርስቲያን አገልግሎት ነው። 

«መስጠትና መምራት» በሚለው መጽሐፍ ውስጥ፥ ደግለስ ሃይድ፥ ኮሚኒስቶች እንዴት በሚነድፉት ዕቅድ መሠረት ስኬታማ እንደሚሆኑ ገልጿል። እራሱም ለ20 ዓመታት ያህል የኮሚኒስት ፓርቲው አባል ስለነበረ የአሠራራቸውን ዘዴ በጥልቀት ያውቀዋል። በእነርሱ ዘንድ ለአንድ ሰው «ልክስክስ ወይንም ዝቅተኛ» የሆነ ግዳጅ አይሰጠውም። ለግዳጅ የሚሠማራው ሕይወቱን እንኳን መሥዋዕት ሊያደርግ ለሚችልበት ተልዕኮ ነው። እነርሱ ታላላቅ ፍላጎቶች ያቀርባሉ። እናም የተዘጋጁ ምላሾች ያገኛሉ። ሚስተር ሃይድ ሲናገር፥ ለኮሚኒስት ፕሮግራም መሳካት ከሁሉም ጠቃሚ የሆነው «ለመሠዋት ፈቃደኛ መሆን» ነው። ወጣቶች እንኳን በዚህ እንቅስቃሴ ውስጥ ለማጥናት፥ ለማገልገል፥ ለመታዘዝ ስለሚፈልጉ ይህን በሚያስተባብረው ድርጅት ሥር ለመታቀፍ ፈቃደኞች ነበሩ። 

የአንድ ቤተ ክርስቲያን ኮሚቴ በዓመት «የወጣቶች እሁድ» ፕሮግራም እንዲኖር እቅድ አውጥቶ ነበር። አንዱም አባል፥ ወጣቶቹ በአስተናጋጅነት፥ በጸሎት መሪነትና በልዩ መዝሙር አቅራቢነት ተመድበው እንዲያገለግሉ አሳብ አቀረበ። አንዱ ወጣት ብድግ በማለት «ግልፁን ለመናገር ለምን እኛ ትንንሽ ነገሮችን ብቻ እንድንሠራ እንደምንጠየቅ አልገባኝም። እኛ በዚህ ዓመት መሥራት የምንፈልገው ከበድ ያለ ነገር ነው። ምናልባትም ሥራው ዓመቱን ሙሉ ይፈጅብን ይሆናል። እኛ ልጆች በሙሉ ስለዚህ ነገር ተነጋግረን ጸልየንበታል፥ እኛም ባለአደራዎቹ ከፈቀዱልን ምድር ቤቱን የመማሪያ ክፍል እንዲሆን ወስነናል። እንደገናም ልናድሰው እንፈልጋለን። ከዚህ በተጨማሪም በየሳምንቱ ሽማግሌዎቹን ለመጎብኘት እንፈልጋለን፥ ለዚህም በካሴት የተቀረፁ ስብከቶች ያስፈልጉናል። ተቃውሞ እስካልገጠመንም በየሳምንቱ እሁድ ከሰዓት በኋላ የምስክርነት ጊዜ በመናፈሻ ቦታ ውስጥ ማድረግ እንፈልጋለን። በዚህ ከእናንተ ጋር እንደምንስማማ ተስፋ እናደርጋለን» ብሎ ተናገረ። 

ወጣቱ ልጅ እንደተቀመጠ አዲሱ ጎልማሣ መጋቢ ለራሱ ፈገግ አለ። እርሱም ውስጥ ውስጡን ልጆቹን ዋጋ የሚያስከፍላቸው ነገር እንዲሠሩ ቅስቀሳ አካሂዶ ነበር። እነርሱም በጋለ ስሜት መለሱለት። መጋው ወደ እውነተኛ እድገትና አገልግሎት ለመሄድ መሥዋዕትነት እንደሚያስፈልግ በትክክል የተረዳ ሰው ነበር። 

ትሑት አእምሮ የሚፈተነው ፈቃደኛ ሆነን በምንቀበለው መከራ መጠን ሳይሆን ፈቃደኛ ሆነን በምንከፍለው መሥዋዕት መጠን ነው። አንድ መጋቢ መዘምራኑ የግጥሙን ስንኝ ጌታ ሆይ፥ ሕይወቴን ውሰደውና እንደ ፈቃድህ ይሳካልኝ» በማለት ምትክ «ሚስቴን ውሰዳት እና ሁሉም ይሳካልኝ» ብለው በመዘመራቸው በእጅጉ ተቆጥቶ ነበር። እነኝህ መዘምራን ስለ እነርሱ ሌሎች ሰዎች መሥዋዕት እንዲሆኑላቸው ፈለጉ እንጂ፥ እነርሱ ግን ለሌሎች መሥዋዕት ለመሆን ፈቃደኞች አልነበሩም። 

በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ አንድ ተፃራሪ አባባል አለ። ይኸውም እኛ በበለጠ በሰጠን መጠን አብልጠን መቀበላችንና፥ እኛ መሥዋዕት ባቀረብን ቁጥር እግዚአብሔር አብልጦ የሚባርከን መሆኑ ነው። ትሑት አእምሮም ወደ ደስታ የሚመራን ለዚህ ነው፤ እኛንም በይበልጥ ክርስቶስን እንድንመስል ያደርገናል። ይኸውም መከራውን በተካፈለንበት መጠን ደስታውንም እንካፈላለን ማለት ነው። እርግጥ፥ ፍቅር ምክንያት በሚሆንበት ጊዜ (2፡1)፥ መሥዋዕት ሊለካ ወይም ሊነገር አይችልም። አንድ ሰው ሳያቋርጥ ሁልጊዜ ስላደረገው መሥዋዕት የሚያወራ ከሆነ የሚገዛ ትሑት ኣእምሮ የለውም። 

እናንተስ ክርስቲያን ለመሆን የከፈላችሁት ነገር አለ? 

  1. እግዚአብሔርን አከበረ (2፡9-11) 

በእርግጥ፥ የሁላችንም ትልቁ ግባችን እግዚአብሔርን ለማክበር ነው። በቁጥር 3 ላይ ጳውሎስ «በከንቱ ውዳሴ» አንድም ነገር እንዳናደርግ ያስጠነቅቀናል። ክርስቲያንን ከክርስቲያን ጋር ኣገልግሎትን ከአገልግሎት ጋር የሚያጋጭ ፉክክርን የመሰለ ነገር መንፈሳዊ አይደለም፥ ወይንም አያረካም። ጨርሶም ከንቱና ባዶ ነገር ነው። ኢየሱስ ራሱን ለሌሉች ሲል ትሑት አደረገ፥ እግዚአብሔር ደግሞ እርሱን በጣም ከፍ አደረገው፤ የእርሱ ከፍ መደረግ ለእግዚአብሔር ክብር ያመጣል። 

የእኛ ጌታ ከፍ መደረግ የጀመረው በትንሳኤ ጊዜ ነበር። ሰዎች የክርስቶስን አካል በቀበሩት ጊዜ፥ ያ በሰው እጅ የተደረገበት የመጨረሻው ነገር ነበር። ከዚያ በኋላ እግዚአብሔር ሠራለት። ሰዎች በጣም የከፋ ነገር ቢያደርጉበትም እግዚአብሔር ግን ከፍ አደረገው፥ አከበረው። ሰዎች ስሙን መሳቂያና መሳለቂያ ቢያደርጉት፥ ስሙን ቢያጠፉትም፥ አባቱ ታላቅ የሆነ ስም ሰጠው። ልክ እንደ ትሕትናው «ኢየሱስ» የሚል ስም ሰጠው (ማቴ. 1፡21)፥ ከፍም በመደረጉ «ጌታ» የሚል ስም ተሰጠው (ቁ. 11፤ ሐዋ. 2፡32-36 ተመልከት)። ከሙታን ተነሣ፥ በድል ወደ ሰማይ ተመለሰ፥ በአባቱም ዙፋን ተቀመጠ። 

