ሉቃስ 12፡1-21 (ከግብዝነት መጠንቀቅና የሰነፉ ባለጸጋ ምሳሌ)

ምልከታ እና ትርጓሜ

የሉቃስ ወንጌል ምዕራፍ አሥራ ሁለት የሚጀምረው በአእላፋት የሚቆጠር ሕዝብ እርስ በርሳቸው እስኪረጋገጡ ድረስ ተሰብስበው በነበረበት ወቅት ነው። በዚህ ታላቅ ጉባኤ መካከል ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ትምህርቱን የጀመረው ለደቀ መዛሙርቱ በሰጠው ጠንካራ ማስጠንቀቂያ ነበር። ከፈሪሳውያን እርሾ ተጠበቁ፥ እርሱም ግብዝነት ነው አላቸው። እርሾ በጥቂቱ ተጀምሮ ሊጡን ሁሉ እንደሚለውጠው ሁሉ፥ ግብዝነትም በሰው ሕይወት ውስጥ ከገባ ማንነቱን ሁሉ ያበላሸዋል። ግብዝነት በውጭ ቅዱስ መስሎ መታየትና በውስጥ ግን ሌላ መሆን ነው። ጌታችን ግን የማይገለጥ የተሰወረ፥ የማይታወቅም የተሸሸገ ምንም የለም በማለት በጨለማ የተናገርነው በብርሃን እንደሚሰማና በጓዳ የተናገርነው በሰገነት ላይ እንደሚሰበክ ገለጸ። ይህ የሚያስተምረን እግዚአብሔር የልብን ምስጢር የሚያይ አምላክ በመሆኑ በቅንነትና በእውነት መመላለስ እንዳለብን ነው።

ጌታችን በመቀጠል አማኞች ሊኖራቸው የሚገባውን እውነተኛ ፍርሃትና መተማመን አስረዳ። ሥጋን የሚገድሉትንና ከዚያ ወዲያ ምንም ሊያደርጉ የማይችሉትን ሰዎች እንዳንፈራ ነገረን። ይልቁንም ሥጋን ከገደለ በኋላ ወደ ገሃነም ለመጣል ሥልጣን ያለውን እግዚአብሔርን ልንፈራ ይገባል። ይህ ፍርሃት ግን የሽብር ሳይሆን የአክብሮትና የሉዓላዊነት ፍርሃት ነው። የሚገርመው ግን ይህን ታላቅ አምላክ ስንፈራው ደግሞ ለእኛ ያለውን ጥንቁቅ አሳብ እንረዳለን። አምስት ድንቢጦች በሁለት ሳንቲም ቢሸጡም አንዲቱ እንኳ በእግዚአብሔር ፊት አትረሳም። የእኛማ የራሳችን ጠጉር እንኳ ሁሉ ተቆጥሯል። ስለዚህ ድንቢጦች ከሚባሉት ሁሉ ስለምንበልጥ መፍራት እንደሌለብንና በአባታችን ጥበቃ ስር መሆናችንን አረጋገጠልን። እንዲሁም በሰዎች ፊት ስለ እርሱ የምንመሰክር ከሆነ እርሱም በመላእክት ፊት እንደሚመሰክርልንና በመከራ ጊዜም መንፈስ ቅዱስ ምን መናገር እንዳለብን እንደሚያስተምረን ቃል ገባ።

በዚህ ትምህርት መካከል ከሕዝቡ አንዱ “መምህር ሆይ፥ ርስቱን ከእኔ ጋር እንዲካፈል ለወንድሜ ንገረው” የሚል ጥያቄ አቀረበ። ይህ ሰው ትኩረቱ በሰማያዊው ትምህርት ላይ ሳይሆን በምድራዊ ሀብት ክፍፍል ላይ ነበር። ጌታችን ግን “አንተ ሰው፥ ፈራጅ ወይም አካፋይ አድርጎ በእናንተ ላይ ማን ሾመኝ?” በማለት ምላሽ ሰጠ። በመቀጠልም ለሁላችን የሚሆን ታላቅ መመሪያ አስተላለፈ፦ “ተጠንቀቁ፥ ከመጎጥም (ከስግብግብነት) ሁሉ ተጠበቁ፤ የሰው ሕይወት በገንዘቡ ብዛት አይደለምና።” ይህ ንግግር የሰውን ዋጋና የሕይወትን ትርጉም ከቁሳቁስ ባለቤትነት ጋር የሚያያይዘውን ዓለማዊ አመለካከት የሚሰብር ነው።

