የማቴዎስ ወንጌል ጥናት መምሪያ እና ማብራሪያ
ምልከታ እና ትርጓሜ
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ መጨረሻው ዘመን ምልክቶች ካስተማረ በኋላ፣ ትኩረቱን ወደ አማኞች የግል ዝግጁነትና ኃላፊነት መለሰ። የመጨረሻው ቀንና ሰዓት መቼ እንደሆነ ከሰማዩ አባት በቀር መላእክትም ቢሆኑ ወልድም ቢሆን የሚያውቅ የለም። ይህ የሆነበት ምክንያት አማኞች ሁልጊዜ በንቃትና በዝግጁነት እንዲኖሩ ለማድረግ ነው። ጌታ ይህንን የንቃት አስፈላጊነት በተለያዩ ምሳሌዎችና ትምህርቶች በጥልቀት አብራርቶታል።
እንደ ኖኅ ዘመን ያለ ድንገተኛ መገኘት
ጌታ የሰው ልጅ መምጣት እንደ ኖኅ ዘመን እንደሚሆን ተናገረ። በዚያን ዘመን የነበሩ ሰዎች ኖኅ ወደ መርከብ እስከገባበት ቀን ድረስ ሲበሉና ሲጠጡ፣ ሲያገቡና ሲጋቡ ነበር። ጥፋቱ በድንገት መጥቶ እስኪወስዳቸው ድረስ ምንም አላስተዋሉም። ጌታ በዚህ ሊያስተምረን የፈለገው ዓለም በመደበኛ የሕይወት ግርግር ውስጥ ሆና ሳለች የእግዚአብሔር ፍርድ ድንገት እንደሚመጣ ነው። ሁለት ሰዎች በእርሻ ላይ ቢሆኑ አንዱ ይወሰዳል አንዱ ይቀራል፤ ሁለት ሴቶች በወፍጮ ቢፈጩ አንዱ ትወሰዳለች አንዱ ትቀራለች። ይህ የሚያሳየው መለያየቱ የሚመጣው በሥራችን ሳይሆን በውስጣዊ ዝግጁነታችን ላይ ተመሥርቶ መሆኑን ነው። ስለዚህ ጌታ “ጌታችሁ በምን ሰዓት እንዲመጣ አታውቁምና ንቁ” በማለት አሳሰበ።
የታማኝና የክፉ ባሪያ ምሳሌ
ጌታ በመቀጠል በቤተሰቡ ላይ የተሾመውን ባሪያ ምሳሌ ጠቀሰ። የታመነና ብልህ ባሪያ ጌታው ሲመጣ ሥራውን እያከናወነ የሚገኘው ነው። ጌታውም በንብረቱ ሁሉ ላይ ይሾመዋል። ክፉው ባሪያ ግን “ጌታዬ እስኪመጣ ይዘገያል” ብሎ በማሰብ ባልንጀሮቹን መምታትና ከሰካራሞች ጋር መብላትና መጠጣት ይጀምራል። ያ ባሪያ ባላሰበው ቀንና ሰዓት ጌታው ይመጣና ከባድ ቅጣት ይቀጣዋል። ይህ የሚያስተምረን ጌታ መምጣቱ መዘግየቱ ለክፋት ሳይሆን ለታማኝነት ዕድል እንደሚሰጠን ነው። አገልግሎታችንና አኗኗራችን ጌታ ዛሬ ቢመጣ በሚያገኘን ሁኔታ ላይ የተመሠረተ ሊሆን ይገባል።
አሥሩ ቆነጃጅትና የመንፈሳዊ ዝግጁነት ምስጢር
በምዕራፍ ሃያ አምስት መጀመሪያ ላይ መንግሥተ ሰማያት ሙሽራውን ሊቀበሉ መብራታቸውን ይዘው በወጡ አሥር ቆነጃጅት ተመሰለች። አምስቱ ሰነፎች ሲሆኑ አምስቱ ደግሞ ልባሞች ነበሩ። ሰነፎቹ መብራታቸውን ብቻ ያዙ፣ ልባሞቹ ግን ከመብራታቸው ጋር ማሰሮ ዘይት ይዘው ነበር። ሙሽራው በዘገየ ጊዜ ሁሉም አንቀላፉ። በእኩለ ሌሊት ግን “እነሆ ሙሽራው ይመጣል” የሚል ድምፅ ተሰማ። ሰነፎቹ ዘይት ስላለቃቸው ከመብራታቸው ጋር ሊቀበሉት አልቻሉም፤ ዘይት ሊገዙ በሄዱበት ሰዓት ሙሽራው መጣና በሩ ተዘጋ።