ከፍ በመደረጉ፥ በፍጥረት ሁሉ ላይ በሰማይ፥ በምድር እና ከምድር በታች ባለው ሁሉ ላይ ሥልጣን አለው። ሁሉም ለእርሱ ይሰግዳሉ (ኢሳ. 45፡23)። «ከምድር በታች» የሚለው የጠፉትን ሰዎች ለማመልከት ይመስለኛል። የእግዚአብሔር የሆኑት ወይ በሰማይ ወይ በምድር ናቸው (ኤፌ. 3፡14-15)። አንድ ቀን ሁሉም ይንበረከኩለታል፥ እርሱ ጌታ ነው ብለው ይመሰክራሉ። በእርግጥ ዛሬም ሰዎች ዝቅ ብለውና አምነው የደኅንነትን ስጦታ መቀበል ይችላሉ (ሮሜ 10፡9-10)። በአሁኑ ጊዜ በፊቱ ዝቅ ማለት ደኅንነት ሲሆን፥ በፍርድ ቀን ግን በፊቱ ዝቅ ማለት ይፈረድብሃል ማለት ነው። 

የክርስቶስ የመዋረዱም ሆነ ከፍ የመደረጉ ዓላማ እግዚአብሔር እንዲከብር ነው (ቁ. 11)። ኢየሱስ ለመስቀል ሞት ሲቀርብ፥ በአሳቡ ውስጥ የመጀመሪያውን ስፍራ የያዘው የአባቱ ክብር ነበር፥ «አባት ሆይ፥ ሰዓቱ ደርሷል፤ ልጅህ ያከብርህ ዘንድ፥ ልጅህን አክብረው» (ዮሐ. 17:1)። በእውነቱ ለእርሱ የተሰጠውን ክብር ሰጥቶናል (ዮሐ. 17:22)፤ እንዲሁም አንድ ቀን ከእርሱ ጋር በሰማይ እንሆናለን (ዮሐ. 17፡24፥ ሮሜ 8፡28-30 ተመልከት)። ከአንድ ከጠፋ ነፍስ ደኅንነትም በላይ የደኅንነት ሥራ በጣም ትልቅ እና አስደናቂ ነገር ነው። የእኛ ደኅንነት የመጨረሻ ግቡ ለእግዚአብሔር ክብርን ማስገኘት ነው (ኤፌ. 1፡6፡ 12፥ 14)። 

አንድ ትሑት አእምሮ ያለው ሰው የሚኖረው ለሌሎች ነውና ስለዚህ መሥዋዕትነትና አገልግሉትን መጠበቅ አለበት፤ ነገር ግን በመጨረሻ ወደ ክብር ይደርሳል። «እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ» (1ኛ ጴጥ. 5:6)። ዮሴፍ ለ13 ዓመት አገለገለ መከራም ደረሰበት፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ከፍ አደረገው፥ የግብጽም ጠቅላይ ሚኒስቴር ሆነ። ዳዊት በልጅነቱ የተቀባ ንጉሥ ነበር። እርሱም የመከራና የችግር ዓመታትን አሳልፏል፥ ግን በጊዜው እግዚአብሔር ከፍ አድርጎ የእስራኤል ንጉሥ አደረገው። 

ለትሑት አእምሮ ደስታ የሚሰማው ሌሎችን በመርዳት ወይም የክርስቶስን መከራ በመካፈሉ ብቻ ሳይሆን በተቀዳሚነት እግዚአብሔርን ለማክበር በመቻሉ ነው (ፊልጵ. 3፡10)። መልካሙን ሥራችሁን አይተው በሰማያት ያለውን አባታችንን እንዲያከብሩ ብርሃናችን ይብራ (ማቴ. 5፡16)። ይህንን ክብር አሁን አናየውም፥ ነገር ግን ኢየሱስ ሲመጣ ለታማኝ አገልጋዮቹ ዋጋ (ሽልማት) ሲሰጥ እናየዋለን። 

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

ደስታችንን እንዴት እንጨምራለን (ፊልጵስዩስ 1፡1-11)

ኅብረት የሚለው ቃል ለብዙ ሰዎች የተለያየ ትርጉም ይሰጣል። ምናልባትም ለአንዳንድ ሰዎች ልክ እንደ አረጀ ሳንቲም ያህል፥ ማሳየት የሚገባውን እውነተኛ መልክ አጥቷአል ለማለት ይቻላል። እንዲህ ከሆነ የቃሉን ትክክለኛ ትርጉም ለማቆየት አንዳንድ እርምጃዎችን ብንወስድ ይሻላል። ለነገሩ፥ እንደ ኅብረት ያለው መልካም የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል በመካከላችን ብዙ ጊዜ ሊዘወተር ይገባዋል። 

ጳውሎስ በሮም እስረኛ በነበረበት ጊዜ አስቸጋሪ አጋጣሚዎች ቢደርሱበትም ደስተኛ ነበር። የደስታውም ምሥጢር አንድ አሳብ ነው፤ እርሱ የሚኖረው ለክርስቶስ እና ለወንጌል ነው። (በምዕራፍ አንድ «ክርስቶስ» 18 ጊዜ እና «ወንጌል» ደግሞ 6 ጊዜ ተጠቅሷል)። «ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ ሞትም ጥቅም ነውና» (ፊል. 2፡2)። ስለዚህ «አንድ አሳብ» ስንል ምን ማለት ነው? ለዚህ ትክክለኛው መልስ፥ «ክርስቶስ ይክበር፥ ወንጌል ለሌሉች ይዳረስ እንጂ በእኔ ላይ ምንም ቢደርስብኝም ለውጥ አያመጣም» የሚል ነው። ጳውሎስ በችግር ውስጥ ቢሆንም ደስተኛ ነው። ምክንያቱም ሁኔታዎቹ የወንጌል ኅብረትን አጠነከሩለት (1፡1-11)፥ ወንጌልን አስፋፋ (1፡12-26)እና የወንጌልንም እምነት ጠበቀ(1፡27-30)። 

ኅብረት የሚለው ቃል «በጋራ አለን» ማለት ነው። እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት አብሮ ከመብላትና ከመጠጣት፥ ከመጫወትም በላይ ሥር የሰደደ ነው። በጣም ብዙ ጊዜ «ኅብረት» የሚለው ቃል ለእኛ የሚያስታውሰን፥ ግንኙነትን (ትውውቅ) ወይም ጓደኝነትን ነው። ከአንድ ሰው ጋር በጋራ የምንካፈለው ከሌለን ኅብረት ማድረግ አንችልም፥ እናም ለክርስቲያኖች ኅብረት፡ ማለት የዘላለም ሕይወትን በልብ መያዝ ማለት 

ነው። አንድ ሰው ክርስቶስን እንደ አዳኙ ካልታመነ ስለ «ወንጌል የሆነ ኅብረት» ምንም አያውቅም። በፊልጵ. 2፡1 ውስጥ ጳውሎስ ስለ «መንፈስ የሆነ ኅብረት» ጽፏል። ምክንያቱም አንድ ሰው ዳግም በተወለደ ጊዜ የመንፈስን ስጦታ ይቀበላል (ሮሜ 8፡9)። ደግሞም «በመከራውም እንድንካፈል» የሚል ቃል አለ (ፊልጵ.3፡10)። ያለንን ከሌሎች ጋር በምንካፈልበት ጊዜ ይህም ደግሞ ኅብረት ነው (4፡15)። 

ስለዚህ፥ እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት በቤተ ክርስቲያን ስምን ከማስጠራትና በየጉባኤው ከመገኘት በብዙ የተለየ ነው። ሰዎችን በአካል አጠገባቸው ሆኖ በመንፈስ ግን ብዙ ኪሎ ሜትር መራቅ ይቻላል። አንደኛው የክርስቲያን የደስታ ምንጭ አማኞች በኢየሱስ ክርስቶስ ያላቸው ኅብረት ነው። ጳውሎስ በሮም ነበረ፥ ጓደኞቹም ደግሞ ብዙ ኪ.ሜ. ርቀው ፊልጵስዩስ ነበሩ፥ ነገር ግን መንፈሳዊ ኅብረታቸው ተጨባጭ እና የሚያረካ ነበረ። አንድ አሳብ በሚኖራችሁ ጊዜ፥ ስለ አጋጣሚዎች አታማርሩም፤ ምክንያቱም አስቸጋሪ አጋጣሚዎች የወንጌልን ኅብረት እንደሚያጠናክሩት ስለምታውቁ ነው። 

ጳውሎስ በ1፡1-11 ሦስት አሳቦችን ተጠቅሞ የክርስቲያንን እውነተኛ ኅብረት አስረዳ፡- አስታውሳችኋለሁ (ቁ. 3-6)፡ በልቤ ትኖራላችሁ (ቁ. 7-8) እጸልይላችኋለሁ (ቁ. 9-11)። 