ይህንን እውነት ይበልጥ ለማብራራት ጌታችን አንድ ምሳሌ ተናገረ። አንድ ባለጸጋ ሰው እርሻው እጅግ ብዙ ፍሬ ሰጠችለት። እርሱም በልቡ “ፍሬዬን የማከማችበት ስፍራ ስለሌለኝ ምን ላድርግ?” ብሎ አሰበ። “ጎተራዬን አፍርሼ ሌላ ትልቅ እሠራለሁ፥ በዚያም በረከቴንና ሀብቴን ሁሉ አከማቻለሁ” አለ። ከዚያም ለነፍሱ “ነፍሴ ሆይ፥ ለብዙ ዘመን የሚበቃ ብዙ ሀብት አለሽ፤ ዕረፊ፥ ብዪ፥ ጠጪ፥ ደስ ይበልሽ” አላት። የዚህ ሰው ስህተት እግዚአብሔርን ከዕቅዱ ውስጥ ማውጣቱና ለነፍሱ የሚያስፈልጋት ቁሳቁስ ሳይሆን ፈጣሪ መሆኑን መዘንጋቱ ነበር። ሁሉንም ለራሱ ብቻ አሰበ፤ “እኔ” እና “የእኔ” የሚሉ ቃላትን ደጋግሞ ተጠቀመ።

እግዚአብሔር ግን “አንተ ሰነፍ፥ በዚች ሌሊት ነፍስህን ከአንተ ሊወስዷት ይፈልጓታል፤ ይህስ የሰበሰብኸው ለማን ይሆናል?” አለው። ሰውየው ለብዙ ዘመን አቅዶ ነበር፤ ነገር ግን ያቺን ሌሊት እንኳ በሕይወት ለመቆየት ሥልጣን አልነበረውም። ጌታችንም ትምህርቱን ሲደመድም “ለራሱ መዝገብ የሚያከማች፥ በእግዚአብሔር ዘንድም ባለጸጋ ያልሆነ እንዲህ ነው” አለ። በእግዚአብሔር ዘንድ ባለጸጋ መሆን ማለት በምሕረት፣ በቸርነት፣ በታማኝነትና በቅድስና መክበር ማለት ነው። ይህ ታሪክ የሚያስተምረን ምድራዊ ሀብት አላፊ መሆኑንና ዘላለማዊውን ቤታችንንና የነፍሳችንን ጉዳይ ቸል ማለት እንደሌለብን ነው። እውነተኛ ብልህነት ነገን ከእግዚአብሔር ጋር ማቀድ ነው።

ተግባራዊ የውይይት ጥያቄዎች
👉ግብዝነት ከእርሾ ጋር የተመሰለበት ምክንያት (ቁ. 1) በምስጢር ተስፋፍቶ ስለሚበክል ነውን?
👉እግዚአብሔር ድንቢጦችን የሚንከባከብ ከሆነ ለኛ ያለው አሳቢነት (ቁ. 6-7) ምን አይነት መተማመን ሊሰጠን ይገባል?
👉ሰነፉ ባለጸጋ “ሰነፍ” የተባለው ለምንድን ነው? (ሀብት ስላከማቸ ወይስ ለነፍሱ ስላላሰበ?)
👉“በእግዚአብሔር ዘንድ ባለጸጋ መሆን” (ቁ. 21) ማለት በተግባር ምን ማለት ነው?
👉በመንፈስ ቅዱስ ላይ የሚሰነዘር ስድብ የማይሰረየው ለምንድን ነው? (ቁ. 10)
👉ስደት በሚመጣበት ጊዜ መንፈስ ቅዱስ የሚሰጠን እርዳታ (ቁ. 12) ምን ይመስላል?
👉ፍርሃት በሕይወታችን ውስጥ ያለውን ስፍራ የኢየሱስ ትምህርት እንዴት ይቀይረዋል?

👉“ሰው በሀብቱ ብዛት ሕይወቱ አይገኝም” (ቁ. 15) የሚለው ቃል ለዘመናችን ፍጆታ-ተኮር ማህበረሰብ ምን መልዕክት አለው?