ይህንን በምሳሌ ለመረዳት ያህል፦ መብራቱ ውጫዊውን የሃይማኖት ሕይወት ሲወክል፣ ዘይቱ ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ውስጣዊ ግንኙነትና የመንፈስ ቅዱስን ሙላት ያመለክታል። በሩ በሚዘጋበት ሰዓት መንፈሳዊ ሕይወትን ከሌላ ሰው መበደር አይቻልም። ዝግጁነታችን የግልና የየዕለት ትጋት ውጤት መሆን አለበት። ጌታም “ቀኑንና ሰዓቱን አታውቁምና ንቁ” በማለት ትምህርቱን አጠቃለለ።
የመክሊት ምሳሌና የሥራ ታማኝነት
ጌታ ሌላው የመንግሥተ ሰማያት ምስጢር ከአንድ ወደ ሌላ አገር ከሄደ ባለቤት ጋር እንደሚመሳሰል ገለጸ። ለባሮቹ እንደ አቅማቸው ለአንዱ አምስት፣ ለአንዱ ሁለት፣ ለአንዱም አንድ መክሊት ሰጥቶ ሄደ። አምስትና ሁለት የተቀበሉት ወዲያው ሄደው ነገዱበትና አተረፉ። አንድ የተቀበለው ግን ፈርቶ መክሊቱን መሬት ውስጥ ቀበረው። ባለቤቱ ተመልሶ ሂሳብ ሲያወርድ ታማኝ የሆኑትን “አንተ በጎና የታመንህ ባሪያ” በማለት ወደ ጌታህ ደስታ ግባ አላቸው። አንድ መክሊት የነበረው ግን ጌታውን “ጨካኝ ነህ” ብሎ በመውቀስ ሰበብ አቀረበ። ጌታው ግን “ክፉና ሀኬተኛ ባሪያ” በማለት መክሊቱን ቀምቶ በውጭ ወዳለው ጨለማ እንዲጣስ አዘዘ።
ይህ ታሪክ የሚያስተምረን እግዚአብሔር ለእያንዳንዳችን የሰጠንን ጸጋ፣ ጊዜና ዕውቀት ለመንግሥቱ ሥራ እንድንጠቀምበት መሆኑን ነው። ታማኝነት የሚለካው በተሰጠን መጠን ሳይሆን ባለን ነገር ላይ በምናሳየው ትጋት ነው። እግዚአብሔር ሰነፍነትንና ፍርሃትን አይወድም፤ ይልቁንም የተሰጠንን በረከት እንድናባዛ ይፈልጋል።
ተግባራዊ የውይይት ጥያቄዎች
👉ያቺን ቀን ኢየሱስ “አያውቅም” መባሉ ምን ማለት ነው?
👉የኖኅ ዘመን ሰዎች ድንገተኛ ጥፋት ምን ዓይነት ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል?
👉”አንዱ ይወሰዳል አንዱ ይቀራል” የሚለው ሐሳብ ስለ መለየት ምን ይላል?
👉በአሥሩ ቆነጃጅት ምሳሌ ውስጥ “ተጨማሪ ዘይት” መያዝ ምንን ያመለክታል?
👉በመክሊት ምሳሌ ውስጥ ለአምስት፣ ለሁለት እና ለአንድ የተሰጠው ልዩነት ምን ያስተምራል?
👉”ክፉና ሀኬተኛ ባሪያ” የተቀጣው ምንም ባለመሥራቱ መሆኑ ለክርስቲያኖች ምን ትምህርት ይሰጣል?
👉ጌታው “በጥቂቱ ታምነሃል በብዙ እሾምሃለሁ” ማለቱ ስለ ሰማያዊ ዋጋ ምን ይነግረናል?
👉”ዘይት ስጡን” ሲሉ ልባሞቹ ለምን ከለከሏቸው?
👉ሙሽራው በዘገየ ጊዜ ሁሉም ማንቀላፋታቸው ስለ ድካማችን ምን ይላል?
👉በደጅ የቆሙትና “ጌታ ሆይ ክፈትልን” ያሉት ለምን አልተከፈተላቸውም?