  1. አስታውሳችኋለሁ (1፡3-6)

ጳውሎስ ስለራሱ ማሰብ ትቶ ለሌሎች ማሰቡ የሚያስደንቅ አይደለምን? ጳውሎስ በሮም ፍርዱን እየጠበቀ አሳቡን በፊልጵስዩስ ወዳሉት አማኞች በመመለስ እያንዳንዱ የሚያስታውሰው ነገር ደስታን ይሰጠው ነበር። የሐዋርያት ሥራ 16ን አንብቡ፤ ይህንን ስታነቡ ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ከተማ ስለደረሰበት በደል ማወቅ ትችላላችሁ፥ ይህ ትውስታ ሐዘንን የሚፈጥር ነው። አግባብ ያልሆነ እስራትና ድብደባ ደረሰበት፥ ከግንድ ጋር አጣብቀው አስረውት ነበር፥ በሰዎችም ፊት ተዋርዶ ነበር፤ ነገር ግን እነዚህን ሲያስታውስ እንኳን ለጳውሎስ ደስታ ይሰጠዋል፥ ምክንያቱም በዚህ መከራ ውስጥ በማለፍ ነበር የወህኒ ጠባቂው ክርስቶስን ለማግኘት የቻለው! ጳውሎስ ሊዲያንና ቤተሰቧን ያስታውሳል፥ በአጋንንት ተይዛ የነበረችውን ድሀ ልጅ፥ እንዲሁም በፊልጵስዩስ ያሉ ውድ ክርስቲያኖችን እና ሌሎችም የሚያስታውሳቸው ነገሮች የደስታው ምንጭ ነበሩ። (እንዲህ ብለን እራሳችን መጠየቅ የሚገባን ነው «ለመሆኑ መጋቢዩ ስለእኔ በሚያስብበት ጊዜ እውነተኛ ደስታን የማስገኝለት ዓይነት ክርስቲያን ነኝን?»)። 

ቁጥር 5 እነርሱ (የፊልጵስዩስ ሰዎች) ከጳውሎስ ጋር ስለነበራቸው ገንዘብ-ነክ ኅብረት ሊያወራ ይችላል፥ ይህን አርእስት በድጋሚ በ4:14-19 አንስቶታል። የፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን የጳውሎስን አገልግሎት ለማገዝ ከጳውሎስ ጋር ኅብረት ያደረገች ብቸኛ ቤተ ክርስቲያን ነበረች። በቁጥር 6 ላይ «መልካም ሥራ» ብለን የምንመለከተው ያላቸውን ነገር እንደሚከፋፈሉ ነው፤ ይህም የተጀመረው በጌታ እንደመሆኑ ጳውሉስም ጌታ በዚሁ እንደሚቀጥልና ከፍጻሜ እንደሚያደርሰው እርግጠኛ ነበር። 

ነገር ግን እነዚህን ጥቅሶች ለድነታችንና (ለደኅንነታችንና) ለክርስቲያናዊ ኑሮአችን ዋስትና እንደሚያስገኙልን አድርገን መውሰዱ ወደ ስህተት ሊያመራን አይችልም። እኛ የዳንነው በመልካም ሥራችን አይደለም (ኤፌ. 2፡8-9)። ድነት (ደኅንነት) ማለት በልጁ ስናምን እግዚአብሔር በእኛ የሚሠራው መልካም ሥራ ነው። በፊል. 2፡12-13 እንደሚናገረን እግዚኣብሔር በእኛ የጀመረውን ሥራ በመንፈሱ በኩል ይቀጥላል በሌላ አነጋገር፥ ድነት በአጠቃላይ ሦስት አቅጣጫ ያለው ነው። 

– እግዚአብሔር ለእኛ የሠራው – መዋጀት 

– እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ የሚሠራው – መቀደስ 

– እግዚአብሔር በእኛ አማካኝነት የሚሠራው – አገልግሎት 

ይህ ሥራ ክርስቶስን እስከምናየው ድረስ የሚቀጥል ሲሆን ከዚያ በኋላ ግን ሥራው ይፈጸማል «ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡2)። 

እግዚአብሔር በፊልጵስዩስ ባሉ አማኝ ጓደኞቹ ሕይወት ውስጥ እስካሁን መሥራቱን ማወቅ ለጳውሎስ የደስታው ምንጭ ነበር። በእርግጥም እውነተኛ መሠረት ያለው ደስተኛ የክርስቲያን ኅብረት አለ ለማለት የምንችለው እግዚአብሔር በየቀኑ ኑሮአችን ውስጥ ሲሠራ ነው። 

  1. በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ (ፊል 1፡7-8)

አሁን ደግሞ ትንሽ ጠለቅ ወዳለ አስተሳሰብ እንተላለፍ፤ ሌሎችን በአእምሮአችን ልናስታውሳቸው ብንችልም እንደ እውነቱ ግን በልባችን ውስጥ ላይኖሩ ይችላሉ። (አንድ ሰው እንደ ታዘበው፥ በዛሬው ጊዜ ብዙ ሰዎች፥ «አንጄቴን ቆርጠኃል!» በሚለው ገለጻ መጠቀማቸው የተለመደ ሆኗል።) ጳውሎስ ለጓደኞቹ ያለው ቅን የሆነ ፍቅር ግን የተሰወረ ወይም እንዳስመሳይ አልነበረም። 

የክርስቲያን ፍቅር «የሚያስተሳስር» ነው። ፍቅር ተድነታችን (የደኅንነታችን) ማስረጃ ነው «እኛ ወንድሞችን የምንወድ ስለሆንን ከሞት ወደ ሕይወት እንደተሸጋገርን እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡14)። ጨው አልጫ ውስጥ ቢገባ ወጡን እንደሚያጣፍጠው ሁሉ ፍቅር የማኅበራዊ ጉዳዮችን የኑሮ እንቅስቃሴ ያለምንም እንቅፋት በሰላማዊ መንገድ እንዲጓዝ ይረዳል። ጳውሎስ ሲጽፍ «ሁላችሁም» የሚለውን ሐረግ ብዙ ጊዜ እንደተጠቀመበት አስተውላችኋል? በዚህ መልእክት ቢያንስ ቢያንስ ዘጠኝ ጊዜ ጠቅሶት ነበር። ስለሁሉም ሰው በማሰብ አንድም ሰው እንኳን ቢሆን እንዲገለልበት አይፈልግም (አንዳንድ ትርጉሞች «እኔ በልብህ ውስጥ አለሁ» ይላሉ። ለምሳሌ በቁጥር 7 ውስጥ ተመልከት፤ ሆኖም ግን መሠረታዊው እውነት ኣንድ መሆኑን ልብ በል።) 

ጳውሎስ ፍቅሩን እንዴት ነበር ያሳያቸው? አንዱ ነገር፥ እርሱ ስለ እነርሱ መከራ ይቀበል ነበር። እስራቱም ፍቅሩን ያረጋግጣል። እርሱ «አሕዛብ ስለሆናችሁ ስለእናንተ የክርስቶስ እስረኛ ነበር» የተባለለት ሰው ነው (ኤፌ. 3፡1)። ጳውሎስ ለፍርድ በመቅረቡ ምክንያት፥ ክርስትና በሮም ባለሥልጣኖች ፊት በአግባቡ መታየት ጀመረ። ፊልጵስዩስ በሮም ቅኝ ግዛት ሥር ስለነበረች፥ በዚያ ያሉትን አማኞች ውሳኔው ጎድቷቸዋል። የጳውሎስ ፍቅር እንደው ለአፍ ያህል የሚናገረው ሳይሆን የተለማመደው ነገር ነበር። ለእርሱ አስቸጋሪ ሁኔታዎች ቢያጋጥሙትም፥ ዳሩ ግን ያንን አጋጣሚ ወንጌልን ለመጠበቅና እውነት መሆኑን ለማስረዳት ጥሩ ዕድል አድርጎ ቆጥሮታል። በዚህም በየቦታው ያሉት ወንድሞቹ ተጠቅመውበታል። 

ታዲያ ይህን ዓይነቱን ፍቅር ለመለማመድ ክርስቲያኖች እንዴት መማር ይችላሉ? «እኔ ካልዳኑት ዘመዶቼ ይልቅ ከዳኑት ጎረቤቶቼ ጋራ መኖር የበለጠ ይቀለኛል» ብሎ አንድ ሰው ለመጋቢው አጫወተውና በመቀጠልም «ምናልባትም አንድ ቢላዋ ስለት እንዲያወጣ በሌላ ቢላዋ መሞረድ ያሻዋል እንደሚሉት ዓይነት ለእኔም ተመሳሳይ እርዳታ ሳያስፈልገኝ አይቀርም» ሲል አከለበት። የክርስቲያን ፍቅር እኛ የምንሠራው ነገር ሳይሆን እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ እና በእኛም አማካይነት ለሌሉች የሚሠራው ነገር ነው። ጳውሎስ ከጓደኞቹ ተለያይቶ በመቆየቱ «በክርስቶስ ኢየሱስ እንደምናፍቃችሁ» ሲል ጽፏል (ቁ. 8)። ይህም ማለት የጳውሎስ ፍቅር በክርስቶስ አማካይነት ተገልጿል ማለት ሳይሆን፥ በዚያ ምትክ ግን የክርስቶስ ፍቅር በጳውሎስ አማካይነት ተላለፈ ማለት ነው። «በተሰጠን በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ሞላ ተስፋው አያሳፍረንም» (ሮሜ 5፡5 አዲስ ትርጉም)። እግዚአብሔር «መልካሙን ሥራ» በእኛ ውስጥ እንዲያከናውን ስንፈቅድ፥ እርስ በርሳችን በፍቅር እናድጋለን። 

በእውነት ከሌላው ክርስቲያን ጋር በፍቅር መተሳሰራችንን እንዴት መናገር እንችላለን? አንደኛ ነገር፥ እኛ ለሌሎች ማሰባችን ነው። በፊልጵስዩስ ያሉ አማኞች ለጳውሎስ ስለሚያስቡ አፍሮዲጡን እንዲያገለግለው ላኩለት። ጳውሎስም ደግሞ በተለይ አፍሮዲጡን በህመሙ ምክንያት መልሶ ለመላክ ባቃተው ጊዜ (2፡25-28) በፊልጵስዩስ (ስላሉት) ወዳጆቹ በጣም ያስብ ነበር። «ልጆቼ ሆይ፥ በሥራና በእውነት እንጂ በቃልና በአንደበት አንዋደድ» (1ኛ ዮሐ. 3፡18)። 

እርስ በርስ ይቅር ለመባባል ፈቃደኛ መሆን ሌላው የክርስቲያን ፍቅር መግለጫ ነው። «ፍቅር የኃጢአትን ብዛት ይሸፍናልና ከሁሉም በፊት እርስ በርሳችሁ አጥብቃችሁ ተዋደዱ(1ኛ ጴጥ. 4፡8)። 

ከዕለታት አንድ ቀን የሬዲዮ ፕሮግራም አዘጋጅ ለአንድ ሰው ቃለ መጠይቅ አቀረበለት፤ ያም ቃለ መጠይቅ እንዲህ የሚል ነበር፡- «ባለቤትህ የፈጸመችውን አንዳንድ ስሕተቶችን ልትነገረን ትችላለህን?» ብሉ ጠየቀው። 

«ምንም ነገር ማስታወስ አልችልም» ሲል ሰውየው መለሰለት። 

«ታዲያ፣ አንዳንዱን እንኳን ማስታወስ አያቅትህም» አለው የፕሮግራሙ አዘጋጅ። 

«አይ፥ በእውነቱ ማስታወስ አልችልም» አለ መልስ ሰጪው። «ባለቤቴን በጣም ስለምወዳት እንደዚህ ያለውን ነገር በትክክል አላስታውስም»። በ1ኛ ቆሮ. 13፡5 ውስጥ «ፍቅር በደልን አይቆጥርም» ተብሎ ተጠቅሷል።

  1. እጸልይላችኋለሁ (ፊል 1፡9-11) 

ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ላሉት ወዳጆቹ የሚያድግ ፍቅር ስለነበረው ሲያስታውሳቸው ደስተኛ ይሆናል። በጸሎት ወደ ጌታው የጸጋ ዙፋን በቀረበ ጊዜ ሁሉ እነርሱን በፊቱ እያስታወሰ ደስተኛ ነበር። በብሉይ ኪዳን ጊዜ ሊቀ ካህኑ በልቡ ላይ የሚደርበው ኤፉድ የተባለ ልዩ ልብስ ነበረው። በዚህም ላይ በእያንዳንዱ የእስራኤል ነገዶች ስም በከበረ ድንጋይ የተቀረጹ አሥራ ሁለት ድንጋዮች ይገኛሉ (ዘጸ. 28፡15-29)። ጳውሎስም እንደሚያደርገው ሁሉ እርሱም በፍቅር ለሕዝቡ ያለውን ፍቅር በልቡ ይሸከም ነበረ። ምናልባትም በዚህ ሕይወታችን የምንለማመደው ከፍተኛው ክርስቲያናዊ ሕብረትና ደስታ የሚገኘው፥ ከጸጋ ዙፋኑ ሥር በፍቅር አብረን ስንጸልይና አንደኛችን ለሌላው ስንጸልይ ነው። 

ይህ ጸሎት አማኞች በመንፈሳዊ ሕይወታቸው ብስለት እንዲያገኙ ነው፤ ጳውሎስ ይህንን የጀመረው በፍቅር ነው። ያም ሆነ ይህ የክርስቲያን ፍቅራችን እንደሚገባ ከሆነ የቀሩት ነገሮች ሁሉ ይከተሉናል። የሚለማመዱት ፍቅር የሞላ ፍቅርና ቀናዒ ፍቅር እንዲሆንላቸው ይጸልያል። የክርስቲያን ፍቅር እውር ፍቅር አይደለም! ልብና አሳብ አብረው ስለሚሠሩ ልንወደውና ልንጠላው የሚገባንን ለይተን እናውቃለን። ጳውሎስ ወዳጆቹ በዚህ ዓይነቱ ፍቅር በሙላት እንዲያድጉ ይፈልጋል፥ ይኸውም «የተለያዩ ነገሮችን መለየት» እንዲችሉ ነው። 

የመለየት ችሎታ የማደግ ምልክት ነው። አንድ ሕፃን ለመናገር በሚለማመድበት ጊዜ አራት እግር ያለውን እንሰሳ ሁሉ «ውው.. ውው» እያለ ይጣራል። በኋላ ግን ድመቶች፥ ውሾች፥ አይጦች፥ ላሞች እና ሌላ ባለአራት እግር ፍጥረቶች እንዳሉ ይገነዘባል። ለሕፃን ልጅ አንድ መኪና ከሌላው መኪና ጋር አንድ ነው፥ ግን ወደ ጎልማሣነቱ ሲቃረብ ወላጆቹ ከሚጠሩት የመኪና ስም ፈጥኖ የሞዴሉን ልዩነት እንኳን ይናገራል። እርግጠኛ የሆነ የማደግ ምልክቶች አንደኛው መለየት የሚችል ፍቅር ነው። 

ጳውሎስ ደግሞ ለክርስቲያኖች «ቅንና አለነውር» የሆነ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልያል። ከግሪክ ቃል የተተረጎመው ቅን የሚለው ቃል የተለያየ ትርጉም አለው። አንዳንዶቹ «በፀሐይ ብርሃን የተፈተነ» ብለው ይተረጉሙታል። ቅን የሆነ ክርስቲያን በብርሃን መቆም አይፈራም። አንድ ሰው ለታላቁ እንግሊዛዊ ሰባኪ፥ ለቻርልስ ስፐርጀን የሕይወት ታሪክህን ለመጻፍ እፈልጋለሁ ሲል ይነግረዋል። ስፐርጀን ግን «የእኔን ሕይወት ታሪክ በደመና ላይ መጻፍ ትችላለህ። ምንም የተደበቀ ነገር የለኝም» ሲል መልሶለታል። 

ሌሎች ደግሞ፥ ቅን ማለት «በወንፊት ውስጥ ተንገዋልሉ» መውጣትን ያመለክታል ይላሉ፡ ይህም አሳብ ገለባን ከማስወገድ ወይም ከማበራየት ዘዴ ጋር የተያያዘ ነው። በሁለቱም ትርጉሞች ላይ እውነቱ አንድ ነው፤ ጳውሎስ ለወዳጆቹ ፈተናን ማለፍ የሚችል የዚህ ዓይነቱ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልይላቸዋል። 

ጳውሎስ የሚጸልይላቸው የበሰለ የክርስቲያን ፍቅር እና ባሕርይ እንዲኖራቸው እና «ለክርስቶስ ቀን ያለ ነውር እንዲሆኑ» ነው (ቁ. 10)። ይህም ማለት የእኛ ሕይወት ለሌሉች መሰናከያ ምክንያት እንዳይሆንና ኢየሱስ ሲመለስ በክርስቶስ የፍርድ ወንበር ፊት ለመቅረብ ዝግጁ እንዲሆን ነው (2ኛ ቆሮ. 5:10 እና 1ኛ ዮሐ. 2:28 ተመልከት)። እኛ መንፈሳዊነትን መለየት እንድንለማመድ መከተል የሚገባን ሁለት መፈተኛ መንገዶች እንደሚከተለው ቀርበዋል፡- (1) ለሌሉች መሰናክል የሆንኩበት ጊዜ አለን? (2) ኢየሱስስ ሲመጣ አፍር ይሆንን? 

ከዚህ በተጨማሪም ጳውሎስ የበሰለ የክርስቲያን አገልግሎት እንዲኖራቸው ይጸልያል። ሕይወታቸው የጽድቅ ፍሬ የተሞላ እንዲሆን ይፈልጋል (ቁ. 11 አዲስ ትርጉም)። የእርሱ ፍላጎት «በቤተ ክርስቲያን አገልግሎት» ውስጥ በምናደርገው ተሳትፎ የተወሰነ አይደለም፥ ግን ከክርስቶስ ጋር በምናደርገው ኅብረት በምናስገኘው የመንፈስ ፍሬ ዓይነት ላይ ጭምርም ነው። «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም» (ዮሐ. 15፡4)። ብዙ ክርስቲያኖች በክርስቶስ ከመኖር እና ፍሬን ለማግኘት ሕይወታቸውን ከመስጠት ይልቅ «ውጤት ለማግኘት» በራሳቸው ጥረት ይሞክራሉ። 

እግዚአብሔር በሕይወታችን ማየት የሚፈልገው «ፍሬ» ምንድን ነው? በእውነት እርሱ የሚፈልገው «የመንፈስ ፍሬ» (ገላ. 5፡22-23) ማስገኘታችንን ነው። የክርስቲያን ባሕርይ እግዚአብሔርን ያስከብራል። ጳውሎስ የጠፋውን ነፍስ ለክርስቶስ ማዳንን ፍሬ ከማፍራት ጋር ያመሳስለዋል (ሮሜ 1፡13)። እና «ቅድስናን» ደግሞ እንደ መንፈስ ፍሬ ይጠራዋል (ሮሜ 6፡22)። «በበጎ ሥራ ሁሉ ፍሬ አፍሩ» (ቆላ. 1፡10) ብሎ አጥብቆ ያሳስባል። በዕብራውያን ላይ ደግሞ የእኛ ምስጋና «የከንፈራችን ፍሬ» (13፡15) መሆኑን ያስታውሰናል። የፍሬ ዛፍ ፍሬ በሚያፈራበት ጊዜ አንዳችም ዓይነት ጩኸት አያሰማም፤ ሕይወት በውስጡ እንዲሠራ ብቻ ይፈቅዳል፤ ውጤቱም ፍሬው ራሱ ነው። «እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተ ቅርንጫፎች ናችሁ። ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል» ( ዮሐ. 15፡5)። 

በመንፈስ ፍሬ እና በሰው «የሃይማኖት አገልግሎት» መሀል ያለው ልዩነት ለኢየሱስ ክርስቶስ ክብር በሚያመጡት ፍሬ ላይ ነው። ምንጊዜም አንድን ነገር በራሳችን ኃይል ስንሠራ፥ እኛ ስለሠራነው የመመካት ፍላጎት ይኖረናል። እውነተኛ የመንፈስ ፍሬ እጅግ ያማረ እና ግሩም ነው። ክብሩ ወደ እግዚአብሔር ብቻ እንጂ ማንም ሰው ለራሱ «ዋጋ ይገባኛል» አይልም። 

እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት ከተራ ወዳጅነት ያለፈና ያለንን በጋራ ለመካፈል የሚያስችል ጥልቅ መተሳሰብ መሆን አለበት። «አስታውሳችኋለሁ … በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ … እጸልይላችኋለሁ አላቸው»። እንዲህ ዓይነት ኅብረት ደስታን ያስገኛል፥ ይህን ኅብረት ለማግኘት ደግሞ አንድ አሳብ መሆን ነው። 

አንድ ሰው ወደ ኒውዮርክ ከተማ ለልዩ ቀዶ ጥገና ሕክምና መሄድ ግድ ቢሆንበትም እርሱ ግን ርቆ መሔዱን አልወደደውም ነበር። «ለምንድን ነው የዚህ ዓይነቱ ሕክምና በአካባቢያችን የማይሰጠው?» ብሉ ሐኪሙን ጠየቀው። «በዚያ በግር ግር በተሞላ ታላቅ ከተማ ውስጥ አንድ ሰው እንኳ አላውቅም» አለው። ነገር ግን ባለቤቱና እርሱ ከሆስፒታሉ ሲደርሱ እነርሱን ለመገናኘት የመጣ አንድ መጋቢ አገኙ። ከተማውን እስኪለማመዱትም በእርሱ ቤት እንዲቀመጡ ጋበዛቸው። ቀዶ ጥገናው አስጊ ስለነበረ በሆስፒታሉ ውስጥ ለመቆየት የነበረው ዕድል ረጅምና አስቸጋሪ ነበር፤ ነገር ግን የባለቤቱና የመጋቢው ኅብረት ደስታን አስገኘለት። እኛም እነዚህን መሰሎቹ አጋጣሚዎች ለወንጌል ኅብረት ማጠናከር መንገድ እንደሚከፍቱ እስካመንበት ድረስ ሁኔታዎች ደስታችንን ሊነጥቁን እንደማይችሉ እርግጠኞች እንሆናለን። 

በተግባር ላይ እናውለው! 

እስቲ በዚህ ሳምንት ውስጥ ሁኔታዎች ሁሉ ወደ ክርስቲያን ወዳጆችህ እንድትቀርብ እንዲያደርጉህ ሞክር። አንድ አሳብ ብቻ ካለህ – ማለትም የምትኖረው ለክርስቶስና ለወንጌል እስከሆነ፥ ያለምንም ጥርጥር ከዚያ በኋላ መከራዎችህና ችግሮችህ የወንጌልን ኅብረትን እንደሚያጠነክሩ ትገነዘባለህ፥ ያም ኅብረት ከፍተኛ ደስታን ያጎናጽፍሃል። በ1966ዓ.ም፥ በሰዓት በ90 ማይል ፍጥነት የሚበር መኪና ገጭቶኝ በአስጊ ሁኔታ ላይ እገኝ ነበር። ሆኖም በዚያ ሳቢያ የመሠረትኩት መልካም ኅብረት ውጤት የደረሰብኝን ሕመምና ችግር ሁሉ የሚያስረሳ ነበር። ያም አጋጣሚ ነበር ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ እንድቀርብ ያስቻለኝ። 

«ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ፥ ሞትም ጥቅም ነውና።» (1፡21)።

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

እጸልይላችኋለሁ (ፊል 1፡9-11) 

“ፍቅራችሁ በጥልቅ እውቀትና በማስተዋል ሁሉ በዝቶ እንዲትረፈረፍ እጸልያለሁ። ይኸውም ከሁሉ የሚሻለውን ለይታችሁ እንድታውቁ፣ እስከ ክርስቶስም ቀን ድረስ ንጹሓንና ነቀፋ የሌለባችሁ እንድትሆኑ፣ ለእግዚእብሔር ክብርና ምስጋና በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በሚገኘው የጽድቅ ፍሬ እንድትሞሉ ነው።”

ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ላሉት ወዳጆቹ የሚያድግ ፍቅር ስለነበረው ሲያስታውሳቸው ደስተኛ ይሆናል። በጸሎት ወደ ጌታው የጸጋ ዙፋን በቀረበ ጊዜ ሁሉ እነርሱን በፊቱ እያስታወሰ ደስተኛ ነበር። በብሉይ ኪዳን ጊዜ ሊቀ ካህኑ በልቡ ላይ የሚደርበው ኤፉድ የተባለ ልዩ ልብስ ነበረው። በዚህም ላይ በእያንዳንዱ የእስራኤል ነገዶች ስም በከበረ ድንጋይ የተቀረጹ አሥራ ሁለት ድንጋዮች ይገኛሉ (ዘጸ. 28፡15-29)። ጳውሎስም እንደሚያደርገው ሁሉ እርሱም በፍቅር ለሕዝቡ ያለውን ፍቅር በልቡ ይሸከም ነበረ። ምናልባትም በዚህ ሕይወታችን የምንለማመደው ከፍተኛው ክርስቲያናዊ ሕብረትና ደስታ የሚገኘው፥ ከጸጋ ዙፋኑ ሥር በፍቅር አብረን ስንጸልይና አንደኛችን ለሌላው ስንጸልይ ነው። 

ይህ ጸሎት አማኞች በመንፈሳዊ ሕይወታቸው ብስለት እንዲያገኙ ነው፤ ጳውሎስ ይህንን የጀመረው በፍቅር ነው። ያም ሆነ ይህ የክርስቲያን ፍቅራችን እንደሚገባ ከሆነ የቀሩት ነገሮች ሁሉ ይከተሉናል። የሚለማመዱት ፍቅር የሞላ ፍቅርና ቀናዒ ፍቅር እንዲሆንላቸው ይጸልያል። የክርስቲያን ፍቅር እውር ፍቅር አይደለም! ልብና አሳብ አብረው ስለሚሠሩ ልንወደውና ልንጠላው የሚገባንን ለይተን እናውቃለን። ጳውሎስ ወዳጆቹ በዚህ ዓይነቱ ፍቅር በሙላት እንዲያድጉ ይፈልጋል፥ ይኸውም «የተለያዩ ነገሮችን መለየት» እንዲችሉ ነው። 

የመለየት ችሎታ የማደግ ምልክት ነው። አንድ ሕፃን ለመናገር በሚለማመድበት ጊዜ አራት እግር ያለውን እንሰሳ ሁሉ «ውው.. ውው» እያለ ይጣራል። በኋላ ግን ድመቶች፥ ውሾች፥ አይጦች፥ ላሞች እና ሌላ ባለአራት እግር ፍጥረቶች እንዳሉ ይገነዘባል። ለሕፃን ልጅ አንድ መኪና ከሌላው መኪና ጋር አንድ ነው፥ ግን ወደ ጎልማሣነቱ ሲቃረብ ወላጆቹ ከሚጠሩት የመኪና ስም ፈጥኖ የሞዴሉን ልዩነት እንኳን ይናገራል። እርግጠኛ የሆነ የማደግ ምልክቶች አንደኛው መለየት የሚችል ፍቅር ነው። 

ጳውሎስ ደግሞ ለክርስቲያኖች «ቅንና አለነውር» የሆነ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልያል። ከግሪክ ቃል የተተረጎመው ቅን የሚለው ቃል የተለያየ ትርጉም አለው። አንዳንዶቹ «በፀሐይ ብርሃን የተፈተነ» ብለው ይተረጉሙታል። ቅን የሆነ ክርስቲያን በብርሃን መቆም አይፈራም። አንድ ሰው ለታላቁ እንግሊዛዊ ሰባኪ፥ ለቻርልስ ስፐርጀን የሕይወት ታሪክህን ለመጻፍ እፈልጋለሁ ሲል ይነግረዋል። ስፐርጀን ግን «የእኔን ሕይወት ታሪክ በደመና ላይ መጻፍ ትችላለህ። ምንም የተደበቀ ነገር የለኝም» ሲል መልሶለታል። 

ሌሎች ደግሞ፥ ቅን ማለት «በወንፊት ውስጥ ተንገዋልሉ» መውጣትን ያመለክታል ይላሉ፡ ይህም አሳብ ገለባን ከማስወገድ ወይም ከማበራየት ዘዴ ጋር የተያያዘ ነው። በሁለቱም ትርጉሞች ላይ እውነቱ አንድ ነው፤ ጳውሎስ ለወዳጆቹ ፈተናን ማለፍ የሚችል የዚህ ዓይነቱ ባሕርይ እንዲኖራቸው ይጸልይላቸዋል። 

ጳውሎስ የሚጸልይላቸው የበሰለ የክርስቲያን ፍቅር እና ባሕርይ እንዲኖራቸው እና «ለክርስቶስ ቀን ያለ ነውር እንዲሆኑ» ነው (ቁ. 10)። ይህም ማለት የእኛ ሕይወት ለሌሉች መሰናከያ ምክንያት እንዳይሆንና ኢየሱስ ሲመለስ በክርስቶስ የፍርድ ወንበር ፊት ለመቅረብ ዝግጁ እንዲሆን ነው (2ኛ ቆሮ. 5:10 እና 1ኛ ዮሐ. 2:28 ተመልከት)። እኛ መንፈሳዊነትን መለየት እንድንለማመድ መከተል የሚገባን ሁለት መፈተኛ መንገዶች እንደሚከተለው ቀርበዋል፡- (1) ለሌሉች መሰናክል የሆንኩበት ጊዜ አለን? (2) ኢየሱስስ ሲመጣ አፍር ይሆንን? 

ከዚህ በተጨማሪም ጳውሎስ የበሰለ የክርስቲያን አገልግሎት እንዲኖራቸው ይጸልያል። ሕይወታቸው የጽድቅ ፍሬ የተሞላ እንዲሆን ይፈልጋል (ቁ. 11 አዲስ ትርጉም)። የእርሱ ፍላጎት «በቤተ ክርስቲያን አገልግሎት» ውስጥ በምናደርገው ተሳትፎ የተወሰነ አይደለም፥ ግን ከክርስቶስ ጋር በምናደርገው ኅብረት በምናስገኘው የመንፈስ ፍሬ ዓይነት ላይ ጭምርም ነው። «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም» (ዮሐ. 15፡4)። ብዙ ክርስቲያኖች በክርስቶስ ከመኖር እና ፍሬን ለማግኘት ሕይወታቸውን ከመስጠት ይልቅ «ውጤት ለማግኘት» በራሳቸው ጥረት ይሞክራሉ። 

እግዚአብሔር በሕይወታችን ማየት የሚፈልገው «ፍሬ» ምንድን ነው? በእውነት እርሱ የሚፈልገው «የመንፈስ ፍሬ» (ገላ. 5፡22-23) ማስገኘታችንን ነው። የክርስቲያን ባሕርይ እግዚአብሔርን ያስከብራል። ጳውሎስ የጠፋውን ነፍስ ለክርስቶስ ማዳንን ፍሬ ከማፍራት ጋር ያመሳስለዋል (ሮሜ 1፡13)። እና «ቅድስናን» ደግሞ እንደ መንፈስ ፍሬ ይጠራዋል (ሮሜ 6፡22)። «በበጎ ሥራ ሁሉ ፍሬ አፍሩ» (ቆላ. 1፡10) ብሎ አጥብቆ ያሳስባል። በዕብራውያን ላይ ደግሞ የእኛ ምስጋና «የከንፈራችን ፍሬ» (13፡15) መሆኑን ያስታውሰናል። የፍሬ ዛፍ ፍሬ በሚያፈራበት ጊዜ አንዳችም ዓይነት ጩኸት አያሰማም፤ ሕይወት በውስጡ እንዲሠራ ብቻ ይፈቅዳል፤ ውጤቱም ፍሬው ራሱ ነው። «እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተ ቅርንጫፎች ናችሁ። ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል» ( ዮሐ. 15፡5)። 

በመንፈስ ፍሬ እና በሰው «የሃይማኖት አገልግሎት» መሀል ያለው ልዩነት ለኢየሱስ ክርስቶስ ክብር በሚያመጡት ፍሬ ላይ ነው። ምንጊዜም አንድን ነገር በራሳችን ኃይል ስንሠራ፥ እኛ ስለሠራነው የመመካት ፍላጎት ይኖረናል። እውነተኛ የመንፈስ ፍሬ እጅግ ያማረ እና ግሩም ነው። ክብሩ ወደ እግዚአብሔር ብቻ እንጂ ማንም ሰው ለራሱ «ዋጋ ይገባኛል» አይልም። 

እውነተኛ የክርስቲያን ኅብረት ከተራ ወዳጅነት ያለፈና ያለንን በጋራ ለመካፈል የሚያስችል ጥልቅ መተሳሰብ መሆን አለበት። «አስታውሳችኋለሁ … በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ … እጸልይላችኋለሁ አላቸው»። እንዲህ ዓይነት ኅብረት ደስታን ያስገኛል፥ ይህን ኅብረት ለማግኘት ደግሞ አንድ አሳብ መሆን ነው። 

አንድ ሰው ወደ ኒውዮርክ ከተማ ለልዩ ቀዶ ጥገና ሕክምና መሄድ ግድ ቢሆንበትም እርሱ ግን ርቆ መሔዱን አልወደደውም ነበር። «ለምንድን ነው የዚህ ዓይነቱ ሕክምና በአካባቢያችን የማይሰጠው?» ብሉ ሐኪሙን ጠየቀው። «በዚያ በግር ግር በተሞላ ታላቅ ከተማ ውስጥ አንድ ሰው እንኳ አላውቅም» አለው። ነገር ግን ባለቤቱና እርሱ ከሆስፒታሉ ሲደርሱ እነርሱን ለመገናኘት የመጣ አንድ መጋቢ አገኙ። ከተማውን እስኪለማመዱትም በእርሱ ቤት እንዲቀመጡ ጋበዛቸው። ቀዶ ጥገናው አስጊ ስለነበረ በሆስፒታሉ ውስጥ ለመቆየት የነበረው ዕድል ረጅምና አስቸጋሪ ነበር፤ ነገር ግን የባለቤቱና የመጋቢው ኅብረት ደስታን አስገኘለት። እኛም እነዚህን መሰሎቹ አጋጣሚዎች ለወንጌል ኅብረት ማጠናከር መንገድ እንደሚከፍቱ እስካመንበት ድረስ ሁኔታዎች ደስታችንን ሊነጥቁን እንደማይችሉ እርግጠኞች እንሆናለን። 

በተግባር ላይ እናውለው! 

እስቲ በዚህ ሳምንት ውስጥ ሁኔታዎች ሁሉ ወደ ክርስቲያን ወዳጆችህ እንድትቀርብ እንዲያደርጉህ ሞክር። አንድ አሳብ ብቻ ካለህ – ማለትም የምትኖረው ለክርስቶስና ለወንጌል እስከሆነ፥ ያለምንም ጥርጥር ከዚያ በኋላ መከራዎችህና ችግሮችህ የወንጌልን ኅብረትን እንደሚያጠነክሩ ትገነዘባለህ፥ ያም ኅብረት ከፍተኛ ደስታን ያጎናጽፍሃል። በ1966ዓ.ም፥ በሰዓት በ90 ማይል ፍጥነት የሚበር መኪና ገጭቶኝ በአስጊ ሁኔታ ላይ እገኝ ነበር። ሆኖም በዚያ ሳቢያ የመሠረትኩት መልካም ኅብረት ውጤት የደረሰብኝን ሕመምና ችግር ሁሉ የሚያስረሳ ነበር። ያም አጋጣሚ ነበር ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ እንድቀርብ ያስቻለኝ። 

«ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ፥ ሞትም ጥቅም ነውና።» (1፡21)። 

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ (ፊል 1፡7-8) 

በልቤ ውስጥ ትኖራላችሁ (ፊል 1፡7-8) 

“በልቤ ስላላችሁ፣ ስለ ሁላችሁ እንዲህ ማሰቤ ተገቢ ነው፤ በእስራቴም ሆነ ለወንጌል ስመክትና ሳጸናው ሁላችሁም ከእኔ ጋር የእግዚአብሔር ጸጋ ተካፋዮች ናችሁና። በክርስቶስ ኢየሱስ ፍቅር ሁላችሁንም ምን ያህል እንደምናፍቃችሁ እግዚአብሔር ምስክሬ ነው።”

አሁን ደግሞ ትንሽ ጠለቅ ወዳለ አስተሳሰብ እንተላለፍ፤ ሌሎችን በአእምሮአችን ልናስታውሳቸው ብንችልም እንደ እውነቱ ግን በልባችን ውስጥ ላይኖሩ ይችላሉ። (አንድ ሰው እንደ ታዘበው፥ በዛሬው ጊዜ ብዙ ሰዎች፥ «አንጄቴን ቆርጠኃል!» በሚለው ገለጻ መጠቀማቸው የተለመደ ሆኗል።) ጳውሎስ ለጓደኞቹ ያለው ቅን የሆነ ፍቅር ግን የተሰወረ ወይም እንዳስመሳይ አልነበረም። 

የክርስቲያን ፍቅር «የሚያስተሳስር» ነው። ፍቅር ተድነታችን (የደኅንነታችን) ማስረጃ ነው «እኛ ወንድሞችን የምንወድ ስለሆንን ከሞት ወደ ሕይወት እንደተሸጋገርን እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡14)። ጨው አልጫ ውስጥ ቢገባ ወጡን እንደሚያጣፍጠው ሁሉ ፍቅር የማኅበራዊ ጉዳዮችን የኑሮ እንቅስቃሴ ያለምንም እንቅፋት በሰላማዊ መንገድ እንዲጓዝ ይረዳል። ጳውሎስ ሲጽፍ «ሁላችሁም» የሚለውን ሐረግ ብዙ ጊዜ እንደተጠቀመበት አስተውላችኋል? በዚህ መልእክት ቢያንስ ቢያንስ ዘጠኝ ጊዜ ጠቅሶት ነበር። ስለሁሉም ሰው በማሰብ አንድም ሰው እንኳን ቢሆን እንዲገለልበት አይፈልግም (አንዳንድ ትርጉሞች «እኔ በልብህ ውስጥ አለሁ» ይላሉ። ለምሳሌ በቁጥር 7 ውስጥ ተመልከት፤ ሆኖም ግን መሠረታዊው እውነት ኣንድ መሆኑን ልብ በል።) 

ጳውሎስ ፍቅሩን እንዴት ነበር ያሳያቸው? አንዱ ነገር፥ እርሱ ስለ እነርሱ መከራ ይቀበል ነበር። እስራቱም ፍቅሩን ያረጋግጣል። እርሱ «አሕዛብ ስለሆናችሁ ስለእናንተ የክርስቶስ እስረኛ ነበር» የተባለለት ሰው ነው (ኤፌ. 3፡1)። ጳውሎስ ለፍርድ በመቅረቡ ምክንያት፥ ክርስትና በሮም ባለሥልጣኖች ፊት በአግባቡ መታየት ጀመረ። ፊልጵስዩስ በሮም ቅኝ ግዛት ሥር ስለነበረች፥ በዚያ ያሉትን አማኞች ውሳኔው ጎድቷቸዋል። የጳውሎስ ፍቅር እንደው ለአፍ ያህል የሚናገረው ሳይሆን የተለማመደው ነገር ነበር። ለእርሱ አስቸጋሪ ሁኔታዎች ቢያጋጥሙትም፥ ዳሩ ግን ያንን አጋጣሚ ወንጌልን ለመጠበቅና እውነት መሆኑን ለማስረዳት ጥሩ ዕድል አድርጎ ቆጥሮታል። በዚህም በየቦታው ያሉት ወንድሞቹ ተጠቅመውበታል። 

ታዲያ ይህን ዓይነቱን ፍቅር ለመለማመድ ክርስቲያኖች እንዴት መማር ይችላሉ? «እኔ ካልዳኑት ዘመዶቼ ይልቅ ከዳኑት ጎረቤቶቼ ጋራ መኖር የበለጠ ይቀለኛል» ብሎ አንድ ሰው ለመጋቢው አጫወተውና በመቀጠልም «ምናልባትም አንድ ቢላዋ ስለት እንዲያወጣ በሌላ ቢላዋ መሞረድ ያሻዋል እንደሚሉት ዓይነት ለእኔም ተመሳሳይ እርዳታ ሳያስፈልገኝ አይቀርም» ሲል አከለበት። የክርስቲያን ፍቅር እኛ የምንሠራው ነገር ሳይሆን እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ እና በእኛም አማካይነት ለሌሉች የሚሠራው ነገር ነው። ጳውሎስ ከጓደኞቹ ተለያይቶ በመቆየቱ «በክርስቶስ ኢየሱስ እንደምናፍቃችሁ» ሲል ጽፏል (ቁ. 8)። ይህም ማለት የጳውሎስ ፍቅር በክርስቶስ አማካይነት ተገልጿል ማለት ሳይሆን፥ በዚያ ምትክ ግን የክርስቶስ ፍቅር በጳውሎስ አማካይነት ተላለፈ ማለት ነው። «በተሰጠን በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ሞላ ተስፋው አያሳፍረንም» (ሮሜ 5፡5 አዲስ ትርጉም)። እግዚአብሔር «መልካሙን ሥራ» በእኛ ውስጥ እንዲያከናውን ስንፈቅድ፥ እርስ በርሳችን በፍቅር እናድጋለን። 

በእውነት ከሌላው ክርስቲያን ጋር በፍቅር መተሳሰራችንን እንዴት መናገር እንችላለን? አንደኛ ነገር፥ እኛ ለሌሎች ማሰባችን ነው። በፊልጵስዩስ ያሉ አማኞች ለጳውሎስ ስለሚያስቡ አፍሮዲጡን እንዲያገለግለው ላኩለት። ጳውሎስም ደግሞ በተለይ አፍሮዲጡን በህመሙ ምክንያት መልሶ ለመላክ ባቃተው ጊዜ (2፡25-28) በፊልጵስዩስ (ስላሉት) ወዳጆቹ በጣም ያስብ ነበር። «ልጆቼ ሆይ፥ በሥራና በእውነት እንጂ በቃልና በአንደበት አንዋደድ» (1ኛ ዮሐ. 3፡18)። 

እርስ በርስ ይቅር ለመባባል ፈቃደኛ መሆን ሌላው የክርስቲያን ፍቅር መግለጫ ነው። «ፍቅር የኃጢአትን ብዛት ይሸፍናልና ከሁሉም በፊት እርስ በርሳችሁ አጥብቃችሁ ተዋደዱ(1ኛ ጴጥ. 4፡8)። 

ከዕለታት አንድ ቀን የሬዲዮ ፕሮግራም አዘጋጅ ለአንድ ሰው ቃለ መጠይቅ አቀረበለት፤ ያም ቃለ መጠይቅ እንዲህ የሚል ነበር፡- «ባለቤትህ የፈጸመችውን አንዳንድ ስሕተቶችን ልትነገረን ትችላለህን?» ብሉ ጠየቀው። 

«ምንም ነገር ማስታወስ አልችልም» ሲል ሰውየው መለሰለት። 

«ታዲያ፣ አንዳንዱን እንኳን ማስታወስ አያቅትህም» አለው የፕሮግራሙ አዘጋጅ። 

«አይ፥ በእውነቱ ማስታወስ አልችልም» አለ መልስ ሰጪው። «ባለቤቴን በጣም ስለምወዳት እንደዚህ ያለውን ነገር በትክክል አላስታውስም»። በ1ኛ ቆሮ. 13፡5 ውስጥ «ፍቅር በደልን አይቆጥርም» ተብሎ ተጠቅሷል። 

በፍቅር የሚሠሩ ክርስቲያኖች ሁልጊዜ ደስታን ይለማመዳሉ፥ ሁለቱም የአንድ መንፈስ መገኘት ውጤት ነው። «የመንፈስ ፍሬ ፍቅር፥ ደስታ … ነው» (ገላ. 5፡22)።

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ

እናንተን ባስታወስሁ ቍጥር አምላኬን አመሰግናለሁ (ፊል 1፡3-6) 

“እናንተን ባስታወስሁ ቍጥር አምላኬን አመሰግናለሁ። ዘወትር ስለ ሁላችሁ ስጸልይ፣ በደስታ እጸልያለሁ፤ ከመጀመሪያው ቀን አንሥቶ እስካሁን ድረስ በወንጌል አገልግሎት ተካፋይ ሆናችኋልና። በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እርሱ እስከ ክርስቶስ ኢየሱስ ቀን ድረስ ከፍጻሜው እንደሚያደርሰው ርግጠኛ ነኝ።”

ጳውሎስ ስለራሱ ማሰብ ትቶ ለሌሎች ማሰቡ የሚያስደንቅ አይደለምን? ጳውሎስ በሮም ፍርዱን እየጠበቀ አሳቡን በፊልጵስዩስ ወዳሉት አማኞች በመመለስ እያንዳንዱ የሚያስታውሰው ነገር ደስታን ይሰጠው ነበር። የሐዋርያት ሥራ 16ን አንብቡ፤ ይህንን ስታነቡ ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ከተማ ስለደረሰበት በደል ማወቅ ትችላላችሁ፥ ይህ ትውስታ ሐዘንን የሚፈጥር ነው። አግባብ ያልሆነ እስራትና ድብደባ ደረሰበት፥ ከግንድ ጋር አጣብቀው አስረውት ነበር፥ በሰዎችም ፊት ተዋርዶ ነበር፤ ነገር ግን እነዚህን ሲያስታውስ እንኳን ለጳውሎስ ደስታ ይሰጠዋል፥ ምክንያቱም በዚህ መከራ ውስጥ በማለፍ ነበር የወህኒ ጠባቂው ክርስቶስን ለማግኘት የቻለው! ጳውሎስ ሊዲያንና ቤተሰቧን ያስታውሳል፥ በአጋንንት ተይዛ የነበረችውን ድሀ ልጅ፥ እንዲሁም በፊልጵስዩስ ያሉ ውድ ክርስቲያኖችን እና ሌሎችም የሚያስታውሳቸው ነገሮች የደስታው ምንጭ ነበሩ። (እንዲህ ብለን እራሳችን መጠየቅ የሚገባን ነው «ለመሆኑ መጋቢዩ ስለእኔ በሚያስብበት ጊዜ እውነተኛ ደስታን የማስገኝለት ዓይነት ክርስቲያን ነኝን?»)። 

ቁጥር 5 እነርሱ (የፊልጵስዩስ ሰዎች) ከጳውሎስ ጋር ስለነበራቸው ገንዘብ-ነክ ኅብረት ሊያወራ ይችላል፥ ይህን አርእስት በድጋሚ በ4:14-19 አንስቶታል። የፊልጵስዩስ ቤተ ክርስቲያን የጳውሎስን አገልግሎት ለማገዝ ከጳውሎስ ጋር ኅብረት ያደረገች ብቸኛ ቤተ ክርስቲያን ነበረች። በቁጥር 6 ላይ «መልካም ሥራ» ብለን የምንመለከተው ያላቸውን ነገር እንደሚከፋፈሉ ነው፤ ይህም የተጀመረው በጌታ እንደመሆኑ ጳውሉስም ጌታ በዚሁ እንደሚቀጥልና ከፍጻሜ እንደሚያደርሰው እርግጠኛ ነበር። 

ነገር ግን እነዚህን ጥቅሶች ለድነታችንና (ለደኅንነታችንና) ለክርስቲያናዊ ኑሮአችን ዋስትና እንደሚያስገኙልን አድርገን መውሰዱ ወደ ስህተት ሊያመራን አይችልም። እኛ የዳንነው በመልካም ሥራችን አይደለም (ኤፌ. 2፡8-9)። ድነት (ደኅንነት) ማለት በልጁ ስናምን እግዚአብሔር በእኛ የሚሠራው መልካም ሥራ ነው። በፊል. 2፡12-13 እንደሚናገረን እግዚኣብሔር በእኛ የጀመረውን ሥራ በመንፈሱ በኩል ይቀጥላል በሌላ አነጋገር፥ ድነት በአጠቃላይ ሦስት አቅጣጫ ያለው ነው። 

– እግዚአብሔር ለእኛ የሠራው – መዋጀት 

– እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ የሚሠራው – መቀደስ 

– እግዚአብሔር በእኛ አማካኝነት የሚሠራው – አገልግሎት 

ይህ ሥራ ክርስቶስን እስከምናየው ድረስ የሚቀጥል ሲሆን ከዚያ በኋላ ግን ሥራው ይፈጸማል «ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን» (1ኛ ዮሐ. 3፡2)። 

እግዚአብሔር በፊልጵስዩስ ባሉ አማኝ ጓደኞቹ ሕይወት ውስጥ እስካሁን መሥራቱን ማወቅ ለጳውሎስ የደስታው ምንጭ ነበር። በእርግጥም እውነተኛ መሠረት ያለው ደስተኛ የክርስቲያን ኅብረት አለ ለማለት የምንችለው እግዚአብሔር በየቀኑ ኑሮአችን ውስጥ ሲሠራ ነው። 

ምንጭ፣ ጽሑፍ በ ዋረን ደብልዩ ዌርዝቢ፣ ትርጉም በመስፍን ታዬ፣ እርማት በ ዓብይ ደምሴ